All Chapters of เด็กเลี้ยงของคุณอา NC30+: Chapter 1 - Chapter 10

บทที่1จุดเริ่มต้น บ้านเด็กกำพร้า วันนี้เป็นวันที่รุ่นพี่จะได้ออกไปทำงานไปเรียนต่อหรือไปอยู่กับผู้อุปการะที่เข้ามารับ เจ้าขา เธอก็คือหนึ่งในนั้นที่มีผู้ใหญ่มารอรับแต่เช้าตรู่ “แม่นกเจ้าขาต้องไปแล้วนะคะ” เจ้าขาเดินมากราบลาแม่นกผู้เป็นผู้ดูแลเธอกับน้อง ๆ ตั้งแต่เธอถูกพ่อกับแม่ทิ้งไปเธอก็ถูกผู้นำชุมชนเอามาส่งไว้กับแม่นก“จำที่แม่สอนนะเจ้าขา อยู่กับเขาต้องเป็นเด็กดีเขามีพระคุณกับเรามากไปแล้วอย่าลืมโทรหาแม่ถ้าว่างก็มาหาแม่กับน้อง ๆ บ้างนะลูก” หยดน้ำตาของความรักไหลออกมาอาบแก้มของทั้งสอง ต่อให้ตนจะเป็นแค่ผู้ดูแลแต่ก็รักลูกๆทุกคนและหวังให้ทุกคนมีอนาคตที่ดี “ค่ะแม่ เจ้าขาจะขอเขามาหาแม่บ่อย ๆ” เจ้าขาถือกระเป๋าเสื้อผ้าใบเล็กที่มีชุดเก่าๆเพียงแค่5-6ชุดเท่านั้น เธอเดินออกมาก็เจอกับผู้หญิงคนนึงเธอสวยมากอายุราว ๆ 40ปี “สวัสดีค่ะ” เจ้าขาวางกระเป๋าลงและยกมือไหว้ ผู้หญิงคนนั้นจึงรับไหว้และให้ลูกน้องมาถือกระเป๋าของเธอขึ้นไปเก็บไว้บนรถ“หนูเจ้าขาในที่สุดเราก็ได้อยู่ด้วยกันสักทีนะ ฉันชื่อมัดหมี่เป็นตัวแทนของคุณลดาแม่บุญธรรมของหนู วันนี้คุณลดายังไม่กลับจากเกาหลีฉันเลยต้องมารับหนู ไปกันเถอะยังมีหลายๆอ

บทที่3 มาอยู่ในฐานะหลานก็แล้วกัน ศิลาจำใจต้องพาเธอกลับมาที่บ้านอีกครั้งเพราะตนเองก็ไม่รู้ว่าจะพาเธอไปที่ไหนดี มาถึงเธอก็กลับมานั่งเงียบๆอยู่คนเดียว ศิลาเลยต้องปรึกษาเพื่อนอย่างนพดลที่รู้จักเรื่องพวกนี้เป็นอย่างดี ไม่นานนพดลก็ขับรถเข้ามาหาศิลาถึงที่บ้าน“ป้าผึ้งผมรบกวนเรียกน้องเจ้าขามาหน่อยครับ” นพดลเอนหลังไปกับพนักพิงของโซฟา เมื่อคืนดื่มหนักไปหน่อยวันนี้เลยรู้สึกเหวี่ยงๆเหมือนคนแฮงค์ ไม่นานสาวน้อยก็เดินมานั่งที่พื้นกับคุณป้าแม่บ้าน “น้องได้เซ็นสัญญาอะไรกับซ่องนั่นไหม” นพดลถามด้วยน้ำเสียงเป็นกังวลเพราะถ้าเธอได้เซ็นสัญญาทาสก็อาจจะหมดหวังที่จะช่วย “ยังนะคะแต่เพื่อนของหนูได้เซ็นแล้ว เมื่อคืนคุณเรียกหนูก่อนก็เลยไม่ได้เซ็นอะไรเลย” เจ้าขาบอกความจริงกับคุณทั้งสองไปจนหมดพร้อมกับเล่าเรื่องของเธอให้ฟังทำเอาทุกคนต่างเห็นใจกับชีวิตของเธอ เสียงร้องไห้ของคุณป้าแม่บ้านที่ร้องไห้เพราะสงสารสาวน้อยที่ชีวิตรันทดดังขึ้นจนศิลาต้องกุมขมับ “เอาไงดีวะ ต่อให้ไม่เซ็นสัญญามันก็ต้องตามเพื่อปิดปากอะ ยิ่งเรื่องตำรวจรู้เห็นเพราะรับส่วยด้วยมันไม่ปล่อยแน่ ๆ อันตรายพวกนี้มันมีอิทพลมากเกินไป” นพดลออกความเห็นทำให้เจ

