คุณหมอขาอย่าดุนักสิ NC30+

บทที่1

ลูกติดเมียน้อย

ในโลกของเหล่าวงการแพทย์มักจะมีหลายสิ่งหลายอย่างที่ทุกคนยังไม่รู้ เบื้องหน้าที่ใครหลายคนเห็นว่าอาชีพนี้เป็นอาชีพสีขาวที่ใคร ๆ ก็อยากได้คุณหมอหนุ่มรูปหล่อมาครอบครองทุกคนต่างบอกเป็นเสียงเดียวกันว่าหมอเหล่านี้คือสมบัติของชาติแต่ทว่าความเป็นจริงคนทุกคนล้วนมีดีมีเลวปะปนกันไปอาชีพหมอไม่ได้การันตีถึงนิสัยและกมลสันดานเลย

ต้นกล้าหรือคุณหมอต้นกล้าเขาเป็นแพทย์ผู้เชี่ยวชาญด้านกระดูกหลังจากที่เรียนจบก็เข้าทำงานที่โรงพยาบาลของครอบครัวแต่ไม่มีใครรู้เลยว่าความต้องการของต้นกล้าคืออะไรเขาไม่ได้อยากเป็นหมอไม่ได้อยากเป็นผู้บริหารเขาอยากใช้ชีวิตปกติเหมือนคนทั่วไปแต่เพราะว่าครอบครัวของเขาบังคับให้เขาเรียนหมอเพื่อที่จะได้กลับมาดูแลบริหารโรงพยาบาลทำให้เขาต้องจำใจยอมเรียนจนจบได้เป็นแพทย์เฉพาะทาง

วันนี้คุณหมอต้นกล้าขับรถ lamborghini สีดำเข้ามาจอดยังบ้านคฤหาสน์ของครอบครัวสายตาของเขาก็กวาดมองไปรอบ ๆ เพื่อมองหาสิ่งผิดปกติ ทุกครั้งที่เขามาถึงเหล่าแม่บ้านทั้งหลายจะต้องออกมายืนต้อนรับแต่วันนี้เธอคนนั้นกับหายไป

"ข้าวหายไปไหนครับ?"

"วันนี้ยัยข้าวมีสอบค่ะน่าจะกลับค่ำเลย" เสียงของแม่บ้านตอบกลับมาไม่ทันที่ทุกคนจะเข้ามารับสัมภาระของคุณหมอต้นกล้าเขาก็หมุนตัวกลับขึ้นรถแล้วขับออกมาจากบ้านด้วยความเร็ว

บรื้นนน~

เสียงรถดัง lamborghini กระหึ่มจนใครที่ผ่านไปผ่านมายังต้องหันมามองตอนนี้รถยนต์ของคุณหมอต้นกล้ากำลังติดไฟแดงนิ้วชี้เคาะพวงมาลัยตามจังหวะเพลงเมื่อภาพของนักศึกษาสาวที่ครอบครัวเขาเลี้ยงดูผุดขึ้นมาในหัวริมฝีปากของเขาก็กระตุกยิ้มเล็กน้อยราวกับว่าเขากำลังมีแผนอะไรอยู่ในใจ

ต้นข้าวเป็นลูกติดเมียน้อยของคุณพ่อหลังจากที่เมียน้อยของคุณพ่อเสียชีวิตด้วยโรคประจำตัวคุณแม่ของเขาก็เลี้ยงดูเธอมาเป็นอย่างดีจนตอนนี้เธอกำลังเรียนมหาวิทยาลัยคณะที่เธอเลือกเรียนก็คือคณะแพทย์ว่าที่คุณหมอต้นข้าวคงไม่ไกลเกินเอื้อม

มหาวิทยาลัย N.N.O

เมื่อรถ lamborghini สีดำด้านขับเข้ามาจอดที่คณะแพทยศาสตร์คุณหมอต้นกล้าก็เปิดประตูแล้วเดินลงไปเขาสวมใส่แว่นตาสีชาที่มีเสน่ห์จนน่ามองใครผ่านไปผ่านมาต่างก็ตกตะลึงในความหล่อและความรวยของเขาผิดกับเธอคนนั้นที่ถอนหายใจเหมือนเหนื่อยหน่ายที่ต้องเจอหน้าเขาที่นี่

