All Chapters of ย้อนอดีตครั้งนี้ฉันไม่เป็นแล้วคนดีที่ถูกรังแกในยุค 70: Chapter 41 - Chapter 50

บทที่ 41 ย้อนอดีตครั้งนี้ฉันไม่เป็นแล้วคนดีที่ถูกรังแกในยุค 70สองพ่อลูกจากบ้านใหญ่ เมื่อได้เงินมาจากบ้านเสิ่นก็แบ่งกันคนละครึ่งโดยไม่เอาเข้ากองกลางหรือให้หญิงชราหลิน ก่อนจะไปหาความสุขให้ตัวเองหลินเต๋อก่างนั้นไปอีกหมู่บ้านหนึ่งเพื่อไปหาแม่ม่ายไป๋ เธอยังสาวยังสวยแม้ว่าอายุจะเข้าเลขสามแล้วก็ตาม ส่วนทำไมบ้านใหญ่ไม่รู้ นั่นเพราะทุกครั้งที่เขาไปหาเธอมักหาอะไรมาปกปิดใบหน้าเพื่อไม่ให้คนอื่นพบเห็นส่วนหลินฝานเจี้ยนมุ่งหน้าเข้าเมืองเพื่อไปเข้าบ่อน แต่ก่อนไปไม่ลืมบอกน้องสาวเรื่องที่ไม่ต้องแต่งงานกับบ้านเสิ่นแล้ว“ที่พี่พูดมาจริงเหรอ ฉันไม่ต้องแต่งงานกับบ้านเสิ่นแล้ว” น้ำเสียงดูจะตื่นเต้นและยินดีมากที่ไม่ต้องแต่งงานกับชายคนนั้น“ก็จริงน่ะสิ ฉันกับพ่อไปจัดการแล้ว แต่แกไม่ต้องพูดอะไรมาก หากไม่อยากเป็นเครื่องมือให้ย่าหาบ้านสามีให้อีก ลองไปหางานทำในเมืองแล้วย้ายออกไปเสีย ฉันได้ยินว่าบางร้านมีที่พักพนักงานด้วย ฉันคิดว่าแกคงทำงานที่โรงงานไม่ได้ หรือไม่ก็ไปขออาศัยบ้านอารองก่อน” ถึงแม้ว่าจะขี้เกียจและไม่เอาไหน แต่ลึก ๆ เขาก็ห่วงน้องสาวไม่น้อย ก่อนจะตัดสินใจควักเงินให้เธอยี่สิบหยวนหลินลู่หยู่ไม่คิดว่าพ

บทที่ 43 ย้อนอดีตครั้งนี้ฉันไม่เป็นแล้วคนดีที่ถูกรังแกในยุค 70หลินซูเม่ยและจ้าวหนานตงมาถึงในเมืองก็มุ่งไปที่สำนักงานพลเรือนฝ่ายทะเบียนเพื่อย้ายชื่อเข้าบ้านใหม่ เมื่อจัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้วก็เดินออกมาและตั้งใจว่าจะไปเหมาเกวียนเพื่อไปย้ายของออกมาจากหมู่บ้าน ไม่คิดว่าต้องมาเจอคนที่ไม่อยากเจอที่สุดนั่นก็คือเสิ่นอี้ไป๋ที่ควงคู่มากับหวางฟางเซียวทั้งสองคนยังคงแค้นเรื่องในวันนั้นจึงตัดสินใจเดินเข้ามาหา“ไม่คิดว่าบ้านเมืองมันจะกลมขนาดนี้ ทำให้พวกเราต้องมาเจอกัน” หวางฟางเซียวเอ่ยขึ้นอย่างเหยียดหยัน สายตามองหลินซูเม่ยตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า“แล้วถามฉันกับสามีหรือยังว่าอยากเจอเธอกับผู้ชายคนนี้หรือเปล่า ต่อให้เมืองนี้จะคับแคบแค่ไหน เมื่อเจอก็ไม่จำเป็นต้องเดินอ้อมมาสนทนากัน ฉันและสามีมีเรื่องต้องทำอีกมากมาย ถอยไป!” หลินซูเม่ยปัดมือเหมือนรังเกียจ ไม่เข้าใจว่าเมืองนี้ออกจะใหญ่ทำไมต้องมาพบเจอกับสองคนนี้ด้วย“เธอพูดอย่างนั้นได้ยังไง อีกไม่นานญาติผู้พี่ของเธอต้องแต่งเข้าบ้านเสิ่นแล้ว ต่อไปบ้านหลินกับบ้านฉันย่อมต้องเป็นญาติกัน” เสิ่นอี้ไป๋แม้จะแค้นและไม่พอใจที่หลินซูเม่ยถอนหมั้น หนำซ้ำยังไปแต่งงานก

