บททั้งหมดของ คุณหมอขาอย่าดุนักสิ NC30+: บทที่ 1 - บทที่ 10

บทที่1ลูกติดเมียน้อยในโลกของเหล่าวงการแพทย์มักจะมีหลายสิ่งหลายอย่างที่ทุกคนยังไม่รู้ เบื้องหน้าที่ใครหลายคนเห็นว่าอาชีพนี้เป็นอาชีพสีขาวที่ใคร ๆ ก็อยากได้คุณหมอหนุ่มรูปหล่อมาครอบครองทุกคนต่างบอกเป็นเสียงเดียวกันว่าหมอเหล่านี้คือสมบัติของชาติแต่ทว่าความเป็นจริงคนทุกคนล้วนมีดีมีเลวปะปนกันไปอาชีพหมอไม่ได้การันตีถึงนิสัยและกมลสันดานเลยต้นกล้าหรือคุณหมอต้นกล้าเขาเป็นแพทย์ผู้เชี่ยวชาญด้านกระดูกหลังจากที่เรียนจบก็เข้าทำงานที่โรงพยาบาลของครอบครัวแต่ไม่มีใครรู้เลยว่าความต้องการของต้นกล้าคืออะไรเขาไม่ได้อยากเป็นหมอไม่ได้อยากเป็นผู้บริหารเขาอยากใช้ชีวิตปกติเหมือนคนทั่วไปแต่เพราะว่าครอบครัวของเขาบังคับให้เขาเรียนหมอเพื่อที่จะได้กลับมาดูแลบริหารโรงพยาบาลทำให้เขาต้องจำใจยอมเรียนจนจบได้เป็นแพทย์เฉพาะทางวันนี้คุณหมอต้นกล้าขับรถ lamborghini สีดำเข้ามาจอดยังบ้านคฤหาสน์ของครอบครัวสายตาของเขาก็กวาดมองไปรอบ ๆ เพื่อมองหาสิ่งผิดปกติ ทุกครั้งที่เขามาถึงเหล่าแม่บ้านทั้งหลายจะต้องออกมายืนต้อนรับแต่วันนี้เธอคนนั้นกับหายไป"ข้าวหายไปไหนครับ?""วันนี้ยัยข้าวมีสอบค่ะน่าจะกลับค่ำเลย" เสียงของแม่บ้านตอบกลับมาไม่

บทที่ 3 อย่ามาว่าแม่หนูเมื่อต้นข้าวกลับมาถึงบ้านเธอก็รีบเดินตรงไปหาคุณท่านเพื่อพูดคุยถึงปัญหาที่เธอกำลังอัดอั้นอยู่ในตอนนี้จะให้เธออยู่แบบนี้ต่อไปเธออยู่ไม่ได้จริง ๆ แค่เป็นลูกติดเมียน้อยมันก็น่าอายพอแล้วแต่ว่านี่เธอยังต้องมาทนฟังคำดูถูกถากถางจากคนที่มีการศึกษาขึ้นชื่อว่าเป็นหมอเป็นว่าที่เจ้าของโรงพยาบาลคนใหม่ทำไมเขาถึงไม่แยกแยะบ้าง"สวัสดีค่ะคุณท่าน สวัสดีค่ะคุณผู้หญิง" ต้นข้าวเข้าไปกราบสวัสดีท่านทั้งสองคนเธอรู้อยู่แล้วว่าคุณผู้หญิงไม่ค่อยชอบเธอสักเท่าไหร่ถ้าไม่จำเป็นเธอคงไม่เข้ามายังห้องรับรองของพวกท่านทั้งสอง"ว่ายังไงล่ะต้นข้าววันนี้ไปเรียนงานเยอะหรือเปล่า" คุณท่านก็ยังเป็นคุณท่านคนที่ใจดีกับเธอไม่ว่าเธอจะเจอปัญหาผิดหวังเสียใจท่านก็มักจะส่งขนมนมเนยมาให้เธอทานเกือบทุกวัน"เรื่องเรียนไม่มีปัญหาค่ะ""แล้วเธอมาหาฉันกับคุณท่านมีเรื่องอะไรหรือเปล่า" น้ำเสียงของคุณหญิงเอมอรบ่งบอกว่าเธอกำลังอารมณ์ไม่ดีจากที่หัวเราะยิ้มแย้มแค่เห็นหน้าเธอคุณหญิงเอมอรก็สะอิดสะเอียนขึ้นมา"หนูอยากจะมาขออนุญาตไปอยู่ข้างนอกค่ะที่มหาวิทยาลัยมีหอพักนักศึกษาถ้าหนูเอาเกรดไปยื่นหนูจะได้ที่พักลดราคา 50% ค่ะ"ดูเหมื

