All Chapters of ย้อนอดีตครั้งนี้ฉันไม่เป็นแล้วคนดีที่ถูกรังแกในยุค 70: Chapter 11 - Chapter 20

บทที่ 12 ย้อนอดีตครั้งนี้ฉันไม่เป็นแล้วคนดีที่ถูกรังแกในยุค 70ไม่รู้อะไรดลใจให้เขาพูดสิ่งนี้ออกมา แต่ลึก ๆ แล้วก็หวังว่าเธอจะตอบตกลงเนื่องจากเธอเปลี่ยนไปแล้วหญิงสาวหันกลับมาพร้อมรอยยิ้ม แล้วพยักหน้าตอบตกลง“รอยกเลิกสัญญาหมั้นหมายก่อน พี่ค่อยมาพูดเรื่องนี้กับฉันอีกครั้ง จะว่าไปแต่งกับพี่ก็ไม่เสียหายอะไร”จากนั้นก็หมุนตัวเดินกลับออกไป ใบหน้าของเธอปรากฏรอยยิ้มออกมา เพราะต่อให้เขาไม่พูดเธอนี่แหละจะพูดเอง!จ้าวหนานตงไม่คิดว่า หลินซูเม่ยจะตอบแบบนี้ แววตาของเขาปรากฎความสุขออกมา มุมปากยกยิ้มอย่างพอใจ และแทนที่จะอุ่นอาหารกิน เขากลับเอาเข้าไปเก็บในบ้าน แล้วเอาของป่าที่หามาได้ทั้งหมดใส่ตะกร้าแล้วมุ่งหน้าเดินเท้าเข้าเมืองใช้เวลาเดินพักใหญ่เข้าก็มาถึง อันดับแรกมุ่งหน้าเข้าตลาดเพื่อขายของป่าที่เอามา เนื่องจากของป่าพวกนี้มีคนต้องการจึงไม่ต้องไปที่ตลาดมื แค่ตลาดที่รัฐเปิดให้ชาวบ้านมาทำการค้าก็พอแล้วหลังจากขายทุกอย่างหมด เขาจึงเดินไปยังตรอกหนึ่ง ซึ่งในนั้นจะมีพวกใต้ดินอยู่กันจำนวนมาก และมีทั้งธุรกิจที่กึ่งถูกกฎหมายและผิดกฎหมายเปิดเรียงรายกันอยู่เมื่อมาถึงห้องแถวคูหาหนึ่งก็เดินเข้ามา ชายหนุ่มทักทา

บทที่ 14 ย้อนอดีตครั้งนี้ฉันไม่เป็นแล้วคนดีที่ถูกรังแกในยุค 70ส่วนคนบ้านใหญ่หลังจากกินอาหารไปไม่นาน ก็เริ่มมีอาการนั่นคือเริ่มปวดท้องอยากเข้าห้องน้ำ แต่เพราะบ้านนี้มีห้องน้ำแค่ห้องเดียวจึงต้องต่อแถว หากใครรอไม่ไหวก็ไปขอเข้าบ้านใกล้เคียง ตอนนี้จึงเกิดความชุลมุนไม่น้อย“บ้านหลินเกิดอะไรขึ้น ทำไมถึงอาการเหมือนคนถ่ายท้องอย่างนั้นล่ะ” ชาวบ้านข้างเคียงเริ่มพูดถึงเรื่องนี้ เพราะถูกยืมใช้ห้องน้ำจากสะใภ้ใหญ่ซึ่งคนที่เหลือดูเหมือนว่าจะยืมใช้ห้องน้ำบ้านอื่นเหมือนกัน“นั่นสิ หรือคนบ้านหลินท้องเสีย แต่ทำไมบ้านสามไม่เห็นวิ่งออกมาเข้าห้องน้ำหรือยืมห้องน้ำบ้านอื่นนี่ เกิดอะไรขึ้นกันแน่นะ”คนบ้านสามเริ่มได้ยินเสียงวุ่นวายและกินอาหารเสร็จแล้วจึงได้รีบออกมาดู เมื่อได้ยินเสียงคนพูดกันแบบนั้นเริ่มคิดแล้วว่าสิ่งที่สะใภ้ใหญ่ใส่ในหม้ออาหารอย่างที่หลินซูเม่ยบอกมันคือยาถ่ายเพราะกลัวผู้คนสงสัย ทั้งหมดจึงแสร้งมีสีหน้าตกใจและทำท่าให้เหมือนกับคนยังไม่ได้กินอาหาร“แล้วพวกเธอไม่เป็นอะไรเหรอ ดูเหมือนว่าบ้านหลินจะท้องเสียกันหมด” หญิงสูงวัยคนหนึ่งถาม“พอดีว่าอาหารที่ยกไปบ้านฉัน เจ้าใหญ่ดันสะดุดหกล้ม อาหารทั้งหมดจึงหก