"สวัสดีค่ะพี่ต้นกล้า" ต้นข้าวยกมือไหว้อย่างนอบน้อมเธอกับเพื่อน ๆ รู้ดีว่าการที่คุณหมอต้นกล้ามาหาเธอถึงที่นี่นอกจากจะกลั่นแกล้งทำให้เธออับอายเขายังตอกย้ำทุกครั้งว่าเธอเป็นลูกติดเมียน้อยของคุณพ่อเขา

"ฉันเช็กกับอาจารย์ของเธอจนรู้ว่าเธอสอบเสร็จตั้งแต่ 3 โมงเย็นแต่เธอแจ้งแม่บ้านว่าเธอสอบเสร็จตอนค่ำถ้าคิดจะเถลไถลทำตัวเหลวไหลเหมือนแม่ของเธอก็ช่วยเก็บข้าวของออกไปจากบ้านฉันด้วย"

"ข้าวไม่ได้ทำอะไรเสียหายเลยนะคะ ข้าวสอบเสร็จ 3 โมงเย็นก็จริงแต่ข้าวก็มีงานที่ต้องทำกับเพื่อนเลยบอกเวลาเผื่อไว้"

"แล้วฉันจะมั่นใจได้ยังไงว่าเธอทำงานกับเพื่อนจริงๆ?"

"พี่ต้นกล้าคะพวกหนูเป็นพยานได้ค่ะหนูมีงานที่จะต้องทำส่งอาจารย์ในวันพรุ่งนี้มันเป็นงานกลุ่มพวกหนูเลยต้องอยู่ช่วยกันที่มหาวิทยาลัย บ้านพวกหนูอยู่ไกลกลัวว่าจะเดินทางลำบากจะไปทำที่บ้านของพี่ ข้าวมันก็ยิ่งเกรงใจกลัวว่าพวกหนูจะไปรบกวนก็เลยเลือกที่จะที่ทำมหาวิทยาลัยค่ะ" ส้มพยายามอธิบายให้คุณหมอต้นกล้าเข้าใจว่าแท้จริงแล้วเรื่องราวมันเป็นยังไงแต่ดูเหมือนว่าคุณหมอต้นกล้าจะไม่เชื่อ

"จริง ๆ พี่ก็ไม่อยากใส่ใจเรื่องนี้หรอกนะ พวกน้องก็น่าจะรู้ว่าต้นข้าวเป็นลูกเมียน้อยตอนนี้แม่ก็ตายตัวเองอาศัยข้าวอาศัยเงินที่ครอบครัวของพี่หามาด้วยน้ำพักน้ำแรงถ้าเกิดมีเรื่องเสียหายขึ้นมามันไม่ใช่แค่เพื่อนน้องที่จะเสื่อมเสียแต่ตระกูลของพี่ก็จะเสื่อมเสียไปด้วย"

"มันจะมากเกินไปแล้วนะคะ ข้าวแค่อยู่ทำรายงานกับเพื่อนถ้าไม่เชื่อพี่ก็ดูเอกสารพวกนี้แล้วก็หนังสือที่ข้าวไปยืมมาจากห้องสมุด!"

เธอแทบจะโยนเอกสารและหนังสือที่ไปยืมมาจากห้องสมุดใส่หน้าคนตรงหน้าแต่เพราะว่าเขาเป็นถึงลูกเจ้าของบ้านลูกเจ้าของโรงพยาบาลและพ่อของเขาก็มีพระคุณกับเธอส่งเสียให้เธอเรียนคณะแพทย์ตามที่เธอตั้งใจเธอจึงไม่อยากทำตัวให้เขาว่าไปมากกว่านี้

