جميع فصول : الفصل -الفصل 160

๑๔๙กลับบ้านเกิดเมืองนอน อ๋องกงซุนไฮ้ประสงค์นำร่างองค์หญิงกงซุนหมิงจู กลับแคว้นต้าลู่ ทว่าฮ่องเต้หนานกงฮั่นทรงคัดค้าน ด้วยถือว่าผ่านการอภิเษกกับองค์หญิงกงซุนหมิงจูไปแล้ว ฮองเฮาจะต้องฝังอยู่ข้างฮ่องเต้ ในสุสานของราชวงศ์หนานกงเป็นที่ทุ่มเถียงอยู่หลายวันก็ยังไม่ได้ข้อสรุป จนกระทั่งการมาเยือนของจูไท่เฟย ที่เสด็จเยือนต้ามู่เพื่อรับร่างพระธิดากลับสู่บ้านเกิดเมืองนอนด้วยตนเองฮ่องเต้หนานกงฮั่นประกาศพระราชโองการ ต่อจากนี้ฮองเฮาในรัชสมัยตนจะมีเพียงกงซุนฮองเฮาเท่านั้น จะไม่มีสตรีคนใดได้รับการแต่งตั้งตำแหน่งนี้อีกการแสดงเจตจำนงเช่นนี้เป็นที่น่าพอใจสำหรับคนนอกที่ไม่ได้รู้สึกว่าตนสูญเสีย แต่สำหรับคนในแล้วเทียบไม่ได้กับการที่ต้องสูญเสียองค์หญิงไปตลอดกาลขบวนเสด็จองค์หญิงกำลังเริ่มตั้งขบวนหน้าประตูใหญ่เข้าเมืองหลวง กองเฉียนผายอยู่ด้านหลัง ขบวนจากแม่ทัพหงอี้อยู่ด้านหน้า ตรงกลางคือรถม้าที่บรรทุกทั้งคนและพระบรมศพจูซานเฉียวยามนี้อยู่ในชุดสีดำขาว ยืนอยู่ข้างโลงศพไม้หนานมู่ใช้มือลูบบนโลงศพอยากสื่อความนี้ใ

๑๕๑หรือจะเป็นคนในเจ้าคะ จูซานเฉียวยืนกอดอกมองท้องฟ้า เฝ้ารอเวลาที่จะได้ดึงอ๋องกงซุนหยุนไฮ้กลับมา ตั้งแต่ที่วาร์ปคนรักไปหอสูงสภายุทธภพ จิตใจนางไม่สงบ ในหัวจินตนาการไปต่าง ๆ นานา แม้กระทั่งภาพใบหน้าซีดขาวที่ไร้ลมหายใจจินตนาการและความจริงจากเรื่องที่ประสบผสมกันเป็นความหวาดกลัวในใจจนนางน้ำตาปริ่มอยู่ตลอดเวลา ตอนนั้นเองที่มือเรียวอยู่ในท่าพนม ขอพรจากดวงจันทร์ให้อ๋องกงซุนหยุนไฮ้กลับมาอย่างปลอดภัย“ดวงจันทร์เจ้าคะ ได้โปรดปกป้องพี่หยุนไฮ้ ให้พี่หยุนไฮ้กลับมาหาข้าอย่างปลอดภัยด้วยเถิดเจ้าค่ะ...”จูซานเฉียวปล่อยน้ำตาให้หลั่งรินเงียบ ๆ มองดวงจันทร์ตัวแทนของสิ่งที่ไม่ว่าจะอยู่แห่งหนใดบนโลกใบนี้ ก็ยังเห็นดวงจันทร์ได้ชัดเจนเช้ง!ทางด้านคนที่กำลังทำให้ผู้อื่นเป็นห่วงนั้น ยามนี้กำลังรุกไล่ต่อสู้กับเทียนถังผ่านยอดไผ่ เตะเท้าไปตามปลายยอดไผ่ ห่างจากสภายุทธภพจนคนอื่นไล่ตามไม่ทันเทียนถังสมกับเป็นคนที่เก่งเรื่องวรยุทธ์ที่สุดในสภาอาวุโส แม้จะรู้ตัวว่าตนโดนพิษก็ยังสู้สุดใจ ออกอาวุธหนักจนอ๋

