All Chapters of คุณหนูตัวปลอม: Chapter 181 - Chapter 190

บัณฑิตน้อยเยว่ชิง ผู้มีใบหน้าจิ้มลิ้มและรูปลักษณ์อ่อนแอ แท้จริงแล้วคือนาง เหอเยว่หลิง ที่ซ่อนกายหญิงไว้ใต้ชุดบุรุษ การปลอมตัวเพื่อเข้าศึกษาในสำนักอวิ๋นลู่คือโอกาสที่นางจะได้ลิ้มรสอิสรภาพชั่วคราวทว่า... โชคชะตากลับนำพานางเข้าสู่วังวนแห่งความสัมพันธ์อันเร่าร้อนกับสามบุรุษผู้สูงศักดิ์พวกเขาผู้สอนให้นางรู้จักการ 'ผูกไมตรี' ระหว่างบุรุษ เมื่อความลับถูกเปิดเผย ความปรารถนาที่ถูกกักเก็บก็ปะทุขึ้นอย่างมิอาจยับยั้งชายสามหญิงหนึ่ง แรงกระสันที่ท้าทายธรรมเนียมประเพณี จะนำพาพวกเขาไปสู่ความสุขสมหวัง หรือความวอดวายที่มิอาจหวนคืน?4p-------------บทนำสำนักศึกษาอวิ๋นลู่ในยามเช้าเต็มไปด้วยเสียงท่องตำราและกลิ่นหมึกที่คุ้นเคย แต่ในวันนั้น บรรยากาศกลับถูกรบกวนด้วยการปรากฏตัวของบัณฑิตใหม่ผู้หนึ่งที่ดูผิดแผกไปจากธรรมเนียมเยว่ชิง บัณฑิตหนุ่มตัวน้อยก้าวเข้าสู่ห้องเรียนด้วยท่าทางสงบเสงี่ยม ร่างกายบอบบางในชุดบัณฑิตสีฟ้าอ่อนดูราวกับจะปลิวไปตามลม ใบหน้าเล็กเรียวขาวผ่องราวหยกชั้นดี ดวงตากลมโตฉายแววตื่นตระหนกเล็กน้อยเมื่อต้องเผชิญหน้ากับสายตาจับจ้องนับสิบ“คารวะท่านอาจารย์ และคารวะพี่ชายทุกท่าน” น้ำเสียงของเยว

หลังจากการฝึกยิงธนูที่น่าอับอาย เยว่หลิงนั่งพักอยู่ใต้ร่มไม้ โจวอี้ฝานกำลังเคี้ยวผลไม้แห้งอย่างสบายอารมณ์ ขณะที่ซูเหวินเซวียนกำลังทบทวนตำรา“เสี่ยวชิง” โจวอี้ฝานเอ่ยขึ้นพร้อมรอยยิ้มกริ่ม “ข้ายังคงประทับใจในท่วงท่าการยิงธนูของเจ้าไม่หาย”เยว่หลิงที่กำลังจิบชาอยู่ถึงกับสำลักเล็กน้อย “พี่โจว ท่านอย่าได้ล้อเลียนข้าเลย”“ข้าไม่ได้ล้อเลียนเสียหน่อย” โจวอี้ฝานวางผลไม้ลง แล้วทำท่าทางเลียนแบบเยว่หลิงเมื่อพยายามขึ้นสายธนู “ข้าเพียงแต่สงสัยว่า... แขนของเจ้านั้นทำมาจากกิ่งหลิวหรืออย่างไร? ดูบอบบางเสียจนข้าเกรงว่าหากเจ้าต้องเขียนอักษรติดต่อกันสามชั่วยาม แขนเจ้าจะไม่หักเสียก่อนหรือ”เยว่หลิงหน้าแดงก่ำ พยายามรวบรวมสติและตอบโต้ด้วยความรู้ที่มี “พี่โจว ท่านเข้าใจผิดแล้ว การศึกษาของบัณฑิตนั้นเน้นที่กำลังใจและกำลังสมอง หาใช่กำลังแขนไม่”“โอ้! คำพูดช่างหลักแหลมยิ่งนัก” โจวอี้ฝานปรบมือ “แต่เจ้าลืมไปแล้วหรือว่า ศาสตร์ทั้งหก นั้นรวมถึงการยิงธนูและการขับรถม้าด้วย? หากเจ้าต้องออกรบ เจ้าจะใช้กำลังใจไปสู้กับศัตรูหรืออย่างไร?”ซูเหวินเซวียน วางตำราลงและพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง “เสี่ยวโจว อย่าได้ล้อเลียนเสี่ยวชิงนั

"เสี่ยวชิง" เขาเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ "เจ้าเห็นแล้วว่าการผูกไมตรีเช่นนี้เป็นเรื่องปกติในหมู่สหายที่สนิทกันยิ่ง... เจ้าเองก็เป็นสหายที่ข้าไว้ใจที่สุดคนหนึ่ง เหตุใดเราไม่ผูกไมตรีให้แน่นแฟ้นเช่นนั้นบ้างเล่า"เยว่หลิงรู้สึกร้อนผ่าวไปทั้งใบหน้า นางลังเลอย่างหนักใจ แต่ก็ไม่อาจปฏิเสธความรู้สึกอยากรู้อยากลองที่เกิดขึ้นในใจได้เลย นางพยักหน้าเบาๆ อย่างเขินอาย "พี่หลี่... หากท่านเห็นว่าสมควร... ข้าก็... ยินดี"รอยยิ้มบางเบาปรากฏบนใบหน้าหล่อเหลาของหลี่จิ่นหรง เขาจูงมือนางไปยังมุมที่ลับตาของสวนสมุนไพรในสำนักศึกษา เมื่อแน่ใจว่าไม่มีผู้ใดรบกวน เขาจึงหันมาเผชิญหน้ากับเยว่ชิงหลี่จิ่นหรงไม่พูดพร่ำทำเพลง เขายกชายเสื้อคลุมขึ้นแล้วปลดสายรัดกางเกงออกอย่างรวดเร็ว เผยให้เห็นแท่งมังกรแข็งชันผงาดขึ้นอย่างน่าเกรงขาม ผิวกายของเขาดำคล้ำแดด อาวุธประจำกายก็คล้ำเข้มตามธรรมชาติ ส่วนหัวบานเหมือนดอกเห็ดขนาดอวบใหญ่ เป็นแท่งเอียงซ้ายเล็กน้อย มีแนวเส้นเลือดเต้นตุบ ดูแข็งเครียดไปหมดจนมันสั่นดิกๆ เยว่หลิงเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ใบหน้าเล็กๆ ของนางแดงก่ำราวกับเพิ่งถูกลวกด้วยน้ำร้อน นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตที่นางได้เห็นสิ่งนี้อย่างชั

