All Chapters of ทวงคืนของรักของมาเฟีย: Chapter 1 - Chapter 10

“ช่วยด้วยยย อื้อ...” เสียงหวานครางดังไปทั่วทั้งห้องนอนกว้าง สะดุ้งยามที่เขาสัมผัสร่างกายราวกับโดนของร้อนเล่นงาน ใบหน้าสวยตามไรผมมีเหงื่อซึมออกมาบนร่างบางมีชายหนุ่มร่างกายสูงใหญ่ขึ้นคร่อม ใบหน้าของเขาวุ่นวายอยู่กับเต้าคู่งามของเธอไม่ห่าง สองมือบีบเคล้นสลับกันไปมาก่อนที่ปากอุ่นชื้นจะค่อยๆ สัมผัสเม็ดบัวสีหวาน จนหญิงสาวใต้ร่างสะดุ้ง ความดิบเถื่อนในร่างกายปะทุออกมาจนเขาควบคุมอารมณ์ไม่ได้“ลูกน้องฉันจ้างเธอเท่าไหร่ ถูกใจฉันมาก อืมมม”“อื้อ อ๊ะ เจ็บบบ” เธอขยุ้มผมเขาแน่นยามที่เขารุกล้ำเข้ามา ความเจ็บแปลบทำให้เธอน้ำตาคลอเบ้า แต่เพราะความต้องการที่ถาโถมเข้ามา ทำให้เธอยอมเขา“ฉันถูกใจเธอมากๆ แต่ขอแตกในฉันจะจ่ายให้อีก 3 เท่า” เขาหัวเราะอย่างชอบใจชอบความสดใหม่อย่างที่ไม่เคยมาก่อน โดยลืมไปว่าหญิงสาวยังไม่เคยผ่านมือชายไหนมาก่อน“มะ ไม่ใช่ อื้ออ” เสียงหวานกลืนหายไปในลำคอเมื่อเขาบดจูบลงมาอย่างเร่าร้อน ลิ้นร้อนซอกแซกเข้ามาในปาก ก่อนจะดูดลิ้นของเธอจนแทบหายใจไม่ทัน“คะ คุณหนูเจ็บ”“เรียกชื่อฉันเตชินทร์ อ่าส์” เขาถูกใจคนใต้ร่างมาก ถึงแม่สติจะไม่เต็มร้อยเพราะถูกยาปลุกเซ็กส์ แต่เขาจำรสชาติ และเสียงครางหวา

“มะ ไม่ ปล่อยฉัน!”หญิงสาวสะดุ้งตื่นขึ้นจากฝันร้ายอย่างกะทันหัน ลมหายใจหอบถี่ เหงื่อเย็นไหลชุ่มไปทั่วแผ่นหลัง ใบหน้าซีดเผือดขณะเธอรีบยกมือกุมหน้าอกตัวเองที่กำลังเต้นแรงราวกับจะหลุดออกมาสามวันแล้วหลังจากคืนอันเลวร้ายคืนนั้น เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นยังคงตามหลอกหลอนเธอทุกครั้งที่หลับตา จนทำให้ริญชิฎาแทบไม่กล้าออกจากห้องไปไหนคืนนั้นหลังจากที่เธอเริ่มรู้สึกตัวขึ้นมาในช่วงใกล้รุ่ง หญิงสาวก็รีบรวบรวมเรี่ยวแรงที่เหลืออยู่ ลุกขึ้นจากเตียงแล้วหนีออกมาจากที่นั่นทันที หัวใจเต้นแรงจนแทบขาดสติเธอไม่กล้าแม้แต่จะหันกลับไปมอง จึงไม่ทันได้เห็นใบหน้าของผู้ชายสารเลวคนนั้นที่พรากความบริสุทธิ์ของเธอไปในคืนนั้นเธอมั่นใจว่าเขาอายุยังไม่มากเพราะจำเสียงของเขาได้เลือนราง และชื่อของเขาแต่เกลียดตัวเองที่นอนกับคนแปลกหน้า“ผลตรวจโรคติดต่อทางเพศสัมพันธ์ไม่พบอะไรนะครับ เลือดก็ปกติดี” คุณหมออ่านผลตรวจจากแฟ้มก่อนเงยหน้าขึ้นบอกคนไข้ตรงหน้า“ขะ ขอบคุณค่ะ”ริญชิฎาตอบเสียงเบา แทบไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน ความอับอายตีขึ้นมาจนเธอไม่กล้าสบตาหมอเลยสักนิด การต้องมานั่งตรวจเรื่องแบบนี้ทำให้เธอรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังถูกเปิดเผยคว

