Semua Bab ย้อนอดีตครั้งนี้ฉันไม่เป็นแล้วคนดีที่ถูกรังแกในยุค 70: Bab 21 - Bab 30

บทที่ 21 ย้อนอดีตครั้งนี้ฉันไม่เป็นแล้วคนดีที่ถูกรังแกในยุค 70หลินซูเม่ยฟังก็คิดตาม เธอมองว่าย่าคงเสียสติด้วยเรื่องนี้จึงเอามาลงบ้านสามทั้งหมด แต่ถึงอย่างไรตอนนี้พวกเธอก็แยกบ้านแล้ว เลยไม่ต้องคิดให้ปวดหัวอีก“ฉันเข้าใจแล้วค่ะ แต่ก็ช่างเถอะแม่ ตอนนี้พวกเรามีชีวิตเป็นของตัวเองแล้ว จะเหลือก็แต่รอวันถอนหมั้นกับบ้านเสิ่น หากฉันมีหลักฐานการนอกใจของเสิ่นอี้ไป๋ ไม่แน่ว่าพวกเราถอนหมั้นโดยไม่ต้องคืนของหมั้นแต่ถ้าต้องคืน คนที่ต้องคืนคือบ้านใหญ่ไม่ใช่บ้านสามของเรา ต่อให้ตอนนี้จะเดินไปถอนหมั้นได้ ฉันก็ไม่อยากทำให้ใครเดือดร้อน เชื่อได้เลยคนต้องพูดว่า เพราะพรานจ้าวทำให้ฉันเปลี่ยนไป ดีไม่ดีจะพูดกันไปทั่วว่าฉันกับพรานจ้าวมีความสัมพันธ์กัน ดังนั้นเลยอยากจะหาหลักฐานให้ได้เสียก่อนค่อยถอนหมั้น”หญิงสาวคิดอย่างรัดกุมและรอบคอบ อย่างไรก็ต้องมีหลักฐานการนอกใจของลูกชายบ้านเสิ่น เพราะไม่อย่างนั้นคงเป็นขี้ปากชาวบ้านน่ะสิหลินซูเม่ยเมื่อรู้เรื่องในอดีตว่าทำไมย่าถึงเกลียดพ่อ ก็รีบชวนแม่ออกมาจากซอยแล้วไปที่แผงลอย“เร่เข้ามา ๆ วันนี้มีเนื้อหมู เนื้อไก่มีคุณภาพ และข้าวสารชั้นดีมาขาย มีจำนวนจำกัดนะ ใครซื้อไปรับรองไม

บทที่ 23 ย้อนอดีตครั้งนี้ฉันไม่เป็นแล้วคนดีที่ถูกรังแกในยุค 70หลินซูเม่ยกับแม่หลังจากขายของในตลาดมืดเสร็จก็รีบออกมา เพราะกลัวใครจะเห็นว่าพวกเธอเข้ามาขายของในนี้“วันนี้ได้เงินพอสมควรแล้ว ฉันจะเอาเนื้อและอาหารออกมาเพื่อให้ทุกคนได้กิน แม่คิดว่าจะทำอะไรกินดี”หญิงสาวถามแม่ แววตาของเธอเป็นประกายเล็กน้อยเมื่อนึกถึงอาหาร เพราะไม่ว่าชาติที่แล้ว หรือก่อนที่จะได้ย้อนอดีตกลับมา ทั้งเธอและครอบครัวกินแต่อาหารที่ปรุงด้วยผัก หนำซ้ำบางมื้อก็ไม่ได้กิน ต้องหิ้วท้องที่ยังว่างและหลับไปด้วยความเหนื่อยล้าดังนั้นเมื่อมีโอกาสกลับมาเลยคิดที่จะเอาอาหารดี ๆ ให้ทุกคนได้กิน อย่างไรก็ต้องขอบคุณสวรรค์ที่ทำให้เธอได้มิติติดตัวมาด้วย“เที่ยงนี้ทำอาหารง่าย ๆ ก่อน เช่นหมูผัดพริก และผัดกะหล่ำปลีใส่ไข่ อีกอย่างคือมะเขือยาวผัดใส่ไก่ดีไหม ข้าวหุงร้อน ๆ แม่ว่าน่าจะดีนะลูก” เจียงซื่อเจียวบอก หากต้องจ่ายเงินซื้อเธอคงทำอาหารที่ง่ายกว่านี้ เพื่อประหยัดเงินของครอบครัว แต่ในเมื่อลูกสาวมีวัตถุดิบมากมายที่ไม่ต้องเสียเงิน เธอก็อยากทำอาหารดี ๆ ให้ลูก และคนในครอบครัวกิน รวมถึงพรานจ้าวผู้มีพระคุณของบ้าน“ได้สิแม่ งั้นตอนเย็นฉันอยากจะ