๑๕๓สร้างสถานการณ์เพื่อการเปิดศึก สถานการณ์ต้ามู่หลังพ่ายศึกแก่ต้าลู่ครั้งล่าสุดแบ่งขั้วอำนาจออกเป็นสองฝั่ง…ฝั่งแรกองค์ชายสามผู้ที่ไม่สนับสนุนให้มีการศึกต่อไป ฝั่งที่สององค์ชายสี่ผู้ที่ตั้งใจมีส่วนร่วมกับกองทัพเพื่ออำนาจด้านการบริหารในอนาคตฮ่องเต้ต้ามู่โถวในพระทัยย่อมอยากเปิดศึกกับต้าลู่ สังหารอ๋องกงซุนหยุนไฮ้...แต่ก็กังวลเรื่องความเป็นอยู่ของประชาชน เพราะหลังจากศึกครั้งที่เพิ่งผ่านมานี้ ประชาชนมีความเป็นอยู่ย่ำแย่ ไม่ว่าจะด้วยข้าวของแพงหรือสภาพอากาศ เกษตรกรได้ข้าวและธัญพืชน้อย ราคาหน้าตลาดรับซื้อถูก การศึกซ้ำเติมเมื่อต้องเก็บข้าวที่สำรองเอาไว้ในหน้าแล้งแบ่งให้กองทัพสนับสนุนในการศึกราตรีกาลเวลาแห่งการหลับใหลของผู้คน ในห้องทรงอักษรยังจุดไฟสว่างด้วยฮ่องเต้ตวนมู่โถวได้รับฎีกามากมายจากขุนนางที่เนื้อความทั้งหมดล้วนข้องเกี่ยวกับความเป็นอยู่ของประชาชนในอีกส่วนหนึ่งเป็นฎีการายงานสถานการณ์แค

๑๕๕หากพี่ตายจงเป็นโสด ทางด้านต้ามู่เตรียมเคลื่อนทัพไปชายแดนต้าลู่ องค์ชายสี่ในฐานะผู้นำทัพนอกจากจะวางแผนการรบร่วมกับกุนซือแล้วยังมีการสืบข่าวถึงการเคลื่อนไหวทางต้าลู่ ซึ่งสายข่าวที่เขาวางเอาไว้ก็ได้กลับมารายงานในยามที่เคลื่อนทัพได้ครึ่งทางแล้ว“...ฝั่งนั้นยังคงเงียบเช่นนั้น”หว่านเฉิงคนสนิทองค์ชายสี่ตวนมู่ฉายที่ได้รับการรายงานจากสายข่าวอีกที กล่าวรายงานสถานการณ์ตามที่ตนได้รับข้อมูลมา ระหว่างที่ม้ากำลังย่างเหยาะไปตามทางเมื่อได้ยินว่าฝั่งต้าลู่ยังคงเงียบ นอกจากชาวเมืองแถบชายแดนจะอพยพกันแล้วก็ไม่มีแววว่าอ๋องกงซุนหยุนไฮ้จะยกทัพนำขบวนมาจากเมืองหลวง ตอนนั้นเองที่เขาพลันมีสองความคิดบังเกิดขึ้นหรือจะเป็นแผนให้ตายใจ ล่อไปทางอยู่อีกทาง“มีข่าวว่าเขาออกเดินทางจากเมืองหลวงไปสภายุทธภพหรือไม่ หรือคนสนิทของเขาได้เดินทางไปยังทิศใดมีรายงานมาหรือไม่”หว่านเฉิงอึกอักเล็กน้อย เพราะข่าวที

๑๕๗หลิวเยี่ยนเป็นใครกันแน่ …!!!หลังจากที่หลิวเยี่ยนออกคำสั่งนี้ก็ได้รับการวิจารณ์เสียงอื้ออึงในทันที ด้วยคิดว่าการเรียกรวมตัวครั้งนี้เพื่อการปลุกใจก่อนที่จะเริ่มรบ“เขาจะทำอันใดของเขา”ไม่เพียงจอมยุทธ์ทั้งหลายที่งุนงงเท่านั้น อ๋องกงซุนหยุนไฮ้ที่แฝงตัวอยู่กับทุกคนที่นี่ด้วยมุ่นคิ้ว คาดเดาความคิดหลิวเยี่ยนไม่ออกแม้หลิวเยี่ยนในยามนี้จะได้ขึ้นชื่อว่า…ว่าที่หัวหน้าคนต่อไป แต่ก็ยังมีผู้กล้าแฝงอยู่ในทุกสถานการณ์“กำลังพลสองหมื่นกำลังรุกคืบเราแล้ว เหตุใดถึงสั่งให้พวกเรายอมแพ้แทนที่จะตั้งรับ”หลิวเยี่ยนส่งยิ้มให้ผู้ที่ตั้งคำถาม เดินเข้าไปหาเขาแล้วจ้วงเข้าหน้าท้องด้วยมีดอันเดิม“เจ้า…เจ้าเป็นไส้ศึก…ใช่หรือไม่”แม้จะโดนแทงด้วยมีดแล้ว บุรุษผู้นี้ก็ยังไม่ยอมแพ้ ตั้งแง่ในตัวหลิวเยี่ยน ปลุกความสงสัยในใจของทุกคนจนมีหลายคนมองหลิวเยี