แสงแดดยามเช้าสาดส่องผ่านกระจกบานใหญ่เข้ามาภายในรถ ณัทเตชินทร์นั่งเอนตัวอยู่บนเบาะหนังสุดหรู ท่าทางดูเหนื่อยล้าไม่น้อย สายตาคมทอดมองออกไปด้านนอกอย่างเหม่อลอยเมื่อคืนเขาต้องจัดการงานหลายอย่าง กว่าจะเคลียร์ทุกอย่างเสร็จก็เกือบสว่าง ชายหนุ่มยกมือขึ้นนวดขมับเบาๆ ก่อนจะถอนหายใจออกมาแผ่วๆตอนนี้เขาทำได้เพียงนั่งรอให้ลูกน้องลงไปซื้อน้ำเต้าหู้กลับมา เขาหยิบแว่นกันแดดมาสวมแล้วหันไปมองร้านน้ำเต้าหู้“เท่าไหร่ครับ แม่ค้าคนสวย” ศิวะกรยิ้มโปรยเสน่ห์ทันทีที่รับน้ำเต้าหู้จากมือหญิงสาว“สี่สิบจ้ะ” หญิงสาวตอบยิ้มๆ ก่อนจะหันไปมองอีกคนที่นั่งอยู่ข้างๆ“นี่เงินครับ มากับพี่สาวเหรอแล้วท้องได้กี่เดือนแล้ว” ชายหนุ่มหันไปมองหญิงสาวอีกคนที่ใส่ชุดคลุมท้อง หญิงสาวสวมใส่แมสทำให้เขามองหน้าไม่ถนัด“ใช่จ้ะ นี่เงินทอน” แม่ค้าตอบแทน“ไม่ต้องทอนครับ” ศิวะกรยื่นเงินให้ก่อนจะยิ้มบางๆ แล้วหันหลังเดินกลับขึ้นรถแต่พอขึ้นไปนั่งแล้วเขากลับนิ่งไปครู่หนึ่ง สายตาเหลือบมองออกไปนอกรถอีกครั้ง ความรู้สึกคุ้นเคยบางอย่างยังคงติดอยู่ในหัว“มองอะไรวะ” ณภัทรถามเพื่อน“แม่ค้าขายน้ำเต้าหู้นี่สวยจริงๆ อีกคนใส่แมสปิดหน้ายังสวยทะลุแมส แถมยั

