บทที่ 3  อย่ามาว่าแม่หนู

บทที่ 3 

อย่ามาว่าแม่หนู

เมื่อต้นข้าวกลับมาถึงบ้านเธอก็รีบเดินตรงไปหาคุณท่านเพื่อพูดคุยถึงปัญหาที่เธอกำลังอัดอั้นอยู่ในตอนนี้จะให้เธออยู่แบบนี้ต่อไปเธออยู่ไม่ได้จริง ๆ แค่เป็นลูกติดเมียน้อยมันก็น่าอายพอแล้วแต่ว่านี่เธอยังต้องมาทนฟังคำดูถูกถากถางจากคนที่มีการศึกษาขึ้นชื่อว่าเป็นหมอเป็นว่าที่เจ้าของโรงพยาบาลคนใหม่ทำไมเขาถึงไม่แยกแยะบ้าง

"สวัสดีค่ะคุณท่าน สวัสดีค่ะคุณผู้หญิง" ต้นข้าวเข้าไปกราบสวัสดีท่านทั้งสองคนเธอรู้อยู่แล้วว่าคุณผู้หญิงไม่ค่อยชอบเธอสักเท่าไหร่ถ้าไม่จำเป็นเธอคงไม่เข้ามายังห้องรับรองของพวกท่านทั้งสอง

"ว่ายังไงล่ะต้นข้าววันนี้ไปเรียนงานเยอะหรือเปล่า" คุณท่านก็ยังเป็นคุณท่านคนที่ใจดีกับเธอไม่ว่าเธอจะเจอปัญหาผิดหวังเสียใจท่านก็มักจะส่งขนมนมเนยมาให้เธอทานเกือบทุกวัน

"เรื่องเรียนไม่มีปัญหาค่ะ"

"แล้วเธอมาหาฉันกับคุณท่านมีเรื่องอะไรหรือเปล่า" น้ำเสียงของคุณหญิงเอมอรบ่งบอกว่าเธอกำลังอารมณ์ไม่ดีจากที่หัวเราะยิ้มแย้มแค่เห็นหน้าเธอคุณหญิงเอมอรก็สะอิดสะเอียนขึ้นมา

"หนูอยากจะมาขออนุญาตไปอยู่ข้างนอกค่ะที่มหาวิทยาลัยมีหอพักนักศึกษาถ้าหนูเอาเกรดไปยื่นหนูจะได้ที่พักลดราคา 50% ค่ะ"

ดูเหมือนว่าคุณท่านทั้งสองจะต้องหันหน้ามาคุยกันเรื่องนี้คุณท่านศราวุธคงไม่ยอมง่าย ๆ แม้ใจคุณหญิงเอมอรอยากจะถีบหัวส่งกาฝากออกไปจากบ้านแต่เพราะสามีของเธอจึงทำให้ทุกอย่างมันยากเย็นแสนเข็ญ

"เพราะอะไรทำไมถึงอยากไปอยู่ข้างนอก" คุณท่านศราวุธเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงหนักแน่นแววตาของท่านจ้องมองไปยังลูกติดเมียรองอย่างต้องการคำตอบ

"หนูแค่รู้สึกว่าหนูโตพอแล้วอีกอย่างช่วงนี้หนูเรียนหนักต้องอ่านหนังสือทำวิจัยทำกิจกรรมกับเพื่อนบางครั้งเวลาหนูกลับมืดทุกคนเป็นห่วงหนู หนูเกรงใจค่ะ"

"นี่หล่อนอย่ามาสร้างปัญหาวุ่นวายโยนความผิดมาให้คนอื่นเลยหล่อนอยากจะออกไปเจอโลกกว้างใจแตกสิท่าอยู่มาตั้งนมตั้งนานไม่เคยคิดที่จะออกไปพอปีกกล้าขาแข็งแต่งเนื้อแต่งตัวเข้าหน่อยก็อยากจะออกไปอยู่ข้างนอกเธอมีแฟนมีผู้ชายมาติดพันแล้วสิท่า!"

คำพูดของคุณหญิงเอมอรทำให้ต้นข้าวรีบปฏิเสธเธอส่ายหน้าดวงตาแดงก่ำเคล้าคลอไปด้วยหยาดน้ำตาเธอยังไม่มีแฟนและไม่คิดที่จะมีในตอนนี้แต่ที่เธอลำบากใจก็เพราะลูกชายของคุณหญิงเอมอรนั่นแหละ

"ไม่ใช่แบบนั้นนะคะคุณผู้หญิง"

"หล่อนอย่ามาเรียกร้องความสนใจหน่อยเลยหรือลำบากใจที่ต้องมาทำงานบ้านหล่อนอย่าลืมนะว่าหล่อนเป็นใครแล้วฉันเป็นใครจะมาเทียบรัศมีกับลูกชายฉันมันไม่ได้หรอกนะ!"

"ไปกันใหญ่แล้วคุณหนูข้าวเขาไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น เอาแบบนี้ดีกว่าหนูข้าวหนูอยู่ที่นี่ไปก่อนยังไม่ต้องไปไหนนี่ก็ใกล้จะเรียนจบแล้วเอาให้เรียนจบทำงานให้เป็นกิจจะลักษณะก่อนถ้าหนูจะไปฉันจะไม่ว่าไม่ห้ามเลยแต่ตอนนี้อยู่ที่นี่ไปก่อนเถอะหนูข้าว"

"อ๋อ... ขี้เกียจสินะ! คงไม่อยากทำงานบ้านแล้วสิท่าหล่อนนี่มันร้ายเหมือนแม่เธอไม่มีผิดเสียแรงที่ฉันเมตตาหล่อน!"

