บทที่ 2  ข้าวผิดอะไร

บทที่ 2 

ข้าวผิดอะไร

เช้าวันต่อมาต้นข้าวตื่นแต่เช้าเพื่อมาช่วยงานในครัวเธอไม่ได้สบายเป็นคุณหนูตกถังข้าวสารแต่เธอทำงานประดุจแม่บ้านคนหนึ่งเงินเดือนที่ได้บางครั้งก็น้อยกว่าแม่บ้านคนอื่น ๆ เมนูวันนี้เป็นข้าวต้มหมูสับใส่ขิงเมนูโปรดของคุณหมอต้นกล้าที่สำคัญข้าวที่ใช้ต้มต้องเป็นข้าวหอมมะลิเท่านั้นหากเป็นข้าวแข็งคุณหมอจะไม่ทานที่สำคัญจะพาลมาด่าเธออีก

เมื่อคุณหมอต้นกล้าเดินลงมาจากบ้านเขาก็ตรงมานั่งที่โต๊ะประจำส่วนคุณพ่อคุณแม่ของคุณหมอต้นกล้าทั้งสองจะชอบไปนั่งดื่มด่ำกับธรรมชาติสูดอากาศยามเช้าอยู่ด้านนอก 

"วันนี้มีข้าวต้มหมูใส่ขิงค่ะ" เมื่อต้นข้าวยกข้าวต้มมาเสิร์ฟคุณหมอต้นกล้าก็มองเธอด้วยหางตาเขายังคงอ่านเอกสารในมือไม่ได้สนใจเธอเลยสักนิดเดียว

เมื่อคุณหมอต้นกล้าทานข้าวต้มจนอิ่มเขาก็ลุกขึ้นแล้วหอบหิ้วเอกสารพร้อมกับเสื้อกาวน์สีขาวเดินตรงไปที่รถ lamborghini คันโปรดของเขา

"ป้านุชคะข้าวไปเรียนก่อนนะคะ"

"ไปเถอะตั้งใจเรียนล่ะอย่าเถลไถลอย่าทำตัวให้คุณหมอเขาต่อว่าได้" 

ป้านุชคงเป็นคนเดียวที่เข้าใจเธอ ทุกครั้งที่เธอมีปัญหาอะไรเธอก็มักจะมาเล่าให้ป้านุชฟังเธอจึงรักและดูแลป้านุชราวกับว่าเป็นแม่แท้ ๆ ของเธอผิดกับคุณแม่ของคุณหมอต้นกล้าที่ไม่ค่อยชอบเธอสักเท่าไรเมื่อคุณท่านไม่อยู่คุณหญิงก็มักจะโขกสับว่าร้ายเธอต่าง ๆ นานาที่เธอยอมอยู่ที่นี่ก็เพราะว่าคุณท่านขอร้องเอาไว้คุณท่านสัญญากับคุณแม่ของเธอไว้ว่าจะส่งเสียให้เธอเรียนจนจบจากนั้นจะปล่อยให้เธอออกไปใช้ชีวิตตามทางของเธอ 

มหาวิทยาลัย N.N.O

มหาวิทยาลัยชื่อดังถ้าไม่รวยจริงไม่สามารถเรียนที่นี่ได้เพราะที่นี่นอกจากสื่อการเรียนการสอนจะเป็นอันดับ 1 แล้วคณะแพทยศาสตร์ก็เป็นที่หมายปองของเรานักศึกษาแพทย์ทั่วประเทศหากใครเรียนจบที่นี่ไม่ว่าโรงพยาบาลรัฐหรือเอกชนก็ต่างอยากได้ตัวคุณหมอจากที่นี่กันทั้งนั้น 

"ข้าวฉันส่งงานเรียบร้อยแล้วนะวันนี้ช่วงเช้าอาจารย์ยกคลาสเราไปเดินเล่นที่ห้างกันไหม" ตุ๊ต๊ะเจ้าแม่แฟชั่นเตรียมตัวจะละลายทรัพย์อีกแล้วเธออยากจับเพื่อนแต่งตัวเพราะด้วยรูปลักษณ์ของเธอที่อวบอ้วนจึงหาเสื้อผ้าใส่ยากต้นข้าวกับส้มเลยต้องกลายเป็นหุ่นให้ตุ๊ต๊ะจับแต่งตัวอยู่บ่อย ๆ

"ก็ดีเหมือนกันฉันเองก็อยากไปเปิดหูเปิดตาบ้าง"

"โอเคงั้นเราไปห้างใกล้ ๆ ก็แล้วกันเนาะจะได้ไม่มีปัญหากับที่บ้านของแก" ส้มจัดการเรื่องร้านอาหารอย่างน้อยวันนี้ออกไปทานข้าวที่ห้างบ้างก็คงดีเธอรู้ว่าต้นข้าวไม่ได้มีเงินเหมือนพวกเธอจึงเลือกทานข้าวที่โรงอาหารของมหาวิทยาลัยเป็นเพื่อนแม้บางครั้งอาหารในโรงอาหารจะไม่ค่อยถูกปากเธอกับตุ๊ต๊ะสักเท่าไร

มาถึงห้างเสื้อผ้าแฟชั่นที่ถูกตุ๊ต๊ะคัดเลือกเอาไว้ต้นข้าวก็กลายเป็นหุ่นทดลองเธอสวมใส่ชุดต่าง ๆ จนพึงพอใจตุ๊ต๊ะก็รีบไปชำระเงินที่เคาน์เตอร์ทันทีแม้ต้นข้าวจะขอร้องปฏิเสธเธออยากจะโอนเงินให้แต่ตุ๊ต๊ะก็ไม่ยอมส้มเองก็บังคับให้เธอเก็บชุดพวกนี้เอาไว้ ไปไหนมาไหนที่เห็นเพื่อนใส่แต่กางเกงยีนขายาวกับเสื้อยืดตัวละ 100 บาทผิดกับพวกเธอที่ใส่แต่ของแบรนด์เนมแต่งหน้าจัดเต็มแต่เพื่อนทาแค่แป้งเด็กอย่างเดียว