ยามเช้าริญชิฎาตื่นขึ้นตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่างดี เธอรีบจัดเตรียมอาหารเช้าเตรียมนมวางเรียงไว้ให้ลูก ก่อนจะหันไปมองร่างเล็กสองร่างที่ยังงัวเงียอยู่บนที่นอน“แม่ไม่ไป ไม่ได้เหยอ” พีทซ์กะพริบตาปริบๆ เสียงอ้อนจนหัวใจคนเป็นแม่แทบละลาย“ถ้าแม่ไม่ไปทำงาน แล้วจะเอาเงินที่ไหนมาซื้อหม่ำๆ ให้ลูกล่ะคะ” คำตอบอ่อนโยน แต่แฝงความจำเป็นเอาไว้“เดี๋ยวหนูไปเองงง!” น้องพอร์ชรีบลุกพรวด วิ่งเตาะแตะมากอดขาแม่แน่น ทำเอาคนเป็นแม่หลุดหัวเราะออกมาเบาๆ“ตัวแค่นี้เก่งจังเลยนะเรา ตอนเย็นแม่จะซื้อขนมมาฝากนะคะ อยู่กับป้าใจห้ามดื้อนะ” เธอลูบผมลูกอย่างเอ็นดู“ไม่ดื้อๆๆ!” สองแฝดรีบตอบพร้อมกัน เสียงใสแข่งกันดังลั่นบ้าน หญิงสาวยิ้มอ่อนก่อนจะก้มลงจูบแก้มลูกทั้งสองคนเบาๆบริษัทในยามเช้าดูเงียบกว่าทุกวัน ริญชิฎาได้รับมอบหมายให้ขึ้นมาทำความสะอาดชั้นบนสุด ชั้นที่เธอไม่เคยมีโอกาสย่างกรายเข้ามาเลยตลอดสี่เดือนที่ผ่านมาหญิงสาวค่อยๆ เปิดประตูห้องชงกาแฟ เธอเริ่มจัดการเช็ดโต๊ะล้างแก้ว และจัดของให้เข้าที่อย่างคล่องแคล่วเช้าตรู่แบบนี้ยังไม่มีพนักงานคนไหนเข้ามา ความเงียบทำให้เธอมีเวลาอยู่กับความคิดของตัวเอง หากวันนั้นเธอเรียนจบ บางทีตอนน

ภายในคฤหาสน์หรูโอ่อ่าเสียงร้องไห้ของเด็กเล็กดังสะท้อนก้องไปทั่วทุกมุมบ้าน เด็กแฝดตัวน้อยนั่งกอดกันแน่น ตัวสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว น้ำตาไหลอาบแก้มไม่ขาดสาย เพราะจู่ๆ ก็ถูกคนแปลกหน้าพาตัวออกมาจากบ้านภาพตรงหน้าทำให้เหล่าลูกน้องที่ยืนล้อมอยู่ถึงกับทำตัวไม่ถูก ได้แต่ผลัดกันเข้าไปปลอบ โอ๋ด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนเท่าที่พวกเขาจะทำได้แต่ไม่ว่าจะพูดยังไงเด็กทั้งสองก็ยังคงกอดกันแน่น ร้องไห้ไม่หยุด ราวกับโลกทั้งใบของพวกเขากำลังพังทลายลงตรงหน้า“ฮึก แม่จ๋า” เสียงสะอื้นของน้องพีทซ์สั่นๆ เด็กน้อยกอดพี่ชายแน่น ดวงตาแดงก่ำด้วยความกลัว“โอ๋ๆๆ ม่ายร้องนะ” พอร์ชลูบหลังน้องเบาๆ พยายามปลอบทั้งที่ตัวเองก็เริ่มเสียงสั่น“พีทซ์อยากหาแม่ ฮือออ” คำพูดสั้นๆ ไม่ชัดนัก แต่เต็มไปด้วยความคิดถึง“มะแม่มาเดี๋ยวมา” พอร์ชฝืนปลอบซุกหน้าน้องไว้กับอกเด็กแฝดกอดกันแน่นตัวเล็กสั่นเทา ร้องไห้ไม่หยุด ภาพนั้นทำให้คนตัวโตที่ยืนมองอยู่นิ่งงันไปชั่วขณะ บางคนถึงกับหันใบหน้าหนี“ผมพาเด็กๆ มาแล้วครับ” ศิวะกรรายงานเสียงเบา“อืม” เสียงตอบรับสั้นๆ แทบไม่แสดงอารมณ์ใด“คุณเตชินทร์คือว่า...”“ออกไปให้หมด” คำสั่งถูกตัดบททันทีโดยไม่