บทที่ 25 ย้อนอดีตครั้งนี้ฉันไม่เป็นแล้วคนดีที่ถูกรังแกในยุค 70เสิ่นอี้ไป๋หน้าดำหน้าแดงด้วยความโกรธ ไม่คิดว่าจ้าวหนานตงจะอยู่ตรงนี้ด้วย และยิ่งได้ยินที่เขาตอบว่าต้องการคู่หมั้นของตนเอง ก็ยิ่งโกรธมากกว่าเดิม“พรานจ้าว คุณอายุมากกว่าหลินซูเม่ยตั้งหลายปี ไม่คิดว่าตัวเองเป็นตาเฒ่าต้องการเด็กสาวเหรอ ต่อให้คุณต้องการเธอ แล้วหลินซูเม่ยล่ะ ต้องการคุณหรือเปล่า”“ถอนหมั้นกับนายแล้ว ฉันจะแต่งกับพรานจ้าว ต่อให้เขาจะอายุเยอะกว่าฉันหลายปี แต่ความมั่นคงและหัวใจรักมั่น ฉันเชื่อว่าพี่หนานตงให้ฉันได้ เขาทำได้ดีกว่านายด้วยซ้ำ”หลินซูพูดสวนกลับ เธอไม่สนใจแล้วว่าพรานจ้าวจะอายุเท่าไร ขอแค่รักเธอจริงและไม่มีผู้หญิงอื่นก็เป็นพอ ส่วนเรื่องฐานะ ในเมื่อเธอมีมิติที่มีทุกอย่างอยู่ในนั้น ก็ไม่ใช่เรื่องยากอะไรที่จะสร้างอาชีพให้ตัวเอง อย่างน้อยก็เปิดร้านขายอาหาร เพราะวัตถุดิบล้วนมีหมดแล้ว ดังนั้นเรื่องเปิดร้านขายอาหารหรือแผงลอยก็ไม่ใช่เรื่องยากอะไรเมื่อได้ยินคำที่หญิงสาวพูด ไม่ว่าจะเป็นจ้าวหนานตงหรือเสิ่นอี้ไป๋ต่างก็มามาทางเธอเป็นตาเดียว แต่ความรู้สึกของพวกเขากลับแตกต่างกันคนหนึ่งมองด้วยความดีใจที่เธอรับรักเขาสักท

