All Chapters of ย้อนอดีตครั้งนี้ฉันไม่เป็นแล้วคนดีที่ถูกรังแกในยุค 70: Chapter 31 - Chapter 40

บทที่ 31 ย้อนอดีตครั้งนี้ฉันไม่เป็นแล้วคนดีที่ถูกรังแกในยุค 70บ้านใหญ่หลิน ตอนนี้หญิงชรานั่งประจันหน้าสามพ่อลูกบ้านเสิ่น เมื่อรู้ว่าหลินซูเม่ยได้ถอนหมั้นกับเสิ่นอี้ไป๋แล้ว ก็แทบล้มทั้งยืน“ได้ยังไงเรื่องนี้ฉันไม่อนุญาตเด็ดขาด เรื่องหมั้นหมายเป็นของคนรุ่นปู่ จะให้เด็กรุ่นหลานจัดการกันเองได้ยังไง”นางกล่าวอย่างชัดเจน ไม่ว่าอย่างไรหลินซูเม่ยต้องไม่ถอนหมั้นในครั้งนี้ ไม่อย่างนั้นบ้านหลินจะต้องคืนของหมั้นทั้งหมด นางไม่ยอมควักกระเป๋าคืนเงินในครั้งนี้แน่“แต่บ้านสามตัดขาดกับบ้านใหญ่แล้ว สิทธิ์การตัดสินใจล้วนเป็นของบ้านสาม ไม่รู้ล่ะ ถ้าอย่างนั้นคนบ้านหลินก็ควรคืนสินสอดกลับมาให้พวกเรา” เปียวเหมยพูดชัดเจนว่าเรื่องนี้เธอต้องการสินสอดคืน มากกว่าการไปคุยกับหลินซูเม่ยหญิงชราหน้าเสียเล็กน้อย เงินตั้งหลายร้อยหยวนนางไม่มีทางทนเด็ดขาด ต่อให้ฟ้าถล่มดินทลายนางก็ไม่ยอม แต่ตอนนี้ยังหาทางไม่ออกว่าจะแก้ปัญหากับเรื่องที่เกิดขึ้นอย่างไรดี นางจึงพยายามหว่านล้อมไม่ให้คนบ้านเสิ่นขอสินสอดคืน“เอาอย่างนี้แล้วกัน เดี๋ยวฉันจะยอมลดตัวไปคุยกับบ้านสาม ถึงแม้พวกเราจะตัดขาดกันแล้ว แต่เรื่องการแต่งงานทั้งสองบ้านคือคำสั่ง

บทที่ 33 ย้อนอดีตครั้งนี้ฉันไม่เป็นแล้วคนดีที่ถูกรังแกในยุค 70หลินซูเม่ยนิ่งเงียบและยิ้มให้แม่อย่างอ่อนโยน เธอคือคนที่ตายมาแล้วหนึ่งครั้งย่อมไม่เดินทางผิดอีก ส่วนเรื่องบ้านใหญ่จะจัดการปัญหานี้อย่างไรก็สุดแล้วแต่บ้านนั้นเลย ขอแค่ไม่มายุ่งหรือวุ่นวายกับเธอหรือครอบครัวก็พอแล้ว“ฉันคิดว่าปล่อยคนบ้านนั้นไปเถอะค่ะ ไม่ว่าพวกเขาจะตัดสินใจอย่างไรก็ไม่เกี่ยวกับฉันแล้ว ไม่ว่าย่าจะมาที่นี่เพื่อตำหนิหรือเยาะเย้ย หรือแม้กระทั่งต้องการบังคับฉันให้กลับไปหมั้นหมายกับบ้านเสิ่น ฉันไม่สนใจหรือเกรงกลัวอีกแล้ว ตอนนี้ฉันแต่งงานกับพี่หนานตงย่อมต้องเป็นคนของพี่หนานตงไม่ใช่คนบ้านเสิ่นหรือบ้านใหญ่”“ต่อให้คนพวกนั้นมาจริง พี่ก็จะไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายอาเม่ยแน่นอน พี่สัญญา” จ้าวหนานตงไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายภรรยาเขาแน่นอน หากมีใครกล้าคิดร้าย เขานี่แหละจะจัดการด้วยตัวเองพวกเขานั่งเล่นและพูดคุยกันพักใหญ่ หลินหานและหลินซีห่าวกลับมาถึงบ้านพอดี เมื่อเห็นทุกอย่างจัดเตรียมพร้อมหมดแล้ว ทั้งสองจึงเข้าไปล้างตัวแล้วออกมานั่งกินเลี้ยงด้วยกันแต่ก่อนที่จะกินเลี้ยง หลินซูเม่ยตัดสินใจยกน้ำชาให้พ่อกับแม่ก่อน เพื่อให้พิธีมงคลของทั้งส