ซูเหวินเซวียนก็ไม่ยอมเสียเวลา จัดแจงสอดท่อนดุ้นใส่ปากสหายตัวน้อยต่อแท่งหยกของซูเหวินเซวียนนั้นดูใหญ่โตและแข็งแกร่งกว่าของโจวอี้ฝานเสียอีก เยว่หลิงใช้ปากผูกสัมพันธ์แน่นแฟ้นกับเขาอย่างตั้งใจ ซูเหวินเซวียนผู้เคร่งขรึมบัดนี้กลับส่งเสียงครางต่ำในลำคออย่างไม่อาจเก็บซ่อนอารมณ์ได้จ๊วบบ... จ๊วบบ.. จ๊วบบบ...“อืม... อู้ว...” เยว่หลิงดูดเมามันส์ แม้ว่าจะเคอะเขินแต่ตอบสนองเต็มที่ ใช้อุ้งปากเล็กๆ อมดูดท่อนลึงค์จนเต็มปาก ซูเหวินเซวียนเอนลงนอนจนสุด ร่างสูงสง่าเด้าสะโพก สอดท่อนเนื้อเข้าปากเล็กๆพั่บๆๆๆ“อึ่กก อืมม...” ลิ้นของเยว่หลิงตวัดระรัวตรงส่วนหยักบานนั้น แล้วก็งับ ดูดกลืนเข้าไปในอุ้งปาก เดาะลิ้นตอดแรงๆ“อา... ซี้ดด อูยๆ” ลำเอ็นทั้งแข็งทั้งใหญ่ ส่วนหัวบากบานกระตุกหงึกๆ ซูเหวินเซวียนสั่นเกร็งด้วยความเสียวซ่านเมื่อปลายลิ้นนุ่มๆ แตะไล้บนหัวบาก จังหวะกระดกลิ้นถี่เร็ว จากนั้นก็อมลึกสุดโคนแล้วดูดหัว ชายหนุ่มถึงกับครวญคราง บิดกายกระเด้งเร่าๆจ๊วบๆๆๆๆๆๆในขณะที่เยว่ชิงกำลังปรนเปรอซูเหวินเซวียนอย่างดูดดื่มนั่นเอง หลี่จิ่นหรงก็เดินผ่านมา เขาหยุดชะงักเมื่อเห็นภาพตรงหน้า ดวงตาคมกริบของเขาเต็มไปด้วยความปั่

"มาเถิดเยว่ชิง" ซูเหวินเซวียนกล่าวอย่างอ่อนโยน แต่แฝงด้วยกำหนัดเร่งเร้า "ให้พวกเราได้มอบความสุขให้เจ้าบ้าง"บุรุษทั้งสามคนเริ่มปลดเปลื้องอาภรณ์ของของเยว่หลิงอย่างรวดเร็ว เยว่หลิงพยายามขัดขืน แต่ก็ไม่เป็นผลทันใดนั้น..."พวกเจ้ากำลังทำอะไรกันอยู่ตรงนั้น!"เสียงตวาดดังกังวานและทรงอำนาจดังขึ้น ทำให้บุรุษทั้งสามคนชะงักงันอาจารย์ใหญ่ของสำนักศึกษาอวิ๋นลู่ยืนอยู่ตรงนั้น ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยวและผิดหวัง"หลี่จิ่นหรง! โจวอี้ฝาน! ซูเหวินเซวียน! และเจ้าด้วยเยว่ชิง! พวกเจ้ากล้าดียังไงมาทำเรื่องเสื่อมเสียในเขตสำนักศึกษา!"บุรุษทั้งสามคนรีบดึงเสื้อผ้าขึ้นมาปกปิดร่างกาย พลางโค้งคำนับอาจารย์ใหญ่"ขออภัยขอรับอาจารย์ใหญ่ พวกเรา... พวกเราแค่กำลังสนทนาเรื่องวิชาการกันอย่างออกรสไปหน่อย" โจวอี้ฝานพยายามแก้ตัวอย่างตะกุกตะกัก"สนทนาเรื่องวิชาการอย่างนั้นรึ! แล้วทำไมเสื้อผ้าถึงได้หลุดลุ่ยกันถึงเพียงนี้! ไป! พวกเจ้าทุกคนกลับไปที่ห้องพักของตนเองเดี๋ยวนี้! ข้าจะพิจารณาโทษพวกเจ้าในภายหลัง!" อาจารย์ใหญ่ตวาดเสียงดัง เยว่หลิงรีบฉวยโอกาสนี้ดึงเสื้อผ้าขึ้นมาปกปิดร่างกายอย่างรวดเร็ว นางโค้งคำนับอาจารย์ใ