ย้อนอดีตครั้งนี้ฉันไม่เป็นแล้วคนดีที่ถูกรังแกในยุค 70

บทที่ 2 ย้อนอดีตครั้งนี้ฉันไม่เป็นแล้วคนดีที่ถูกรังแกในยุค 70เมื่อนึกย้อนไป และแม้ว่าเธอจะอ่อนโยนกับทุกคน แต่สำหรับเขาหลาย ๆ คำพูดที่เหมือนไม่มีอะไรล้วนบาดลึกเข้าไปในใจเขาทั้งหมด‘พรานจ้าว ฉันมีคู่หมั้นแล้ว พรานจ้าวอายุมากแล้วนะ ทำไมไม่หาคนดูแล เดี๋ยวมีลูกไม่ทันใช้หรอก’ จ้าวหนานตงอยากจะบอกเหลือเกินว่า ถึงแม้ว่าเขาจะอายุเยอะและกำลังจะเข้าเลขสามแล้วก็ตาม แต่หัวใจกลับอยู่กับคนที่มีคู่หมั้นเสียแล้วนี่สิทุกครั้งที่เห็นเธอถูกหลอกใช้และถูกคู่หมั้นไม่สนใจ นั่นทำให้เขาเจ็บปวดใจที่สุด แต่เพราะเป็นคนนอกเลยไม่สามารถทำอะไรได้มากกว่านี้ ทั้งที่รู้ว่าคนพวกนั้นไม่ได้มองเธอเป็นคนดี แต่ทว่าเธอเป็นคนโง่ในสายตาพวกมันต่างหากล่ะทุกการสนทนาร่างบางที่นอนนิ่งล้วนได้ยินทั้งหมดทว่าหญิงสาวเลือกที่จะเงียบ เพราะยังไม่รู้ว่านี่คือเรื่องจริงหรือความฝันแต่แล้วก็มีเสียงสูงปรี๊ดดังขึ้น ทำให้ทุกคนหันมาพร้อมกันอย่างไม่ต้องนัดหมาย“มัวแต่นั่งเฝ้ามัน แล้วจะมีใครไปทำงานได้บ้าง เดี๋ยวก็แต้มน้อยถึงเวลาแจกจ่ายอาหารแล้วแต้มจะไม่พอ” หญิงชราพูดขึ้นอย่างไม่ชอบใจ ซึ่งนางก็คือย่าหลิน หรือฟู่จินผิงอย่างไรล่ะนางเดินมาพร้อมกับลู

บทที่ 4 ย้อนอดีตครั้งนี้ฉันไม่เป็นแล้วคนดีที่ถูกรังแกในยุค 70หลินซีห่าวไม่รู้หรอกว่าสิ่งที่น้องสาวบอกมานั้นจะเป็นเรื่องจริงหรือเป็นความฝัน ทว่าในใจคิดจะสืบเรื่องนี้ด้วยตัวเอง หากพบว่าเสิ่นอี้ไป๋มีคนรักอยู่แล้ว เขานี่แหละจะทำทุกวิถีทางเพื่อให้หลินซูเม่ยถอนหมั้นกับบ้านเสิ่น“แม่ครับ พวกเราต้องช่วยกันดูเรื่องนี้ หากเสิ่นอี้ไป๋เป็นอย่างในความฝันของอาเม่ย พวกเราต้องหาทางให้งานหมั้นระหว่างสองบ้านยุติโดยเร็ว ต่อให้ย่าจะไม่ยอม อย่างไรพวกเราก็ต้องทำครับ ผมคนหนึ่งล่ะครับที่ไม่ยอมให้น้องต้องเอาทั้งชีวิตมาแลกเพื่อความสุขของคนอื่น” น้ำเสียงของหลินซีห่าวเด็ดขาดและจริงจังมากหลินซูเม่ยได้ยินพี่ชายพูดอย่างนั้นเธอก็น้ำตาซึมทันที ไม่ว่าอย่างไรชาตินี้เธอไม่ยอมให้เกิดเรื่องเลวร้ายกับคนในครอบครัวอีกแน่นอน“นั่นสิ ฉันเองคิดเหมือนเจ้าใหญ่ ต่อให้เรื่องที่อาเม่ยเล่ามาจะเป็นเพียงความฝัน พวกเราต้องหาทางจับตามองลูกชายบ้านเสิ่นคนนั้นไว้ เพราะถ้าหากสิ่งที่อาเม่ยฝันเห็นคือเรื่องจริง พวกเราต้องยกเลิกสัญญาหมั้นหมายนั้นเสีย ฉันคนหนึ่งที่ไม่ยอมให้ลูกต้องตกนรกทั้งเป็น” หลินหานคิดเพียงว่า เรื่องนี้ต้องทำให้ชัดเจน ก่อนจะ

