All Chapters of ทวงคืนของรักของมาเฟีย: Chapter 11 - Chapter 19

ริญชิฎาค่อยเปิดเปลือกตาขึ้นอย่างยากลำบากศีรษะหนักอึ้ง ราวกับถูกอะไรบางอย่างกระแทกซ้ำๆ จนมึนไปหมด เสียงเล็กๆ ดังแว่วเข้ามาในโสตประสาท“เฮ้อ มะไรแม่จะตื่น” (เมื่อไหร่แม่จะตื่น) พีทซ์นั่งกอดเข่า ทำหน้าหงอยน้ำเสียงเศร้าๆ“หิวแย้ว” (หิวแล้ว) พอร์ชลูบท้องตัวเองเบาๆ ปากยื่นนิดๆ อย่างน่าสงสาร“ไอ้แก่ใจร้ายนั่นน่ากัว” (ไอ้แก่ใจร้ายนั่นน่ากลัว)คำพูดนั้นทำให้ริญชิฎาชะงักหัวใจสะดุดวูบทันที เธอฝืนตัวลุกขึ้นนั่งอย่างรวดเร็วทั้งที่ยังเวียนหัวอยู่“ลูกเรียกใครไอ้แก่?” เสียงเธอแหบเล็กน้อย“แม่!” เด็กแฝดหันขวับมาทันที ทั้งสองรีบวิ่งเข้ามากอดขาเธอแน่น ก่อนจะพากันรีบปีนป่ายขึ้นมาบนเตียง“แม่ตื่นแย้ว!” พีทซ์พูดเสียงดีใจน้ำตาคลออีกครั้ง“พวกเยากัวเค้าใจร้าย” (พวกเรากลัวเขาใจร้าย) พอร์ชซุกหน้าเข้ากับอกแม่“ไม่เป็นไรนะลูกแม่อยู่นี่แล้ว แต่หนูอย่าไปเรียกใครแบบนี้อีก” เธอกอดลูกไว้แน่น ลูบหัวปลอบอย่างรวดเร็วไม่รู้ลูกไปจำคำพูดใครมาริญชิฎาฝืนอุ้มลูกทั้งสองคนลงจากชั้นสอง แขนทั้งสองข้างเกร็งไปหมด น้ำหนักของเด็กแฝดไม่ใช่น้อย แต่เธอก็ไม่ยอมปล่อย“แม่พาไปหาอะไรกินนะ” เธอปลอบเสียงแผ่วทั้งที่ลมหายใจเริ่มหอ

“ปะป๊า!” เสียงใสของน้องพอร์ชดังขึ้นทันทีที่ร่างสูงของณัทเตชินทร์ก้าวลงมาจากชั้นสอง แววตาคมกริบกวาดมองลงมา ก่อนจะหยุดอยู่ที่สามแม่ลูก“วันนี้พวกเยาจะไปเที่ยว!” (พวกเราจะไปเที่ยว) พีทซ์พูดเสริมด้วยสีหน้าตื่นเต้น มือเล็กๆ กำชายเสื้อแม่แน่น“ใครอนุญาต” เสียงทุ้มตอบกลับทันที เรียบเย็นจนบรรยากาศรอบตัวเหมือนลดอุณหภูมิลง“ฉันจะพาลูกออกไปซื้อของ หวังว่าคุณคงไม่ขังพวกเราไว้จนตายหรอกนะ” หญิงสาวสบตาเขาอย่างท้าทาย คำพูดนั้นทำให้แววตาของณัทเตชินทร์เข้มขึ้นเล็กน้อย“เมื่อวานฉันยังไม่ได้คิดบัญชีแค้นเลยนะ” เขาเอ่ยช้าๆ สายตาเลื่อนไปมองเด็กทั้งสองคน“พวกเยามะได้ทาม” (พวกเราไม่ได้ทำ) เสียงเล็กๆ แก้ตัวทันควัน ดวงตาใสซื่อพยายามปกปิดความผิด มุมปากของคนตัวโตกระตุกเล็กน้อย“ฉันจะไปแล้ว” หญิงสาวพูดตัดบท ไม่อยากต่อความยาวสาวความยืด“เดี๋ยว”เสียงเรียกนั้นทำให้เธอหยุดกึก ชายหนุ่มล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อ ก่อนจะหยิบบัตรสีดำสนิทออกมา แบล็กการ์ดถูกยื่นมาตรงหน้าเธอ“เอาไว้ใช้วงเงินไม่จำกัด ลูกน้องฉันจะพาไป” เขาพูดเรียบๆ หญิงสาวมองบัตรในมือเขาเล็กน้อย ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตา“เธอรู้ใช่ไหมว่าคนที่ขัดคำสั่งฉัน จะมีจุดจ

