جميع فصول : الفصل

“ขอจูบอีกนิดนะ” ณัทเตชินทร์งอแงตั้งแต่เช้า แขนยังกอดเอวภรรยาไว้แน่น ไม่ยอมปล่อยง่ายๆ“พอแล้วค่ะ ใกล้ถึงเวลาส่งลูกไปเรียนแล้วนะ” หญิงสาวหัวเราะเบาๆ พลางพยายามดันอกเขาออก“ก็กลางคืนเจ้าตัวเล็กงอแงตลอด แทบไม่ได้อยู่กับเมียเลย” เขาบ่นเสียงต่ำ หน้าซบลงกับไหล่เธอเหมือนเด็กขี้อ้อน“คุณอย่าดื้อสิคะ โตแล้วนะ” เธอส่ายหน้าอย่างเอ็นดู“ไม่โตตอนอยู่กับเธอ” เขาตอบทันควัน ทำเอาเธอหลุดยิ้มออกมาอีกครั้งริญชิฎาพยายามจะขยับตัวหนี แต่เขากลับถอนหายใจเบาๆ เหมือนยอมแพ้ ก่อนจะฉวยโอกาสนั้นดึงเธอกลับเข้ามาในอ้อมกอดริมฝีปากของเขาแนบลงมาอีกครั้งอย่างเอาแต่ใจ ครั้งนี้ไม่เร่งร้อน เหมือนต้องการเก็บช่วงเวลาสั้นๆ นี้ไว้ให้นานที่สุดเธอเผลอนิ่งไปชั่วครู่ ก่อนจะค่อยๆ คลายแรงต้าน ปล่อยให้ตัวเองอยู่ในอ้อมกอดนั้น มือเล็กจับปลายเสื้อเขาไว้แน่น หัวใจเต้นแรงขึ้นอย่างไม่อาจห้ามปัง!เสียงเปิดประตูดังลั่น พร้อมร่างเล็กของพอร์ชที่พุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว เมื่อเห็นพ่อกอดแม่แน่น เด็กชายหยิกขาพ่อเบาๆ“ปะป๊าทำอะไรแม่อีก!” พอร์ชหน้าบึ้ง ก่อนจะรีบวิ่งมากอดแม่ไว้แน่น ราวกับกลัวว่าจะถูกแย่งไป“แค่กอดยุ่งไรด้วย” เขาเลิกคิ้วนิดๆ ก่อนตอบเ