สุดท้ายวันนี้เธอก็ต้องพาเพื่อน ๆ มาทำรายงานที่บ้านของคุณหมอต้นกล้าแต่เธอกับเพื่อน ๆ ได้นั่งรถแท็กซี่กลับมาส่วนตัวการสำคัญขับรถ lamborghini สุดหรูเปิดประทุนเข้าบ้านอย่างสบายใจ

ต้นข้าวพาเพื่อน ๆ มานั่งที่สวนหลังบ้านเพื่อใช้ความสงบในการทำงานเพื่อน ๆ ของเธอหันซ้ายหันขวามองดูคฤหาสน์หรูใจกลางเมืองแล้วนึกอิจฉาไม่คิดว่าเข้ามาด้านในแม้แต่ห้องน้ำของแม่บ้านก็หรูหรายิ่งกว่าห้องนอนของพวกเธอ

"ข้าวแล้วแกนอนห้องไหนฉันอยากรู้ว่าห้องนอนของแกจะเหมือนห้องนอนของเจ้าหญิงไหม" ตุ๊ต๊ะทำท่าเพ้อฝันจนเพื่อน ๆ ส่ายหน้าให้กับจินตนาการสุดล้ำเลิศของเธอ

"นี่ตุ๊ต๊ะการที่เจ้าของบ้านไปด่าฉันถึงมหาวิทยาลัยเธอคิดว่าเขาจะให้ฉันนอนห้องนอนสุดหรูเหมือนในนิยายหรือไง แค่ฉันมีที่ซุกหัวนอนก็เป็นพระคุณแล้ว"

"นั่นสิดูก็รู้ว่าหมอต้นกล้าโคตรจะไม่ชอบยัยข้าวเลยแต่ช่างเถอะอนาคตแกได้เป็นหมอเมื่อไหร่แกจะได้ย้ายออกไปอยู่ข้างนอกแต่ตอนนี้แกยังต้องอาศัยบุญบารมีของครอบครัวนี้อยู่อดทนไปก่อนนะเพื่อนรัก"

คงมีแต่ส้มที่เข้าใจว่าต้นข้าวต้องเจออะไรบ้างทั้งสามช่วยกันนั่งทำงานจนถึงเวลา 19:00 น ทุกคนเริ่มไม่ไหวสายตาเริ่มเหนื่อยล้าถึงแยกย้ายกันกลับโดยที่ต้นข้าวเดินออกมาส่งเพื่อน ๆ ทั้งสองขึ้นรถแท็กซี่ เมื่อเธอหันกลับเข้ามาในบ้านก็เจอกับสายตาของใครบางคนที่ยืนกอดอกมองเธออยู่ตรงน้ำพุวงเวียนหน้าบ้าน

"พี่ต้นกล้ามีธุระอะไรหรือเปล่าคะทำไมมายืนอยู่ตรงนี้"

"นี่มันบ้านฉัน ฉันจะเดินไปไหนจะทำอะไรต้องรายงานเธอด้วยหรือไง?"

"เปล่าค่ะข้าวไม่ได้หมายความว่าแบบนั้นพอดีข้าวแค่ตกใจนึกว่าพี่ต้นกล้าจะใช้ให้ข้าวทำอะไรให้"

"เธออย่าสำคัญตัวเองให้มันมากนักเลย ฉันแค่เดินออกมาสูดอากาศหายใจไม่คิดว่าจะเจอเธอที่นี่ จะไปไหนก็ไปเถอะเห็นเธอและฉันนอนไม่หลับ"

"ขอโทษนะคะแต่เรื่องนี้ข้าวไม่ได้ผิดการที่พี่จะนอนไม่หลับมันเป็นปัญหาของพี่ไม่ใช่ของข้าวค่ะ!"

พูดจบเธอก็เดินหนีเข้าบ้านปล่อยให้คุณหมอต้นกล้ามองตามด้วยความโมโหวันนี้เขาปั่นประสาทเธอจนเธอไม่มีสมาธิที่จะทำงานวันพรุ่งนี้รับรองว่าเขาจะเล่นงานเธอให้หนักกว่าเดิม