บทที่ 16 ย้อนอดีตครั้งนี้ฉันไม่เป็นแล้วคนดีที่ถูกรังแกในยุค 70“นายพูดอะไรอย่างนั้น ใครจะบ้าวางยาตัวเอง ต่อให้เป็นพรานของหมู่บ้านก็ไม่ควรใส่ร้ายอย่างนี้” หญิงชรารีบพูด และแสร้งโมโหออกมา เพื่อไม่ต้องการให้ใครรู้ว่าเธอต้องการเล่นงานบ้านสามเพื่อหลอกเอาเงินจากจ้าวหนานตง“ย่าจะกลัวทำไม ถ้าไม่ได้เป็นอย่างที่พรานจ้าวคิดก็ไม่เห็นมีอะไรต้องกลัว ดีเสียอีกหากเจ้าหน้าที่มาตรวจสอบ ถ้าย่าไม่ได้ต้องการเล่นงานบ้านสามหรือวางยาถ่ายใส่ในอาหาร ย่าสามารถเรียกร้องเอาเงินจากพรานจ้าวได้นะ แต่ถ้าทำจริงแล้วหลักฐานมัดตัวย่า ฉันคงช่วยอะไรไม่ได้” หลินซูเม่ยพูดขึ้นมาบ้าง ฟังตอนแรกเหมือนจะเข้าทางย่า แต่ฟังไปฟังมาเหมือนออกแนวขู่กันมากกว่า“ไม่นะ ฉันไม่ยอมให้แจ้งเจ้าหน้าที่หรอก ที่ฉันใส่ยาในหม้ออาหารก็เพราะคำสั่งแม่สามี เพื่อให้บ้านสามล้มป่วย เผื่อว่าพรานจ้าวจะเอาเงินมาช่วยเหลือเหมือนครั้งก่อน แต่ไม่เข้าใจว่าทำไมบ้านใหญ่จึงกลายเป็นฝ่ายท้องร่วงเสียเอง”เฉาหวินไม่อยากถูกจับเลยพูดออกมาทั้งหมด ทำให้หญิงชราแทบจะถลาไปตบลูกสะใภ้ที่ดันบอกเรื่องที่เกิดขึ้นว่าใครคือตัวการ แต่เพราะไม่มีแรงจึงได้แต่ชี้หน้าอย่างคาดโทษ“อาเม่ย ได้