ระหว่างที่ทั้งสามสาวกำลังนั่งทานอาหารญี่ปุ่นอย่างเอร็ดอร่อยเสียงฝีเท้าของใครบางคนก็เดินเข้ามาใกล้เรื่อย ๆ ต้นข้าวรู้สึกขนลุกเมื่อได้ยินเสียงเท้าหนัก ๆ ของใครบางคนที่เธอคุ้นหู

"คงจะเรียนเหนื่อยมากสินะ?" น้ำเสียงนี้ทำเอาสามสาวหยุดชะงักทันที จะเป็นใครไปได้ถ้าไม่ใช่คุณหมอต้นกล้าจอมดุ 

"พี่ต้นกล้าคืออาจารย์ยกคลาสค่ะข้าวไม่ได้โดดเรียนนะคะ" เธอรีบยกมือขึ้นปฏิเสธแต่ดูเหมือนว่าคุณหมอต้นกล้าจะไม่สนใจ

"ก็เลยเอาเวลามาเที่ยวห้าง shopping แทนที่จะอ่านหนังสืออยู่ในมหาวิทยาลัยฉันบอกไว้ก่อนนะถ้าคิดจะเรียนหมออย่าทำตัวไร้สาระไปวัน ๆ มีเวลาว่างก็ทบทวนการเรียนเข้าไว้สมองช้าอย่างเธอคงต้องอ่านซ้ำ ๆ หลาย ๆ รอบ"

"พี่ต้นกล้าคะมื้อนี้พวกหนูเป็นคนเลี้ยงข้าวเองส่วนเสื้อผ้าพวกนี้ตุ๊ต๊ะก็เป็นคนซื้อให้พวกหนูมีเงินค่ะพี่ไม่ต้องห่วง" ส้มรู้สึกไม่ถูกชะตากับคุณหมอต้นกล้าอย่างแรงเธอสัญญากับตัวเองเอาไว้ว่าเรียนจบจะไม่มีวันไปทำงานในโรงพยาบาลของคุณหมอต้นกล้าเด็ดขาด 

"ใช่ค่ะพวกหนูเลี้ยงข้าวเองอีกอย่างหนูก็เป็นคนขอร้องให้ข้าวมาเที่ยวห้างด้วย วัน ๆ ไม่ได้ออกไปไหนมาเปิดหูเปิดตาบ้างก็ดีค่ะจะได้ไม่เครียด"

"แล้วทำไมไม่เอาเพื่อนไปอยู่ด้วยเลยล่ะปล่อยให้เพื่อนมาอยู่บ้านคนอื่นโดยที่ไม่ใช่สายเลือดในครอบครัวคนอื่นเขาแบบนี้?" 

"พี่ต้นคะเรื่องนี้พ่อพี่น่าจะอธิบายกับพี่เป็นสิบรอบแล้วไว้หนูเรียนจบเมื่อไหร่พี่ไม่ต้องห่วงนะคะหนูจะออกจากบ้านพี่ทันทีและจะไม่เรียกร้องอะไรเลยจะไม่หันมามองแม้แต่หางตาแต่ตอนนี้พ่อพี่เป็นคนขอร้องให้หนูอยู่ตามคำขอของแม่หนูและคำมั่นสัญญาของพ่อพี่"

ต้นข้าวลุกขึ้นตอบกลับด้วยน้ำเสียงสั่นเครือเธอกำลังร้องไห้เสียใจและขายหน้าเพราะทุกคนในร้านหันมามองที่เธอเป็นตาเดียวเธอทำอะไรผิดนักหนาทำไมเขาถึงได้ใจร้ายใจดำกับเธอนัก 

"จริง ๆ คำพูดของเมียน้อยมันศักดิ์สิทธิ์ขนาดนั้นเลยหรือ? เรื่องนี้ฉันเองก็ไม่เข้าใจในเมื่อแม่ของเธอเป็นเมียน้อยพ่อฉันและตอนนี้แม่ของเธอก็ตายไปแล้วคำมั่นสัญญาบ้า ๆ นั่นมันจะมีค่าอะไรเธอกำลังทำให้แม่ฉันดูโง่ในสายตาทุกคนรู้เอาไว้ด้วย!" 

"ถ้าอย่างนั้นวันนี้ข้าวจะไปคุยกับพ่อพี่เองว่าข้าวขอออกมาอยู่ข้างนอกข้าวจะออกจากบ้านพี่จะได้ไม่ขัดหูขัดตาพี่ต้นอีกจบนะคะ" 

"ก็ขอให้เธอทำได้อย่างที่พูดก็แล้วกันแล้วก็อย่าใช้น้ำตาทำให้พ่อฉันสงสารเธออีกล่ะผู้หญิงอย่างเธอมันก็ไม่ได้ต่างอะไรจากแม่ของเธอนักหรอกฉันขอตัวนะเสียเวลากับเธอมามากแล้ว"

อาหารมื้อนี้คงไม่อร่อยอีกต่อไปแล้วต้นข้าวทรุดลงนั่งสองสาวจึงรีบเข้ามาปลอบใจจะพูดอะไรมากกว่านี้ก็คงไม่ได้เพราะคนยังคุณหมอต้นกล้าคงได้ด่าหน้ากลับมาอีก