บทที่ 45 ย้อนอดีตครั้งนี้ฉันไม่เป็นแล้วคนดีที่ถูกรังแกในยุค 70หลินซูเม่ยเดินเข้ามาหาสามี จ้าวหนานตงจึงบอกเรื่องที่เขาคุยกับอาเหล่ยให้เธอฟัง หญิงสาวมองสามีแทบจะไม่เชื่อหูตัวเอง ไม่คิดว่าเขาจะมีหัวในเรื่องการค้าดีกว่าเธอเสียอีกที่สำคัญเธอไม่ได้มีต้นทุนอะไร จะให้กำไรเยอะหน่อยก็ไม่แปลก แต่ก็ไม่ควรเกินความเป็นจริง ดังนั้นจึงให้สามหยวนต่อกระสอบ“ส่วนรายการสินค้าชนิดอื่น ฉันจะทำให้อีกครั้ง สินค้าทุกชิ้นมีกำไรทั้งนั้น รับรองว่ามีรายได้เข้ากระเป๋าทุกวัน”“ทำไมถึงมอบกิจกรนี้ให้ผม ทั้งที่พี่และพี่สะใภ้ทำกันเองน่าจะได้กำไรไปเต็ม ๆ” นี่คือคำถามที่ติดค้างในใจของเขา ในเมื่องานนี้มีผลกำไรตั้งมากมายทำไมถึงยอมยกให้กับเขาล่ะ“เพราะนายคือสหายและน้องชายของฉันยังไงล่ะ อีกอย่างฉันยังมีแผนอื่นที่จะทำ นายอย่าลืมว่าอาเม่ยยังมีร้านขายข้าวสาร และพวกเรายังคิดจะเปิดกิจการอย่างอื่นอีกนี่ยังไม่รวมอาหารเช้าที่จะทำขาย” จ้าวหนานตงบอกในสิ่งที่ตั้งใจไว้ เขามองว่ากิจการในส่วนนี้ควรให้อาเหล่ยได้ทำ เพราะบริษัทนักสืบไม่ใช่จะมีคนมาใช้บริการทุกวัน อีกทั้งยังอยากให้สหายรุ่นน้องคนนี้ได้มีอาชีพที่มั่นคง อย่างน้อยอาเหล่ยก็มีเส้น