ช่วงสายของวันแสงแดดอ่อนๆ ลอดผ่านผ้าม่านเข้ามาในห้องนอน ริญชิฎาสะดุ้งตื่นทันที เมื่อได้ยินเสียงร้องไห้สะอึกสะอื้นของลูกดังขึ้นใกล้ๆ“ฮือ แม่”เธอรีบเปิดเปลือกตาหันไปมอง ก็เห็นพอร์ชนั่งอยู่ข้างเตียงใบหน้าเล็กๆ เปื้อนน้ำตา“น้องพอร์ร้องไห้ทำไมลูก” เธอรีบลุกขึ้นนั่ง พลางกวาดสายตามองไปรอบๆ ห้อง ก่อนจะชะงักเมื่อไม่เห็นน้องพีทซ์“ทะมายคอแดงเจ็บช่ายม่ายย” (ทำไมคอแดงเจ็บใช่ไหม) พอร์ชปีนขึ้นมาบนเตียง ก่อนจะโผเข้ากอดเธอแน่นคำถามนั้นทำให้เธอนิ่งไปเล็กน้อย ก่อนจะนึกถึงเรื่องราวของเมื่อคืนจนใบหน้าเริ่มเห่อร้อน ก่อนจะเม้มริมฝีปากบางๆ“แม่ไม่เจ็บครับ” เธอลูบหลังลูกเบาๆ พยายามทำเสียงให้ปกติที่สุด แต่พอร์ชกลับยิ่งกอดแน่นขึ้น“ใครทามพอร์ชจะไปจัดการมัน!” เสียงเล็กๆ สั่นเครือ ทั้งโกรธทั้งเป็นห่วง“แม่ไม่ได้เป็นอะไรจริงๆ ครับ แล้วน้องไปไหนเอ่ย” เธอยกมือขึ้นลูบหัวลูกอย่างอ่อนโยน“พีทซ์อยู่กับปะป๊า ฮือ…” พอร์ชตอบทั้งน้ำตา ยังไม่หยุดสะอื้นง่ายๆเธอถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะดึงลูกออกมามองหน้า ใช้นิ้วเช็ดน้ำตาให้ทีละข้างอย่างทะนุถนอม“โอ๋ๆ ไม่ร้องนะคนเก่ง แม่ไม่เจ็บเลยเห็นไหม” เธอยิ้มอ่อน พยายามทำให้ลูกสบายใจน้องพอร์

ณัทเตชินทร์เดินโซซัดโซเซเข้าห้อง เห็นลูกแฝดกอดแม่แน่น เขาค่อยๆ อุ้มลูกไปนอนเตียงเด็กอย่างระวัง จากนั้นทิ้งตัวลงข้างริญชิฎา ซบหน้าลงที่อกเธออย่างคนหมดแรง“นอนนะเด็กดี” หญิงสาวในห้วงนิทรากอดตอบ ลูบหัวเบาๆเขานิ่งไปก่อนจะกอดเธอหลวมๆ เหมือนกำลังหาที่พักใจ ทั้งที่อีกฝ่ายยังไม่รู้ตัวเลยว่าเป็นเขาเสียงคลื่นกระแทกตัวเรือยอช์ชดังซ้ำแล้วซ้ำเล่า ลมทะเลพัดแรงจนร่างเล็กของเด็กชายสั่นไหว เขายืนเกาะราวเรือแน่นน้ำตาคลอเบ้า มองหน้าแม่ที่กำลังร้องไห้อย่างไม่เคยเห็นมาก่อน“เตชินทร์ลูกพ่อเขาไม่รักพวกเราแล้ว” เสียงของเธอขาดเป็นห้วง เหมือนหัวใจแตกสลายไปพร้อมคำพูด“แม่…” เด็กชายเรียกเสียงสั่นมือเล็กยื่นไปหา แต่แม่กลับถอยห่าง“ถ้าแม่ไม่ทำแบบนี้ผู้ชายคนนั้นก็จะไม่กลับมา” เธอพูดทั้งน้ำตา ดวงตาแดงก่ำเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง“อย่าทำผมกลัว” เด็กชายส่ายหน้าร้องไห้โฮ ตัวสั่นไปหมดเมื่อถูกจับมายืนที่ริมรั้วกั้น คลื่นกระแทกแรงขึ้น ราวกับโลกทั้งใบกำลังโหมกระหน่ำ“แม่รักลูกนะ” คำพูดนั้นแผ่วเบา แต่เจ็บปวดที่สุดแววตานั้นมองลูกชายเพียงคนเดียวด้วยความว่างเปล่า ก่อนที่มือของเธอจะผลักเขาออกไป“แม่!”ร่างเล็กตกกระแทกผิวน้ำอย่าง