جميع فصول : الفصل -الفصل 30

เสียงเคาะประตูดังขึ้นณัทเตชินทร์หันไปมองทันที แววตาฉายความหวังขึ้นชัดเจน เหมือนคาดหวังว่าใครบางคนจะเดินเข้ามา“เตชินทร์ป่วยก็ไม่บอกมิตาเลยนะ” ร่างบางของรมิตาเดินเข้ามาอย่างรีบร้อน สีหน้าเป็นห่วงอย่างออกนอกหน้า“คุณเจ็บตรงไหนไหม”ความหวังในแววตาของเขาดับลงทันที เหลือเพียงความไม่พอใจ คิ้วเข้มขมวดแน่นมองหญิงสาวอย่างเย็นชา“รู้ได้ยังไง” เขาถามสั้นๆ ไม่ตอบคำถามอีกฝ่าย“เรื่องของคุณมิตาจะไม่รู้ได้ยังไง หรือกำลังรอใครอยู่” เธอตอบกลับทันควัน ก่อนจะกวาดสายตามองรอบห้องเล็กน้อยชายหนุ่มขยับตัวเหมือนจะลุกขึ้นนั่ง แต่ยังไม่ทันพ้นเตียงดี รมิตาก็รีบเข้ามาพยุงทันที แต่เขาพยายามที่จะอยู่ให้ห่างจากหญิงสาว“กลับไปได้แล้ว” เขาพูดสั้นๆ น้ำเสียงเย็นชา“มิตาเป็นห่วงคุณมากนะทำไมถึงเย็นชาจัง”“เธอต้องการอะไรบอกฉันมาเลย” เขาตัดบททันทีคำพูดนั้นทำให้หญิงสาวกัดริมฝีปากแน่น เขาไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อน แต่พอมีผู้หญิงคนนั้นเข้ามาเขาก็เปลี่ยนไป ก่อนจะพูดออกมาอย่างกลั้นใจ“คุณไม่เคยมองเห็นความหวังดีของมิตาเลยเหรอ ว่ามิตาเป็นห่วงคุณขนาดไหน แล้วไหนจะเรื่องลูกของคุณอีก มิตาร้อนใจจนหลับไม่ลง”“เรื่องครอบครัวฉัน มันไปเกี่ยว

ณัทเตชินทร์เดินเข้ามาด้านหลัง ก่อนจะสวมกอดริญชิฎาไว้แน่น ใบหน้าซุกลงที่แก้มเธออย่างแผ่วเบาสูดดมกลิ่นหอมจากตัวเธอ“ฉันไม่เคยมีความสุขแบบนี้มาก่อน”คำพูดนั้นทำให้เธอชะงักเล็กน้อย ไม่คิดว่าเขาจะเริ่มเปลี่ยนจากครั้งแรกที่เจอหน้ากัน ก่อนจะถามกลับเสียงเบา“คุณยังคิดจะกำจัดลูกอยู่อีกไหม”“ใครจะกล้าทำล่ะ ฉันพูดไปแบบนั้นแหละ” มือเขาจับเธอให้หันมาเผชิญหน้าดวงตาคมจ้องลึก ก่อนจะค่อยๆ ก้มลงใกล้“แม่จ๋า! พวกเรามาแย้วว!” เสียงสองแฝดดังลั่น พร้อมกับร่างเล็กที่อุ้มผ้าห่มวิ่งเข้ามาในห้อง ทำให้ณัทเตชินทร์ชะงักทันที“เข้ามาทำอะไร” เขาถามเสียงไม่พอใจที่มีคนเข้ามาขัดจังหวะ“มานอนกับแม่” พอร์ชตอบทันทีแบบไม่คิด“ขึ้นมานอนเลยจ้ะ ดึกแล้ว” หญิงสาวขยับขึ้นไปนั่งบนเตียงกว้างสองแฝดรีบปีนขึ้นไปอย่างไวคนหนึ่งซ้าย อีกคนขวา กอดแม่แน่นเหมือนกลัวจะหายไป ไม่มีที่ว่างให้คนเป็นพ่อ เขายืนมองภาพนั้นนิ่ง ก่อนจะถามเสียงเข้ม“แล้วให้ปะป๊านอนตรงไหน”“นอนพื้น” พีทซ์ชี้ลงไปด้านล่าง มือเล็กยังกอดแม่ไม่ยอมปล่อย“พื้นมันแข็งนะ” เขาพยายามต่อรองยังไงเขาก็ไม่ยอมหรอก ไม่มีทาง“ตรงนี้เต็มแย้ว” พอร์ชตอบพร้อมซุกหน้าเข้าหาไออุ่นของแม่“พวกเ