บทที่5กอด จูบ ลูบคลำ NC หลังจากตรวจร่างกายของเจ้าขาจนเสร็จแล้วศิลาก็รีบพาเจ้าขากลับมาพักที่บ้านคืนนี้คงต้องนอนระบมแน่ ๆ เท่าที่ศิลาตรวจดูมีรอยฟกช้ำหลายจุดเลย ให้นอนดูอาการที่โรงพยาบาลก็ไม่ยอมกลับมาถึงบ้านศิลาก็พยุงสาวน้อยเข้ามาพักที่ห้องแม้สาวน้อยจะเกรงใจที่ตนนั้นเป็นสาเหตุให้ชายหนุ่มต้องทิ้งแฟนสาวให้อยู่คนเดียวแต่ชายหนุ่มก็ไม่ได้โกรธเคืองอะไรเธอเลยมีแต่เธอที่คิดมากอยู่คนเดียว“กินข้าวกินยาด้วย พรุ่งนี้คงจะระบมกว่านี้ มีอะไรก็เรียกนะป้าผึ้งทำกับข้าวอยู่ ส่วนนี้ของเธอ” ศิลามองดูเจ้าขาที่พยายามตักข้าวทานเองแต่ด้วยความไม่ถนัดของบาดแผลที่แขนศิลาเลยต้องลากเก้าอี้มานั่งข้างๆเพื่อป้อนข้าวเอง“คุณอา...หนูกินเองก็ได้ค่ะ” เจ้าขาพยายามดึงจานข้าวกลับแต่ถูกสายตาของชายหนุ่มดุเข้าเธอจึงต้องจำยอมให้ชายหนุ่มป้อนต่อ “ฉันมาคิด ๆ ดูแล้วถ้าเธอสนใจอยากจะเรียนต่อฉันจะช่วยส่งนะ สนใจไหม” ผมมองหน้าเด็กน้อยที่กำลังเคี้ยวข้าวแต่พอผมพูดจบเธอก็ทำตาโตขึ้นมาทันที “หนูเกรงใจค่ะ หนูเก็บเงินเรียนเองก็ได้ค่ะแค่นี้หนูก็ตอบแทนพระคุณของคุณอาไม่ไหวแล้ว” รอยยิ้มของสาวน้อยส่งมาให้ศิลาที่นั่งมองหน้าเธออยู่แม้จะอยากเรียนมา