บทที่5คิดเสียว่าเป็นการตอบแทนจากผู้มีพระคุณNC"คงอยากเต็มที่สินะถึงได้ใส่ชุดนอนไม่ได้นอนรอฉันแบบนี้..."ความคิดเข้าข้างตัวเองนี้มันช่างน่ารังเกียจเสียเหลือเกินปกติแล้วเวลานอนต้นข้าวมักจะสวมใส่ชุดนอนแบบนี้เป็นปกติเพราะมันทำให้เธอนอนหลับสบายแอร์ห้องของเธอมันเป็นแอร์เก่า ๆ ที่ถูกถอดออกมาจากบ้านใหญ่อุณหภูมิของมันปรับแทบตายก็ไม่เย็นเรียกช่างมาดูก็เท่านั้นเธอไม่กล้าร้องขอซื้อแอร์ใหม่จึงทนใช้แอร์เก่าตัวนี้กับอุณหภูมิที่ทำให้เธอหลับสบายแม้จะไม่ได้เย็นมากแต่เธอก็อาศัยเปิดพัดลมเข้าช่วย"อื๊อ~ ข้าวหนาวว~""เดี๋ยวฉันฉีดยาให้จะได้หายไข้"คุณหมอต้นกล้ายังคงตวัดลิ้นโลมเลียไปตามเรือนร่างของเธอเขาถอดชุดนอนตัวบางสีขาวที่เธอสวมใส่จนเผยให้เห็นเรือนร่างขาวเนียนของเธอ ยอดปทุมถันของเธอมันช่างน่าลิ้มลองเขาอดไม่ได้ที่จะโน้มใบหน้าลงไปแล้วใช้ริมฝีปากตะปบดูดดังจ๊วบ"อ๊าา~"เสียงของต้นข้าวดังอยู่ในลำคอเธอกัดปากกลั้นเสียงอย่างลืมตัวร่างกายเริ่มสะบัดไปมาเพราะถูกก่อกวนอยู่ด้านบนสองมือของเธอถูกเขามัดเอาไว้กับหัวเตียงด้วยเข็มขัดหนังราคาแพงจะดิ้นก็ดิ้นไม่ได้เมื่อร่างกายถูกกระทำมากขึ้นท่อนเอ็นที่แข็งตัวดันเข้าไปในโพรง