"หนูไม่ได้ขี้เกียจนะคะแล้วก็อย่ามากล่าวหาคุณแม่หนูแบบนี้อีก!"

เพี๊ยะ!!

ใบหน้าของต้นข้าวหันไปตามแรงของฝ่ามือคุณหญิง ความเจ็บปวดนี้มันทำให้ต้นข้าวยิ่งเสียใจถึงแม่เธอจะเป็นเมียรองแต่ท่านก็ไม่เคยยกตัวเองขึ้นมาเทียบกับคุณหญิงเลยสักครั้งมีแต่สั่งสอนให้เธอรู้จักบุญคุณของทุกคนในบ้านหลังนี้

"คุณหญิงผมสั่งให้หยุดคุณไม่ได้ยินผมหรือไง!" เมื่อคุณท่านลุกขึ้นคุณหญิงก็ยอมจำใจที่จะนั่งลง คุณท่านรีบเดินเข้ามาดูใบหน้าของต้นข้าวที่เป็นรอยนิ้วมือทั้งห้าหากแม่เธอยังอยู่คงเป็นฝ่ายเข้ามารับแทนลูก "หนูข้าว... นุชพาหนูข้าวไปทำแผลแล้วดูแลหนูข้าวให้ดี ส่วนคุณตามผมมา!"

ต้นข้าวถูกป้านุชพากลับมาที่ห้องเพื่อทายาป้านุชอยู่ในเหตุการณ์จึงรับรู้ว่าเรื่องราวมันเป็นมายังไง คนตายไปแล้วคุณหญิงก็ยังขุดเอามาด่าไม่เป็นผู้ใหญ่เอาเสียเลย

"ป้าถามจริง ๆ คุณหมอเป็นคนสั่งให้หนูข้าวมาพูดเรื่องนี้กับคุณท่านใช่ไหม"

"ใช่จ้ะป้าหนูเองก็ลำบากใจที่จะอยู่เหมือนกันไม่มีแม่หนูก็ไม่รู้จะอยู่ไปทำไมสู้ออกไปตายเอาดาบหน้าดีกว่า"

"แล้วเรื่องค่าใช้จ่ายล่ะหนูข้าวคิดให้ดีนะเรียนหมอมันใช้เงินเยอะมากยิ่งเรียนเอกชนมหาวิทยาลัยดัง ๆ แบบนี้ค่าใช้จ่ายมันยิ่งสูงอยู่ที่นี่อย่างน้อยก็ได้เงินเดือนได้ค่าเลี้ยงดูแต่ถ้าออกไปคุณหญิงคงไม่ส่งเสียหนูข้าวหรอก"

เมื่อรถแลมโบกินี่ขับเข้ามาจอดอยู่ในโรงรถคุณหมอต้นกล้าก็กวาดสายตามองไปยังกลุ่มแม่บ้านที่ออกมาต้อนรับคนนึงช่วยถือกระเป๋าอีกคนช่วยถือเอกสารและเสื้อกาวน์เพื่อนำไปซักทำความสะอาดแต่คุณหมอต้นกล้ากลับไม่เห็นต้นข้าวออกมาต้อนรับ ไม่ทันที่เขาจะเอ่ยถามแม่บ้านคุณหญิงเอมอรผู้เป็นแม่ก็เดินออกมาในมือถือพัดลายดอกไม้ฉลุหรูหราในแบบผู้ดี

"คุณแม่สวัสดีครับ"

"ต้นกล้ารู้ไหมว่าวันนี้นางเด็กคนนั้นมันเข้ามาขอคุณพ่อไปอยู่ข้างนอกคุณพ่อก็ไม่ยอมให้มันออกไปไม่รู้จะเก็บมันไว้ทำไม"

เขาคิดว่าอยู่แล้วว่ายังไงตุณพ่อของเขาคงไม่ยอมเรื่องนี้

"แล้วยังไงต่อครับ"

สองแม่ลูกเดินเข้าบ้านไปด้วยกันพลางพูดคุยถึงเรื่องเหตุการณ์วันนี้คุณหญิงเอมอรเล่าเรื่องวีรกรรมของต้นข้าวให้ลูกชายได้ฟังรวมถึงเรื่องที่เธอลงมือลงไม้ตบหน้าต้นข้าวจนทำให้ท่านกับคุณพ่อต้องทะเลาะกัน

"นี่คุณแม่ตบต้นข้าวหรือครับ?"

"ก็ใช่น่ะสิมันมาเถียงแม่ฉอด ๆ เสียแรงที่ให้ข้าวให้น้ำมันกินถ้าไม่ติดคุณพ่อนะมันไม่ได้อยู่ที่นี่หรอกแม่คงจะเฉดหัวมันออกไปจากบ้านของเราตั้งนานแล้ว"

"ไว้ผมจะลองคุยเรื่องนี้กับคุณพ่อดูครับถ้าติดเรื่องค่าใช้จ่ายเดี๋ยวผมจัดการให้เองก็ได้"

"ลูกจะไปจัดการทำไมให้มันอยู่ที่นี่ไปนั่นแหละอย่างน้อยก็ไม่ต้องเสียค่าใช้จ่ายอะไรเพิ่มเติมไปอยู่หอเราก็ต้องจ่ายค่าเช่าให้มันไหนจะค่ากินค่าอยู่เรียนแพทย์ยังไงก็ต้องอ่านหนังสือต้องทำงานของตัวเองต้องมัวไปทำงานข้างนอกมันเรียนไม่ได้หรอกลูกส่งมันถึงขนาดนี้แล้วหมดเงินจะตั้งเท่าไหร่ถ้ามันเรียนไม่จบเสียดายเงินแย่ สู้เอาไปทำบุญให้หมาให้แมวดีกว่า!"

"ครับ...."