ริญชิฎานั่งกินข้าวทั้งน้ำตามือสั่นเล็กน้อย ทุกคำที่กลืนลงไปแทบติดคอ ในหัวมีแต่ภาพลูกในท้องกับเจ้าแฝดที่บ้าน ป่านนี้พวกเขาจะร้องไห้งอแงคอยหาแม่อยู่หรือเปล่า“พอพ่อได้เงินสิบล้านแล้ว พ่อจะปล่อยเรนนี่ไป” รชฏพูดขึ้นลอยๆ“ฮึก ทำแบบนี้ไม่กลัววิญญาณของแม่จะเสียใจเหรอ” เธอส่ายหน้า น้ำตาไหลไม่หยุด“คนตายไปแล้วจะไปรู้อะไร” ชายวัยกลางคนหัวเราะหยัน เขามองลูกสาวอย่างไม่แยแส“ผัวรวยขนาดนั้นให้มานิดหน่อยจะเป็นไรไป ถ้าฉันได้เงิน ฉันก็จะไม่มายุ่งกับแกอีก”“คุณพ่อไม่ใช่คน” เธอมองเขานิ่ง ดวงตาเต็มไปด้วยความผิดหวัง“เออ ถ้าฉันไม่ใช่คนป่านนี้แกคงตายไปนานแล้ว”รชฏแค่นหัวเราะคำพูดเย็นชาไร้ความเป็นพ่อโดยสิ้นเชิง หากไม่เห็นแก่ลูกสาวป่านนี้เขาคงจัดการตามที่นายจ้างสั่งแล้วริญชิฎาก้มหน้าลงน้ำตาหยดลงบนจานข้าวอีกครั้ง และในวินาทีนั้นเธอรู้แล้วว่า คนตรงหน้า ไม่ใช่พ่อของเธออีกต่อไปรถหรูแล่นเข้ามาจอดหน้าบ้านอย่างแรง ประตูเปิดออก หญิงสาวก้าวลงมาด้วยท่าทางมั่นใจ แววตาเย็นเฉียบเต็มไปด้วยความโกรธ“คุณมาทำอะไร” รชฏถามอย่างระแวดระวัง“มันอยู่ไหน ฉันจะไปจัดการมัน” รมิตากัดฟันแน่น น้ำเสียงแข็งกร้าวจนบรรยากาศรอบตัวตึงเครียด