บทที่ 18 ย้อนอดีตครั้งนี้ฉันไม่เป็นแล้วคนดีที่ถูกรังแกในยุค 70เมื่อถูกสวนกลับไปด้วยแม่ของหลินซูเม่ย หญิงชาวบ้านคนนี้จึงเงียบปากตัวเอง และไม่กล้าโต้แย้งอะไรอีกทันทีที่เรื่องราวระหว่างบ้านหลินจบสิ้นลง ทุกคนจึงพากันแยกย้าย ส่วนครอบครัวของหลินซูเม่ยเดินกลับไปยังห้องของตนเอง แล้วเก็บของเท่าที่จำเป็นออกมา โดยมีบ้านใหญ่มาคอยดูอยู่ และรู้สึกสมน้ำหน้าที่คนบ้านสามไม่ได้อะไรติดตัวไปเลยจากนั้นคนบ้านใหญ่จะกลับไปกินยาที่ต้มเสร็จแล้ว แถมยังต้องจ่ายเงินให้กับหมอที่มารักษาทั้งครอบครัวอีกหลายหยวน แต่ก็ไม่ยอมรับน้ำเกลือ เพราะกลัวจ่ายเงินเพิ่มอีกจ้าวหนานตงรู้สึกพอใจที่ช่วยคนบ้านสามสำเร็จ แม้จะเป็นการพูดเปิดทางก็ตาม แต่อย่างน้อยก็นับว่าได้ช่วยให้พวกเขาหลุดพ้นจากความเลวร้ายของบ้านหลินระหว่างทางมีชาวบ้านมองตลอด แล้วซุบซิบถึงเรื่องที่เกิดขึ้นอย่างสนุกปากหลินซูเม่ยและทุกคนไม่มีใครสนใจเลยแม้แต่น้อย เธอคิดเพียงแค่ได้ตัดขาดหรือแยกบ้านก็พอแล้ว ส่วนเรื่องที่มาอยู่กับพรานจ้าวใครจะคิดอย่างไรก็เรื่องของคนพวกนั้นไม่ได้เกี่ยวกับเธอและครอบครัวสักหน่อยไม่นานทุกคนก็เดินมาถึง หลินซูเม่ยจัดแจงข้าวของให้เข้าที่ ก่อนจะ

บทที่ 20 ย้อนอดีตครั้งนี้ฉันไม่เป็นแล้วคนดีที่ถูกรังแกในยุค 70เสิ่นอี้ไป๋หน้าเสียทันทีเมื่อเจอคำเหล่านี้จากปากพรานจ้าว เขารู้ดีว่าชายตรงหน้าไม่ยุ่งหรือวุ่นวายกับใคร อีกทั้งเบื้องหลังเขาก็ไม่มีใครรู้ รู้เพียงว่าจ้าวหนานตงย้ายเข้ามาอยู่ในหมู่บ้านนี้ราวสิบกว่าปีแล้ว“หมายความว่ายังไง พรานพูดถึงเรื่องอะไร” ท่าทีของเขาร้อนรนอย่างชัดเจน กลัวว่าสิ่งที่ทำลับหลังไว้จะถูกล่วงรู้“ฉันหมายความว่ายังไงนายย่อมรู้ดี อะไรที่ซ่อนไว้คิดว่าไม่มีคนรู้เหรอ”เขาพูดเหมือนคนไม่ใส่ใจ ทว่าสายตาจับจ้องเพื่อดูอาการและท่าทีของอีกฝ่าย เมื่อเห็นท่าทีของเสิ่นอี้ไปก็รู้ได้ทันทีว่า ผู้ชายตรงหน้ามีเรื่องที่ปิดบังและหลบซ่อนจริง ๆ ซึ่งน่าจะมีเรื่องผู้หญิงรวมอยู่ด้วย ในใจนั้นหวังว่าอาเหล่ยจะมีหลักฐานที่แน่นหนามาให้จ้าวหนานตงภาวนาให้เรื่องถอนหมั้นของหลินซูเม่ยจบลงเสียที เพราะหลังจากนั้นเขานี่แหละจะดูแลเธอเอง ไม่ให้เธอลำบากหรือเป็นขี้ปากใครอีกเมื่อเจอคำตอบของพรานจ้าว เสิ่นอี้ไปนิ่งเงียบไป แล้วเริ่มมีท่าทีร้อนรนอีกครั้ง ในใจนั้นกลัวเหลือเกินว่า คนตรงหน้าจะรู้เรื่องอะไรของตนเอง“อย่าให้ฉันรู้นะว่า พรานต้องการเธอเหมือนกัน ถ