บทที่6 ต้นข้าวป่วย

บทที่6

ต้นข้าวป่วย

มหาวิทยาลัย N.N.O

ต้นข้าวเดินเข้ามาที่ตึกคณะพร้อมกับอาการปวดเมื่อยร่างกายเธอมีไข้สูงอีกทั้งยังเจ็บตรงส่วนนั้นจะลาหยุดก็ไม่ได้เพราะวันนี้ต้องฟังอาจารย์หมออธิบายก่อนสอบ ทันทีที่เธอนั่งลงเพื่อนทั้งสองก็รีบเข้ามาถามไถ่ด้วยความเป็นห่วงใบหน้าของต้นข้าวดูซีดเซียวคล้ายคนป่วยแบบนี้จะเรียนรู้เรื่องได้ยังไง

"ข้าวแกไม่สบายทำไมไม่ลาอาจารย์มาฝืนนั่งฟังแบบนี้จะแย่เอานะ" ส้มใช้หลังมือแตะที่หน้าผากจนสัมผัสได้ถึงไอร้อนที่ออกมาจากตัวของต้นข้าว

"แค่นั่งฟังคงไม่เป็นอะไรหรอกแก"

"ถ้าไม่ไหวแก่รีบบอกพวกฉันนะอาจารย์หมอคงไม่ว่าอะไรหรอก"

"อื๊ม"

ระหว่างที่นักศึกษาแพทย์กำลังนั่งฟังอาจารย์หมออธิบายก่อนสอบในวันศุกร์นี้ส้มเห็นเพื่อนอาการไม่ค่อยดีเธอเริ่มมีอาการไอและไข้ขึ้นสูงจึงยกมือขึ้นเพื่อเรียกอาจารย์หมอเข้ามาดูอาการของเพื่อน

"อาจารย์หมอคะรมิดามีไข้ค่ะอาจารย์หมอช่วยตรวจดูหน่อยได้ไหมคะ"

อาจารย์เป็นเอกรีบเดินมาดูอาการของนักศึกษาแพทย์ในคลาสเรียนเขาเริ่มจากการวัดไข้เมื่อเห็นว่าเธอมีไข้สูงจึงให้เพื่อนของเธอพาไปนอนที่ห้องพยาบาลเสร็จจากตรงนี้เขาจะรีบไปตรวจอาการอย่างละเอียดอีกครั้ง

เมื่อต้นข้าวเข้ามาพักในห้องพยาบาลไม่ถึงครึ่งชั่วโมงคุณหมอเป็นเอกก็รีบเดินตามมาเพื่อถามอาการและวัดไข้เธออีกครั้งขอให้พยาบาลนำยาลดไข้มาให้เธอทานแล้วนั่งคุยกับเธอถึงรอยฟกช้ำบริเวณข้อมือ

"ไปมีปัญหามีเรื่องกับใครมาหรือเปล่าครับ?"

ต้นข้าวมองดูรอยแดงที่ข้อมือมันเริ่มชัดขึ้นเรื่อย ๆ แต่เธอก็ปฏิเสธด้วยการส่ายหน้าแต่คุณหมอเป็นเอกพอจะดูออกถ้าเธอไม่ถูกทำร้ายก็คงจะเป็นรสนิยมบางอย่าง

"ถ้ามีอะไรบอกอาจารย์ที่ปรึกษาได้นะครับจะได้ช่วยกันแก้ปัญหา"

"หนูไม่ได้เป็นอะไรค่ะ ขอบคุณอาจารย์เป็นเอกมากนะคะที่เข้ามาตรวจ"

"ถ้าจะให้ดีผมว่าคุณควรไปตรวจที่โรงพยาบาลให้คุณหมอประเมินอาการอีกครั้งทีนี้ไม่มีอุปกรณ์อะไรผมเองก็ทำอะไรมากไม่ได้"

"เมื่อคืนหนูคงนอนดึกไปค่ะอากาศเปลี่ยนด้วย"

"ถ้าอย่างนั้นนอนพักผ่อนนะครับมีอะไรก็เรียกพยาบาลได้วันนี้ผมอยู่ที่มหาวิทยาลัยทั้งวันแล้วจะแวะมาดูอาการครับ"

"ขอบคุณค่ะ"

เมื่อคุณหมอเป็นเอกเดินออกไปต้นข้าวก็นอนหลับใหลไม่รู้สึกตัวเธอตื่นมาช่วงพักกลางวันเพื่อทานข้าวที่เพื่อน ๆ ซื้อมาฝากแล้วก็ล้มตัวลงนอนอีกครั้งเธอไม่อยากกลับบ้านในตอนนี้เพราะไม่อยากตอบคำถามมากมายที่คนที่บ้านต้องแห่แหนมาถามว่าเธอเป็นอะไรอีกอย่างเธอไม่รู้ว่าเหตุการณ์เมื่อคืนจะมีใครรู้บ้าง

เวลาล่วงเลยจนถึง 18:00 น พยาบาลรีบเข้ามาปลุกต้นข้าวเพราะนี่มันเลยเวลามานานมากแล้วตอนนี้เธอเริ่มมีอาการดีขึ้นไข้ลดลงตัวไม่ร้อนจึงได้จัดยาตามที่หมอเป็นเอกสั่งเอาไว้ให้เธอกลับมาทานที่บ้าน

ต้นข้าวนั่งรถประจำทางกลับมาลงที่ปากซอยจนเห็นรถ lamborghini ของคุณหมอต้นกล้าขับผ่านเธอไปเขาไม่เคยคิดที่จะแวะรับเธอติดรถกลับไปด้วยหรอกเพราะเขากลัวว่าเธอจะมีเชื้อโรคไปแปดเปื้อนลดราคาหลายสิบล้านของเขา

เพียงแค่เธอก้าวขาเข้ามาในบ้านไม่ทันที่เธอจะยกมือสวัสดีทุกคนคุณหญิงก็เดินตรงเข้ามาหาเธอพร้อมกับต่อว่าเรื่องที่เธอกลับบ้านช้าผิดปกติทั้ง ๆ ที่มีเรียนแค่ช่วงเช้า

"ที่อยากจะออกไปอยู่ข้างนอกก็เพราะว่าจะได้ทำตัวเหลวไหลแบบนี้ใช่ไหมฉันคิดไว้ไม่มีผิดว่าคนอย่างเธอมันใจแตก!"

