جميع فصول : الفصل -الفصل 180

บทที่ ๑๖๙ความสามารถเช่นนี้มิใช่ว่าอยากครองใต้หล้าก็ทำได้หรือ หนี่ว์อีเฝ้ามองความเคลื่อนไหวตำหนักรับรองอยู่ในมุมมืด เมื่อรอมากกว่าครึ่งเค่อมาแล้วไม่เห็นความเคลื่อนไหวของคนด้านในก็ผุดยิ้มมุมปาก เดาว่าราชอาคันตุกะทั้งสองนอนหลับใหลอยู่ในห้องนั้นจนไม่รับรู้ถึงความเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นในห้อง“หึ! อยากพลอดรักกันดีนัก ตื่นมาครานี้เจ้าจะได้เรียนรู้ว่าการเห็นคนรักเจ็บปวดจนตายเป็นอย่างไร”หนี่ว์อีจ้องไปยังตำหนักรับรองอย่างเคียดแค้น เฝ้าดูอยู่อีกครู่หนึ่งก็เตรียมออกจากวังไปก่อนที่ฟ้าจะสางร่างเงาลัดเลาะไปข้างกำแพงฝั่งเดิมที่เหล่าขันทีนางกำนัลลอบทำเอาไว้ในยามที่กลับเข้าวังไม่ทัน ด้วยวรยุทธ์ของนางย่อมไม่ลอดผ่านเส้นทางสุนัข แต่กำแพงฝั่งทางตำหนักเย็นนี้ ปลอดเวรยามมากที่สุดแล้ว“กำแพงช่องสุนัขผ่านตรงนี้ไม่ถูกปิดไปเพราะส่วนใหญ่ใช้เข้าไม่ได้ใช้ออก แต่ในเมื่อเจ้ากำลังจะใช้ออก ก็จำต้องลงโทษตามกฎวังหลวง&rdq

บทที่ ๑๗๑เชื่อหรือไม่ว่าข้า... ‘ขี้ขลาด’ คำนี้เป็นดั่งวจีจี้ใจหลิวเยี่ยน ต่อให้การกระทำของเขาที่ผ่านมาจะขี้ขลาดหรือไม่ เขาก็ไม่ประสงค์ให้ใครปรามาสใส่ตนเช่นนี้“ความจริงจากปากข้าก็คือ ข้าไม่ได้เป็นคนวางยาองค์หญิงกงซุนหมิงจู จะเชื่อหรือไม่ ขึ้นอยู่ที่ดุลพินิจของฝ่าบาทและท่านอ๋องแล้ว!”เพี๊ยะ!อ๋องกงซุนหยุนไฮ้ทนไม่ไหว ใช้ความรุนแรงกับหลิวเยี่ยนด้วยเห็นว่าเขาเป็นนักโทษที่ปากแข็ง ต่างจากฮ่องเต้หนานกงฮั่นที่เห็นหลิวเยี่ยนเป็นสายเลือดราชวงศ์หนานกงที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิด ในตอนที่อ๋องกงซุนหยุนไฮ้กำลังง้างแส้เตรียมฟาดลงบนตัวหลิวเยี่ยนอีกครั้งนั้น พระหัตถ์ก็ยื่นมาจับปลายแส้เอาไว้หลิวเยี่ยนค่อย ๆ ลืมตาขึ้นเมื่อไม่รู้สึกว่าได้รับความเจ็บปวดจากแส้ในมืออ๋องกงซุนหยุนไฮ้ ตอนนั้นเองที่เขาเห็นว่าใครเป็นผู้ห้ามปรามการลงทัณฑ์นี้“พอเถอะ หากเขาพูดความจริง ต่อให้เจ้าฟาดเขาให้ตาย คำตอบก็ยังเหมือนเดิม&rdqu

บทที่ ๑๗๓ในวันที่เริ่มไม่รักตัวเองแล้ว อ๋องกงซุนหยุนไฮ้ดึงเข็มพิษออกจากร่างตนและจูซานเฉียว หยุดวิ่งหันไปมองด้านหลังพอเห็นว่าไม่มีใครตามมาแล้วก็พาจูซานเฉียวไปยังต้นเสียงเพราะแว่วได้ยินเสียงคนของตนตะโกนร้องเรียก“ท่านอ๋อง!”จิ่งหรง หยูหานรีบวิ่งเข้ามาหาอ๋องกงซุนหยุนไฮ้ที่ไม่พูดพร่ำทำเพลง ออกคำสั่งให้ลูกน้องพาตนและจูซานเฉียวไปที่โรงหมอก่อนที่จะสลบไป“เปิ่นหวางและพระชายาต้องพิษ รีบพาไปโรงหมอ แล้วเอายาถอนพิษที่อยู่กับอาฮุ่ยป้อนพระชายาเสีย”“พี่หยุนไฮ้ ไม่เจ้าค่ะ...จิ่งหรง เอายาถอนพิษป้อนให้ท่านอ๋อง ข้าไม่ตายวันนี้แน่ ข้า...ทนได้”จิ่งหรง หยูหานเห็นทั้งสองแย่งกันไม่ถอนพิษก็ยังไม่รับปากใครทั้งสิ้นกอปรกับตอนนั้นหงอี้พากำลังเสริมมาพอดีจึงยอมลืมความเคืองขุ่น ตัดรอนความสัมพันธ์กันเมื่อครู่ ขอความช่วยเหลือให้เขาหาโรงหมอให้“แถวนี้มีโรงหมอหรือไม่ ช่วยหาให้ที”ฟุบ!“พี่หยุนไฮ้...”จูซานเฉียวตกใจที่อยู่ ๆ ก