บทที่ 27 ย้อนอดีตครั้งนี้ฉันไม่เป็นแล้วคนดีที่ถูกรังแกในยุค 70เมื่อสัญญาณพักเที่ยงดังขึ้น คนทำงานก็พากันไปเก็บอุปกรณ์ ใครที่เอามาจากบ้านก็ถือกลับไปกินมื้อเที่ยง ส่วนยุวปัญญาชนทั้งชายและหญิง หน่วยผลิตแห่งนี้มีอาหารเลี้ยง แต่ก็ไม่ได้ดีนัก ถ้าเกิดใครอยากจะกินของดีซื้อวัตถุดิบทำกินเองส่วนบ้านไหนที่กินอาหารสามมื้อ มื้อเที่ยงนี้ก็จะกลับบ้าน หากใครไม่กินอยากพักผ่อนหรือนอนเอาแรง ก็จะหาที่ใต้ต้นไม้เพื่อเอนกาย รวมถึงคนต่างหมู่บ้านที่ห่อข้าวมากินหลินหานกับหลินซีห่าวหลังจากเก็บทุกอย่างเข้าที่ก็พากันกลับบ้าน บ้านที่เป็นบ้านจริง ๆ แม้ว่าจะยังอาศัยพรานจ้าวอยู่ก็ตาม ทว่าพวกเขากลับมีความอบอุ่นและสบายใจกว่าบ้านเดิมทั้งสองใช้เวลาไม่นานก็เดินมาถึง ลานหน้าบ้านตอนนี้มีจ้าวหนานตงและอาเหล่ยกับอาปิงนั่งสนทนากันอยู่ สองพ่อลูกเดินเข้ามาทักทายแม้จะไม่รู้จักอาเหล่ยก็ตาม“ผมอาเหล่ย เป็นสหายรุ่นน้องของพี่หนานตงครับ”อาเหล่ยค้อมหัวและทักทายหลินหานอย่างนอบน้อม เขาเชื่อว่าชายสูงวัยตรงหน้าคนนี้น่าจะเป็นพ่อของหลินซูเม่ย ว่าที่พี่สะใภ้ตนเอง“สวัสดีพ่อหนุ่ม” หลินหานทักทายกลับ สายตากวาดมองไปทั่วเพื่อหาภรรยาและลูกสาว“อ

บทที่ 29 ย้อนอดีตครั้งนี้ฉันไม่เป็นแล้วคนดีที่ถูกรังแกในยุค 70หลังจากจบมื้อเที่ยงจ้าวหนานตงและหลินซูเม่ยพากันเข้าเมือง รวมถึงอาเหล่ยและอาปิงที่ขับมอเตอร์ไซค์คันเก่งกลับสำนักงานเหมือนกันหัวใจของชายที่ถูกเรียกว่าพรานจ้าวเวลานี้พองโต เพราะรักที่หลบซ่อนสมหวังสักที ทั้งสองเลือกที่จะเดินเข้าเมืองแทนที่จะรอเกวียนของหมู่บ้าน นั่นเพราะหลินซูเม่ยไม่อยากถูกมองหรือตอบคำถามใครตอนที่นั่งเกวียนเข้าเมืองทว่าก็ยังมีคนเห็นทั้งสองเดินด้วยกัน และนั่นไม่อาจจะเลี่ยงคำครหาหรือคำนินทาของชาวบ้านได้ถึงจะเป็นอย่างนั้นทั้งสองก็ไม่คิดที่จะสนใจเพราะต่อจากนี้พวกเขาคือสามีภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายแล้ว“อาเม่ย เสียใจไหมที่เป็นภรรยาพี่” ขณะกำลังเดินด้วยกัน เขาเอ่ยถามขึ้นมา“ไม่เลยค่ะ ฉันเสียอีกที่ต้องขอบคุณพี่ ที่ยอมรับผู้หญิงประวัติไม่ดีที่เพิ่งถอนหมั้นมาเป็นภรรยา เมื่อก่อนฉันตาถั่วและโง่เง่าที่ยอมเดินตามสัญญาหมั้นหมาย ตอนนี้ฉันตาสว่างแล้วและต้องขอโทษพี่อีกครั้งที่ในอดีตฉันพูดไม่ดีกับพี่มากมาย”พอนึกถึงเรื่องนี้ หลินซูเม่ยรู้สึกผิดจริง ๆ ที่มักจะใช้คำพูดทำร้ายเขาเสมอมา แต่ถึงอย่างนั้นตอนนี้เธอรู้ตัวแล้วว่าพรานจ้าว