บทที่7ฉันเลือกสิ่งที่ดีที่สุดให้แล้วศิลาเดินออกมานั่งรอที่โต๊ะอาหารจนกระทั้งเจ้าขาเดินเข้ามาในครัว สายตาของศิลายังคงมองการทำอาหารของเจ้าขาไม่ละ เธอหยิบผักออกมาหั่นจากนั้นก็แช่น้ำไว้ กุ้งที่ถูกแกะใส่กล่องไว้ถูกหยิบออกมาวางเป็นระเบียบ กระทะถูกตั้งไว้บนเตาตามด้วยน้ำมันรำข้าวนิดหน่อย กระเทียมสับถูกเธอใส่ลงไปในกระทะที่กำลังร้อนๆจากนั้นกุ้งในจานก็ถูกเทลงไปผัดจนมีกลิ่นหอม ผักที่ถูกพักไว้ให้สะเด็ดน้ำจึงถูกใส่ลงไป ตามด้วยเครื่องปรุงต่างๆ “เสร็จแล้วค่ะคุณอา” เจ้าขายกผัดผักใส่กุ้งมาเสิร์ฟตามด้วยข้าวสวยร้อนๆศิลามองเมนูง่ายๆแต่กับน่าทานกว่าป้าผึ้งทำเสียอีก ต้องยอมรับว่าเธอมีเสน่ห์ปลายจวักจริงๆ “ขอบใจ กินด้วยกันไหมเยอะขนาดนี้ฉันกินไม่หมดหรอก” คนตัวเล็กรีบส่ายหน้าทันที เพราะร้านอาหารที่เธอไปทำงานเลี้ยงข้าวสองมื้อเธอเลยเลือกทานมื้อกลางวันกับมื้อเย็นส่วนมื้อเช้าเธอยังพออดได้ “หนูทานมาแล้วค่ะ ที่ร้านอาหารเขาเลี้ยงข้าวด้วย” “อืม ร้านอะไรบอกได้ไหมจริงๆแค่ทำงานบ้านก็พอแล้วฉันจ่ายเงินเดือนให้เหมือนกัน” “หนูเกรงใจนี่คะคุณอา” เจ้าขารอให้เจ้าของบ้านทานจนอิ่มเธอจึงรีบเก็บถ้วยจานล้างแล้วเดินออกมาอ่านหนั

บทที่9ถ้าอาบอกว่าอยากกินเธอล่ะ NC ฉันเดินขึ้นมาชั้นบนเพื่อเตรียมน้ำใส่อ่างให้คุณอา แต่วันนี้คุณอาดูแปลกๆไปสายตามองฉันตลอดเวลาเลย อยากจะถามว่าโกรธฉันหรือเปล่าก็ไม่กล้ายังไงก็ต้องโกรธอยู่แล้วหรือฉันควรจะง้อคุณอา ขอโทษไปแล้วก็ยังไม่หายโกรธเลย “คุณอาน้ำเต็มแล้วค่ะ” ฟองสบู่ในอ่างน้ำที่เกิดมาทั้งชีวิตฉันก็ไม่เคยได้ลงมันทำให้ฉันอยากลองเหมือนกันนะ แต่ก็คงไม่มีบุญวาสนาหรอก “ไปเอาชุดนี้มาจากไหนปกติไม่เคยเห็นใส่” สายตาผมมองชุดเดรสสีขาวยาวเหนือเข่าแม้จะไม่ได้รัดรูปแต่มันก็น่ารักสมวัยของเธอ แต่ใส่ออกไปแบบนี้คนที่มองมาอาจจะคิดว่าเธอเป็นแฟนกับหลานชายผมก็ได้ “ชุดนี้หนูซื้อตอนไปตลาดนัดค่ะ 299฿ แต่หนูต่อเหลือ280฿” ความใส่ซื่อของเธอมันทำให้ศิลาต้องกลั้นรอยยิ้มเอาไว้ ไม่ว่าจะถามอะไรเธอก็ตอบด้วยความจริงไม่เคยโกหกเลยสักครั้ง ศิลาถอดชุดคลุมอาบน้ำออกทำให้เจ้าขาต้องหันหน้าหนีเพราะตอนนี้ศิลาไม่มีเสื้อผ้าสวมใส่เลยมีเพียงผ้าขนหนูที่พันอยู่รอบเอวเท่านั้น เมื่อเห็นสายตาของสาวน้อยที่เบนหน้าหนีศิลาก็กระตุกผ้าออกจนเห็นเนื้อหนังและมังกรที่เริ่มจะตื่นตัว ขาของศิลาก้าวลงไปในอ่างน้ำทำให้เจ้าขาต้องกลืนน้ำลายลงคอ ใบ