บทที่ 35 ย้อนอดีตครั้งนี้ฉันไม่เป็นแล้วคนดีที่ถูกรังแกในยุค 70ทันทีที่ได้ยินคำพูดของพรานจ้าว ชาวบ้านได้แต่อ้าปากค้างรวมถึงคนบ้านใหญ่ ในเมื่อหลินซูเม่ยเพิ่งถอนหมั้นแล้วทำไมถึงเป็นภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายของพรานจ้าวกันล่ะ“หมะ หมายความว่ายังไง นังซูเม่ยเป็นภรรยาที่ถูกต้องของแก แกกับนังหลานชั่วแต่งงานกันเมื่อไร” หญิงชราบ้านหลินน้ำเสียงไม่พอใจ นางรู้สึกว่าตัวเองกำลังโดนปั่นหัว“วันนี้นี่แหละค่ะแม่ ในเมื่ออาเม่ยถอนหมั้นกับคนบ้านเสิ่น แล้ว อีกทั้งหนานตงบอกว่าชอบเธอ ฉันและพี่หลินหานจึงอนุญาตและเห็นด้วยที่ให้ทั้งสองแต่งงานกัน”เจียวซื่อเจียงรับหน้ากับเรื่องนี้ด้วยตัวเอง เธอไม่ต้องการให้คนในหมู่บ้านมองลูกสาวและลูกเขยไม่ดี ยังไงหากพ่อกับแม่จัดเตรียมเรื่องแต่งงานให้เองคงไม่ใช่เรื่องผิดอะไร สายตามองไปยังแม่สามีอย่างไม่ยอมเหมือนกันชาวบ้านพยักหน้าเห็นด้วย ในเมื่อหลินซูเม่ยถอนหมั้นกับลูกชายบ้านเสิ่นแล้ว ก็ไม่น่าจะมีปัญหาอะไรถ้าเกิดเธอจะแต่งงาน ยังไงกันแต่งงานครั้งนี้ควรเป็นแม่ก็จัดเตรียมให้อยู่แล้ว หากคนเป็นย่าจะกล่าวโทษหลานสาวก็ไม่ถูกต้องสักเท่าไร“นั่นน่ะสิ ในเมื่อถอนหมั้นกันแล้ว ก็ไม่ผิดอะไรที่