"หนูเปล่านะคะหนูไม่สบายเลยนอนพักอยู่ที่ห้องพยาบาลถ้าไม่เชื่อก็ถามทางมหาวิทยาลัยได้ค่ะอีกอย่างอาจารย์หมอเป็นคนอนุญาตให้หนูมานอนพักด้วย"

"เธออย่ามาพูดแก้ตัวหน่อยเลย!"

เมื่อคุณผู้หญิงเอมอรทำท่าจะเข้ามาหาเธอต้นข้าวก็รีบหยิบยาในกระเป๋ารวมถึงใบขออนุญาตการใช้ห้องพยาบาลให้ทุกคนได้ดูคุณท่านที่ได้ยินเสียงโวยวายจึงรีบออกมาจากห้องทำงานแล้วตรงมาหาคุณหญิงทันที

"คุณท่านสวัสดีค่ะ"

"ไม่สบายอยู่ก็ไปพักเถอะหนูข้าว"

"ค่ะ..." ต้นข้าวเตรียมตัวจะเดินกลับไปยังห้องพักของเธอสายตาของเธอก็มองไปยังคุณหมอต้นกล้าเขากำลังนั่งเฉย ๆ มองสถานการณ์ตรงหน้าราวกับคนไม่รู้สึกรู้สาอะไรเมื่อเขาเห็นว่าเธอกำลังมองเขาอยู่เขาก็เบนหน้านี้ไปอีกทาง

หลังจากที่ต้นข้าวเดินกลับไปยังที่พักของตนคุณท่านก็เริ่มต่อว่าและอบรมสั่งสอนภรรยาที่ท่านเชิดหน้าชูตาให้เป็นภรรยาเอกแต่ทำไมถึงกลับมีจิตใจแบบนี้เด็กเจ็บป่วยแทนที่จะให้กำลังใจช่วยกันดูแลกลับมาต่อว่าเสีย ๆ หาย ๆ ไม่เป็นผู้ใหญ่เอาเสียเลย

"ผมไม่รู้จะพูดยังไงกับคุณดี"

"ฉันมันทำอะไรก็ผิดไปหมดเสียทุกอย่างไม่เคยได้ดั่งใจคุณเลยใช่สิฉันมันไม่ใช่เมียรองที่คุณประคบประหงมดูแลแม้แต่นางเด็กกาฝากนั่นไม่ได้มีเลือดเนื้อเชื้อไขของคุณ คุณก็ยังให้ท้ายตามใจมันจนเคยตัวแต่กับลูกของคุณ ลูกชายคุณ คุณเคยสนใจเคยถามไถ่บ้างไหม!"

"เจ้าต้นมันก็โตแล้วมันดูแลตัวเองได้ที่ผ่านมามันก็ไม่เคยทำเรื่องเสียหายให้ผมต้องอับอายขายขี้หน้า ผมก็ยังมีชีวิตอยู่คุณเองก็ยังไม่ตายถ้ามันต้องการอะไรก็ให้มันพูดมาสิ!"

"คุณพูดแบบนี้มันไม่เกินไปหน่อยหรือคะ!"

"แม่หนูข้าวเสียตอนที่หนูเข้าเรียนจบม.ปลายเธอมีความฝันมาตั้งแต่เด็กว่าจะเป็นคุณหมอเธออยากรักษาอาการป่วยของแม่เธอแต่คนที่มันป่วยเป็นโรคมะเร็งต้องใช้ชีวิตรอวันตายอย่างเดียวที่ผ่านมาสองแม่ลูกก็เหมือนได้อยู่เพื่อชดใช้กรรมคนนึงรอวันตายอีกคนรอวันที่จะต้องสูญเสียผมแค่เมตตาหนูข้าวเพราะเด็กคนนี้ใฝ่ดีตั้งใจเรียนจนสอบติดคณะแพทย์ด้วยตัวเอง สิ่งที่ผมทำลงไปมันก็เป็นการให้กำลังใจเด็กคนนึงเท่านั้น"

"ถ้าอย่างนั้นคุณก็ให้มันออกไปอยู่ที่อื่นสิ!"

"คุณนี่มันพูดไม่รู้เรื่องจริง ๆ"

คุณท่านเดินกลับไปยังห้องทำงานโดยที่ไม่มองใบหน้าของลูกชายสักนิดเดียวส่วนคุณหมอต้นกล้าก็ได้แต่นั่งนิ่งไม่มีคำพูดใด ๆ ออกมาเลยเขารู้สึกอึดอัดกับสถานการณ์ตอนนี้คุณพ่อกับคุณแม่ต้องมาทะเลาะกันเพราะเด็กผู้หญิงคนนึงส่วนตัวเขาแทนที่จะได้อยู่อย่างสบายใจก็ต้องมาขุ่นเคืองเพราะคนนอกแบบเธอ