บทที่ 9 จากลาในที่สุดวันที่เยว่หลิงต้องกลับไปเป็นเหอเยว่หลิง คุณหนูในห้องหอตามเดิมก็มาถึง เหอเยว่ชิง พี่ชายฝาแฝดของนางอาการดีขึ้นมากแล้ว และพร้อมที่จะกลับไปศึกษาต่อที่สำนักอวิ๋นลู่การกล่าวอำลาเกิดขึ้นอย่างเงียบๆ ในห้องพักส่วนตัวของหลี่จิ่นหรง สถานที่ที่พวกเขาเคยผูกไมตรีกันอย่างเร่าร้อน เยว่หลิงสวมชุดสตรีงดงามอ่อนช้อย ใบหน้าจิ้มลิ้มของนางดูเศร้าสร้อยอย่างเห็นได้ชัดหลี่จิ่นหรงเป็นคนแรกที่เดินเข้ามาหานาง ดวงตาคมกริบของเขาเต็มไปด้วยความอาลัยอาวรณ์ เขากุมมือของเยว่หลิงไว้แน่น"เยว่หลิง... เจ้าต้องกลับไปจริงๆ หรือ" เสียงของเขาแหบพร่า ไม่มีความเย็นชาเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย"พี่หลี่... พี่ชายของข้าหายดีแล้ว ข้าไม่สามารถรั้งอยู่ได้อีกต่อไป" เยว่หลิงตอบด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ หลี่จิ่นหรงไม่พูดอะไรอีก เขาโน้มตัวลงจูบนางอย่างดูดดื่มและยาวนาน จูบนี้เต็มไปด้วยความรัก ความปรารถนา และคำมั่นสัญญาที่ไม่อาจเอ่ยออกมาได้ด้วยคำพูด"ข้าจะคิดถึงเจ้า... เยว่หลิง" หลี่จิ่นหรงกระซิบข้างหูของนาง"เราก็คิดถึงเจ้าเช่นกัน" โจวอี้ฝานกล่าว"การจากลาทำให้ข้ารู้ว่าข้าขาดเจ้าไม่ได้" ซูเหวินเซวียนกล่าวอย่างจริงจัง “เราทั้
Read more