บทที่7โดนฉีดยาคุมในช่วงกลางดึกหลังจากที่ทุกคนหลับนอนกันไปแล้วต้นข้าวรอให้เสียงในครัวเงียบสงบเธอก็เดินออกมาพร้อมกับมาม่าคัพ 1 กระป๋องวันนี้เธอรู้สึกเหนื่อยทั้งร่างกายและจิตใจไม่รู้ว่าเวรกรรมอะไรนักหนาทำไมเธอถึงต้องอยู่ในสภาพนี้ขนาดป่วยจะตายก็ยังถูกต่อว่าต่างๆ นานาเธอรอให้น้ำร้อนในกาต้มน้ำไฟฟ้าเดือดพล่านจากนั้นเธอก็เปิดมาม่าฉีกซองเครื่องปรุงใส่ลงไปก่อนจะเทน้ำร้อนให้อยู่ในปริมาณที่พอเหมาะ เมื่อเธอหันกลับมาก็เจอคุณหมอต้นกล้ากำลังนั่งทำงานอยู่ด้านนอกเขาเห็นการกระทำของเธอทุกอย่างและตอนนี้เขาก็กำลังเดินตรงมาหาเธอเพราะความโกรธและความเสียใจที่เธอสะสมมาพร้อมกับความเลวทรามที่เขาทำกับเธอเมื่อคืนมันทำให้เธอเลือกที่จะเดินหนีออกมาแต่ก็ถูกคุณหมอต้นกล้ากระชากแขนจนเธอเซไปชนกับโต๊ะปึก!"โอ๊ยยยย! ข้าวเจ็บนะคะ""อย่ามาทำสำออยเธอเห็นแล้วใช่ไหมว่าตอนนี้บ้านของฉันมันกำลังลุกเป็นไฟเพราะการกระทำของเธอ!""การกระทำของข้าว? ข้าวทำอะไรผิดคะ ตั้งแต่ข้าวเกิดมาก็มีแต่คนว่ามีแต่คนดูถูกทั้งข้าวทั้งแม่ของข้าว ตอนนี้แม่ก็ไม่อยู่แล้วสิ่งที่ข้าวทำทุกวันนี้ทั้งงานบ้านทั้งเรื่องเรียนมีตรงไหนบ้างที่มันไม่ดี!" เธออยากจะสา

บทที่ 9 สนองกลับอย่างสาสม NCเช้าวันต่อมาต้นข้าวรีบตื่นแต่เช้าวันนี้เธอมีสอบที่มหาวิทยาลัยปีหน้าเธอต้อง exturn ทุกคะแนนสอบของเธอมันมีความหมายกว่าจะสอบเสร็จก็ปาไปครึ่งค่อนวันแต่เธอก็ไม่เคยทำให้อาจารย์ต้องผิดหวังคะแนนของเธอยังคงเป็นท็อปตลอดตั้งแต่ปีที่ 1 จนถึงปีที่ 5ส้มและตุ๊ต๊ะเดินตามลงมาทั้งสองอาจจะไม่ได้หัวไวเท่าต้นข้าวแต่ก็ใช่ว่าจะเรียนไม่รู้เรื่องเมื่อทั้งสองลงมานั่งขนมนมเนยก็ถูกแกะออกจากกล่องเพื่อนำมาเรียงกันอยู่บนโต๊ะ"เหนื่อยค่ะ! เหนื่อยมากรู้ว่ามันยากแต่ก็ใช่ว่าทำไม่ได้กว่าจะเข้าใจพวกแกรู้ไหมว่าฉันอดหลับอดนอนอ่านหนังสือเปิดฟังที่ teacher พูดซ้ำ ๆ จนตอนนี้ฉันสามารถหลับตาพูดได้แล้ว" ส้มทำหน้าตาเหนื่อยหน่ายก่อนจะหยิบขนมปังเนยสดขึ้นมาทาน"ใช่ฉันเองก็เหมือนกันถ้ารู้ว่าเรียนหมอมันยากขนาดนี้ฉันไปเป็นพี่เลี้ยงนางงามดีกว่า" ตุ๊ต๊ะพูดพลางเปิดน้ำส้มคั้นเย็น ๆ ขึ้นมาดื่ม"ฉันก็เกือบทำไม่ได้เหมือนกันพักหลังมีแต่เรื่องเครียด ๆ""ยัยข้าวขนาดแกเครียดแกยังทำคะแนนได้ท็อปตลอดทุกปี ปีนี้ฉันก็มั่นใจว่ายังไงแกต้องได้คะแนนท็อปอีกแน่นอน" ส้มพูดพร้อมกับป้อนขนมใส่ปากเพื่อนเพื่อนของเธอมันเก่งที่สุดอยู่