“ลุงหมอแม่เป็นอะไรเหรอ” พีทซ์เงยหน้าถามเสียงใส ระหว่างที่กำลังเดินอยู่ในโรงพยาบาล“คุณแม่ไม่สบายนิดหน่อยครับ แต่เดี๋ยวก็หายนะ แต่ถ้าเจอแม่แล้ว อย่างอแงนะครับ” ธาวินก้มลงมองเด็กน้อยก่อนจะยิ้มอ่อน เขาจับมือเด็กแฝดทั้งสองไว้แน่นเด็กทั้งสองพยักหน้าแม้ดวงตายังแดงก่ำจากการร้องไห้ ธาวินพาเดินเข้าไปในโรงพยาบาล มือจูงหลานแฝดไว้ไม่ห่าง ภาพเด็กน้อยหน้าตาน่ารักสองคน ทำให้หลายคนหันมามองอย่างเอ็นดู“แม่ป่วยบ่อยจัง” พอร์ชพึมพำเบาๆ อย่างเป็นห่วง“เดี๋ยวแม่ก็หายดีครับ”ระหว่างนั้นพยาบาลสาวคนหนึ่งเดินเข้ามา พร้อมรอยยิ้มสงสัย “คุณหมอพาเด็กที่ไหนมาคะ น่ารักเชียว”“ลูกชายเพื่อนผมครับ” เขาตอบเรียบง่าย แต่สายตายังคงจับจ้องเด็กทั้งสองคนไม่ห่างเด็กแฝดทั้งสองค่อยๆ เดินเข้ามาในห้องผู้ป่วย พอเห็นพ่อกับแม่ก็พากันขมวดคิ้วพร้อมกัน“ปะป๊าเป็นไร ทำไมใส่ชุดเหมือนกัน” พอร์ชเอียงคอถามอย่างสงสัย“เสื้อคู่ไง” เขาตอบหน้าตาย“เหมือนคนใกล้ตาย” พีทซ์พูดเรียบๆทำเอาธาวินที่ยืนอยู่ด้านหลังแทบกลั้นขำไม่อยู่ ส่วนคนเป็นพ่อหน้าบึ้งทันที อยู่ดีไม่ว่าดีมาแช่งให้เขาตายเสียอย่างนั้น“มานี่ มาอยู่กับแม่” ริญชิฎาเรียกเสียงอ่อนเด็กทั้ง

งานแต่งงานถูกจัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่ท่ามกลางสวนกว้างที่ประดับด้วยดอกไม้สีขาวนวล แซมด้วยแสงไฟระยิบระยับราวกับดาวตกลงมาอยู่ใกล้แค่เอื้อม กลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกไม้ลอยคลุ้งไปทั่ว บรรยากาศเต็มไปด้วยความอบอุ่นและเสียงหัวเราะของแขกที่มาร่วมยินดีณัทเตชินทร์ในชุดสูทสีขาวสะอาดตา ยืนอยู่ปลายทางเดินพรมยาว ดวงตาคมมองไปข้างหน้าอย่างแน่วแน่ แต่แฝงไปด้วยความอ่อนโยนที่ไม่เคยปิดบังในอ้อมแขนของเขา มีลูกน้อยตัวเล็กที่กำลังมองไปรอบๆ อย่างไร้เดียงสา ส่วนอีกข้างเจ้าแฝดสองคนจับมือกันแน่น เดินเคียงข้างพ่ออย่างน่ารัก“ปะป๊าแม่สวยไหม” เสียงใสของพีทซ์กระซิบถาม“สวยที่สุด” เขายิ้มบางๆ ก่อนตอบเสียงดนตรีคลอเบาๆ ดังขึ้น เมื่อริญชิฎาปรากฏตัวที่ปลายทางเดินในชุดเจ้าสาวสีขาวบริสุทธิ์ ชายกระโปรงพลิ้วไหวไปตามแรงลมอ่อนๆ ใบหน้าสวยหวานเปล่งประกายด้วยรอยยิ้มที่ทั้งเขินอายและมีความสุขทั้งคู่สบตากันเหมือนโลกทั้งใบหยุดหมุนไปชั่วขณะ ณัทเตชินทร์ค่อยๆ เดินไปข้างหน้า พร้อมลูกๆ ที่อยู่เคียงข้าง ทุกย่างก้าวเต็มไปด้วยความหมาย“มาช้าจังนะ” เขาเอ่ยแซวเบาๆ“ก็อยากให้คุณรอนานๆ หน่อย จะได้รู้ว่ามีค่าขนาดไหน” เธอส่งยิ้มให้เขากับลูกๆ ทั้งสามคน