บทที่ 47 ย้อนอดีตครั้งนี้ฉันไม่เป็นแล้วคนดีที่ถูกรังแกในยุค 70หลินซูเม่ยจึงตัดสินใจสะกิดสามีแล้วบอกสิ่งที่เห็นกับเขาเบา ๆ เพราะไม่ต้องการให้ใครได้ยิน ตอนแรกตั้งใจจะนิ่งเฉย แต่ต่อให้หลินลู่หยู่จะไม่ใช่ญาติผู้พี่และเป็นคนอื่น เธอคงตัดสินใจช่วยเหลือเหมือนกันสิ่งที่พบเจอมาเมื่อชาติที่แล้วมันคือสิ่งเลวร้ายที่สุดสำหรับผู้หญิงคนหนึ่ง และต่อให้หลินลู่หยู่จะไม่เคยทำดีกับเธอก็ตาม เธอคงไม่นิ่งเฉยปล่อยให้อีกฝ่ายเดินตามรอยที่เธอพบเจอมาจ้าวหนานตงขมวดคิ้วแล้วมองตามที่ภรรยาบอก เมื่อมองตามไปก็พบกับเสิ่นอี้ไป๋และพรรคพวกของมันกำลังจับตามองหลินลู่หยู่พอดี จึงเข้าใจเรื่องที่ภรรยากำลังกังวล“อาเม่ยต้องการช่วยเธอ?”“ค่ะ ยังไงก็ลูกผู้หญิงด้วยกัน ต่อให้เธอกับฉันจะมีเรื่องบาดหมางกันก็ตาม และต่อให้ฉันยังเจ็บแค้นเรื่องในอดีต แต่การที่จะมองดูเธอถูกทำลายไปต่อหน้าต่อตาแล้วไม่ช่วย ฉันคงรู้สึกไม่ดีเหมือนกัน”หลินซูเม่ยตอบในสิ่งที่คิดและต้องการ เธอปล่อยวางเรื่องในอดีตหมดแล้ว ไม่อยากให้หลินลู่หยู่เป็นแบบตัวเองในชาติที่แล้ว และอยากให้คนชั่วพวกนี้ต้องได้รับกรรมในสิ่งที่ทำ อย่างน้อยก็ช่วยเพื่อนมนุษย์ด้วยกัน“ถ้าอย่างนั

บทที่ 49 ย้อนอดีตครั้งนี้ฉันไม่เป็นแล้วคนดีที่ถูกรังแกในยุค 70หลายเดือนต่อมา...ร้านหลินซูเม่ยขยายสาขาเพิ่มอีก แม้ว่าเธอและทุกคนจะเหนื่อยขึ้น แต่ก็สุขใจเมื่อเห็นเงินที่เข้ากระเป๋า ไม่ต่างจากอาเหล่ยที่ตอนนี้มีคนงานตามหัวเมืองต่าง ๆ ไม่น้อยเลยหญิงสาวจ้างคนงานเพิ่มมาช่วยทั้งในร้านและการขายอาหารเช้า เธออยากให้พ่อแม่ได้พักผ่อน ทว่าท่านทั้งสองกลับไม่ยอม อ้างว่ายังมีแรงอยากจะช่วยลูก ๆ ทำงาน ทำให้เธอใจอ่อนยอมให้พ่อกับแม่ช่วยงาน แต่ก็ขอให้ทำงานที่ไม่หนักส่วนพี่ชายอย่างหลินซีห่าว เธอให้เขาดูในร้านสาขาหลักและตั้งใจว่า จะมอบให้เป็นของขวัญในวันแต่งงาน แต่ปัญหามันอยู่ที่ พี่ชายของเธอกลับไม่มองผู้หญิงคนไหนเลย ตั้งใจทำงานอย่างเดียว แม้ว่าคุณหนูที่มีชื่อเสียงในเมืองมาชอบและสนใจ ทว่าเขากลับนิ่งเฉยมอบให้เพียงคำว่าสหายเท่านั้น จะว่าไปแล้ว นี่ก็เป็นเรื่องหนักใจของคนในบ้านไม่น้อยเลยหลินซูเม่ยจึงปรึกษาเรื่องนี้กับสามี ก็ถูกจ้าวหนานตงพูดให้เธอคิดได้ ว่าสิ่งสำคัญในตอนนี้ไม่ใช่การแต่งงาน แต่คือการทำให้ฐานะมั่นคง“เรื่องแต่งงานปล่อยให้เวลามันเป็นตัวกำหนดเถอะ ซีห่าวยังไม่พร้อมที่จะมีใคร เขายิ่งสนุกอยู่กับ