บทที่ ๑๗๕ราคาของความเสียใจ จูซานเฉียวนั่งอยู่บนเตียง อ้าปากรับข้าวต้มฝีมือมารดาป้อนโดยมารดา ทว่าหูกับสายตากลับมองออกไปนอกลานเรือน ดูบิดากับสวามีสนทนากันด้วยท่าทางที่สงบนิ่งกว่าที่นางคิดเอาไว้เล่าย้อนไปหลังจากที่รถม้าเทียบหน้าประตูหอคอยเมือง จูซานเฉียวโผล่หน้าออกจากหน้าต่างรถม้าเพื่อให้บิดามารดาเห็นว่านางปลอดภัยดีจูกังเจิ้ง กัวน่ายเหมี่ยวยังไม่ถามสิ่งใดให้มากความ ให้รถม้ามุ่งไปจวนตระกูลจู ถือโอกาสนี้สอบถามเรื่องราวทั้งหมดจากอ๋องกงซุนหยุนไฮ้จูซานเฉียวถูกพาตัวมาที่เรือนส่วนตัวเพื่อทำการอาบน้ำ เช็ดตัว คนที่อาสาอุ้มนางคืออ๋องกงซุนหยุนไฮ้ ทว่าหลังจากที่โดนใช้แรงงานแล้วกลับถูกเชิญออกโดยจูกังเจิ้งจูกังเจิ้งสนทนากับอ๋องกงซุนหยุนไฮ้อยู่หน้าลานเรือน ตั้งแต่จูซานเฉียวยังไม่ได้อาบน้ำ จนกระทั่งนางเปลี่ยนเป็นชุดนอน ให้มารดาป้อนข้าวต้ม ทั้งสองก็ยังไม่มีวี่แววว่าจะสนทนากันเสร็จสนทนาอันใดกันมากมายหนอ“เฉียวเอ๋อร์ ข้าวต้มที่แม่ทำ ไม่น่าสนใจเท่าว่าที่ลูกเขยสูงศักดิ์ของแม่หรือ&rdq

บทที่ ๑๗๗การแก้แค้นฉบับจูซานเฉียว หยางยี่เหรินสังเกตอาการสหายตั้งแต่ที่นั่งรถม้าผ่านตลาดจนกระทั่งถึงสุสาน จูซานเฉียวคล้ายมีเรื่องในใจตลอดเวลา แต่หยางยี่เหรินยังไม่ได้เค้นถามอันใด จนกระทั่งทำงานช่วงเช้าที่สุสานเสร็จแล้วถึงเอ่ยถามสหายให้รู้แจ้ง“ซานเฉียว เจ้าดูมีเรื่องในใจ”จูซานเฉียวยิ้มน้อย ๆ หมุนกำไลข้อมือเบา ๆ ถงเหยาที่แต่เดิมอยู่ในท่านอน ร่างกระเด็นไปทางนั้นทางนี้ตามการหมุน“ข้าแค่กำลังคิดว่างานอภิเษกจะออกมาดีหรือไม่ สุสานจะสร้างเสร็จได้ทันกาลหรือเปล่า มีเรื่องให้คิดนิดหน่อย แต่ข้าไม่เป็นอันใด”หยางยี่เหรินถอนหายใจเบา ๆ เพราะทราบว่าสหายไม่ได้พูดความจริง แต่ทั้งนี้ทั้งนั้น นางก็ไม่คิดเค้นความสหาย หากว่าอีกฝ่ายไม่ประสงค์พูด“เอาเถอะ หากเจ้าอยากบอกข้าก็บอกข้าเอง”หยางยี่เหรินคนใหม่ไม่เซ้าซี้เช่นคนเดิม นี่เป็นข้อดีที่จูซานเฉียวค้นพบในร่างนี้ของสหาย“อีกไม่กี่วันเจ้าก็ต้องเข้าพิธีอภิเษก ไม่ต้องมาช่วยงานข้าที่สุสานแล้ว เตรียมอาบน้ำ ขั