บทที่ 37 ย้อนอดีตครั้งนี้ฉันไม่เป็นแล้วคนดีที่ถูกรังแกในยุค 70เช้าวันต่อมา หลังจากกินมื้อเช้าแล้วทุกคนจึงพากันเดินไปหาหัวหน้าหมู่บ้านเพื่อขอย้ายบ้านเข้าไปอยู่ในเมือง หัวหน้าหมู่บ้านและภรรยาตกใจแทบหล่นเก้าอี้เพราะการย้ายออกจากหมู่บ้านนั่นย่อมหมายความว่าคนบ้านจ้าวและบ้านสามเสิ่นต้องมีทะเบียนบ้านรองรับแล้ว เพราะถ้าแค่ย้ายไปทำงานในเมืองไม่ต้องแจ้งชื่อออกจากหมู่บ้าน“หลินหาน นายพูดจริงเหรอ จะย้ายเข้าไปอยู่ในเมืองกันหมดเลย”“จริงสิหัวหน้าหมู่บ้าน อย่างไรรบกวนช่วยย้ายชื่อพวกเราอีกครั้งนะ” หลินหานตอบรับ และเกรงใจพอสมควรเพราะก่อนหน้านี้เพิ่งย้ายจากบ้านหลินมาที่บ้านจ้าว“พวกนายมีทะเบียนบ้านในเมืองรองรับหรือยัง ถ้ามีแล้วฉันเขียนหนังสือแจ้งย้ายออกให้ แล้วนายถือหนังสือนี้แจ้งย้ายเข้าบ้านใหม่ได้เลย จะได้ไม่ต้องไปกลับเดินเรื่องเอกสารให้ยุ่งยาก”“มีแล้วล่ะ พอดีหนานตงมีบ้านในเมืองแล้วมอบให้กับอาเม่ยเป็นทรัพย์สินแต่งงานน่ะ พวกเราเลยตัดสินใจจะเข้าไปตั้งรกรากในเมือง อย่างน้อยจะทำการค้าอะไรก็น่าจะไม่ยุ่งยาก ตอนนี้ในเมืองเปิดให้ชาวบ้านจับจองร้านค้าและแผงลอยขายของแล้ว อีกทั้งยังไม่ยุ่งยากหรือผิดกฎหมายเหมื

บทที่ 39 ย้อนอดีตครั้งนี้ฉันไม่เป็นแล้วคนดีที่ถูกรังแกในยุค 70ส่วนทางด้านของหลินซูเม่ย เธอและครอบครัวเมื่อเข้ามาในเมืองแล้วก็มุ่งหน้าไปยังสำนักงานขายอสังหาริมทรัพย์ของเมืองนี้ทันที เพื่อสอบถามว่ามีร้านค้าขายหรือเปล่าพอมาถึงสำนักงาน พนักงานคนหนึ่งเข้ามาต้อนรับ แต่เมื่อเห็นทุกคนแต่งตัวธรรมดา เลยคิดว่าคงมาถามหาเช่าเลยไม่สนใจสักเท่าไร และเมื่อเห็นว่ามีลูกค้าแต่งตัวดีเหมือนคนมีเงินก็รีบเข้าไปต้อนรับและดูแล ทำให้กลุ่มของหลินซูเม่ยนั่งมองหน้าสลับกันไปมา แม้จะโกรธและโมโหแค่ไหนแต่เพราะอยากได้ร้านค้าจึงรออย่างใจเย็นพนักงานสาวคนหนึ่งดูแลลูกค้าคนหนึ่งเสร็จแล้วจึงเดินเข้ามาถามอย่างนอบน้อม เธอคนนี้ไม่สนใจเลยว่าลูกกลุ่มนี้จะเป็นใคร หรือจะมีเงินมาซื้อหรือไม่ ก่อนจะทักทายลูกค้าอย่างเป็นกันเอง“สวัสดีค่ะ ไม่ทราบว่าวันนี้มาที่สำนักงานต้องการซื้อหรือเช่าค่ะ คุณลูกค้า”“ฉันอยากได้ร้านค้าสักสองห้องติดกัน ไม่รู้ว่าที่สำนักงาน พอจะมีบ้างไหม” หลินซูเม่ยยิ้มออก เมื่อพนักงานคนนี้ไม่ดูถูกเธอและครอบครัว “เดี๋ยวดิฉันเอารายการร้านค้ามาให้ดูนะคะ รู้สึกว่าจะมีสองถึงสามแห่งที่เป็นคูหาติดกัน ขออนุญาตถามได้ไหมคะว่า