บทที่ 6 ย้อนอดีตครั้งนี้ฉันไม่เป็นแล้วคนดีที่ถูกรังแกในยุค 70ส่วนจ้าวหนานตง เมื่อออกมาจากบ้านหลินเขาก็ตรงดิ่งกลับมาบ้านตนเอง พอมาถึงก็นั่งมองถุงเงินอย่างเหม่อลอย แม้จะดีใจที่เธอฟื้นขึ้นมาแต่อดกลัวไม่ได้ว่าเธอจะมีปัญหาเรื่องสมองนั่นเพราะก่อนหน้านี้ หลินซูเม่ยที่เขารู้จักไม่กล้ามีปัญหาหรือโต้เถียงกับใคร ยิ่งกับบ้านใหญ่ยิ่งไม่กล้า‘เกิดอะไรขึ้นกับเธอกันนะ หลินซูเม่ย’ เมื่อหาคำตอบไม่ได้ ชายหนุ่มจึงคิดจะขึ้นเขาล่าสัตว์เพื่อเอาไปขายในตลาดมืด ดังนั้นจึงละทิ้งความคิดเรื่องอื่นก่อน แล้วไปเตรียมอุปกรณ์ล่าสัตว์เพื่อเข้าป่าเนื่องจากจ้าวหนานตงมีตำแหน่งเป็นพรานป่าของหมู่บ้าน ทุกครั้งที่มีการล่าสัตว์ครั้งใหญ่ เขาคือคนนำทาง นั่นจึงทำให้เขาไม่ต้องลงชื่อทำงานในหน่วยผลิตเหมือนชาวบ้านคนอื่นหลังจากเตรียมทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว จึงเดินออกจากบ้านโดยไม่ลืมล็อคบ้านอย่างแน่นหนาย้อนกลับมาทางหลินซูเม่ย เมื่อสำรวจมิติจนพอใจจึงรีบออกมา แต่เลือกที่จะไม่หยิบอะไรออกมาด้วย เพราะยังไม่อยากให้บ้านใหญ่ผิดสังเกตุ เธอตั้งใจว่าเที่ยงนี้จะเอาอาหารออกไปให้พ่อกับแม่และพี่ชายกินในที่ลับตาคน ส่วนคนบ้านใหญ่ก็หากินกันเอาเองเถอ

บทที่ 8 ย้อนอดีตครั้งนี้ฉันไม่เป็นแล้วคนดีที่ถูกรังแกในยุค 70ส่วนทางด้านพ่อและแม่ของหลินซูเม่ย พวกเขาทำงานแทบจะไม่หยุดพัก เพราะอยู่ในสายตาของคนบ้านใหญ่ ทั้งที่คนบ้านนั้นแทบจะไม่ทำอะไรเลย พวกเขาคิดเพียงว่าต่อให้แต้มน้อยแต่บ้านสามทำงานแต้มเต็มทุกคน พ่อลูกบ้านใหญ่คิดเพียงแค่ว่า ไม่ต้องทำอะไรพอถึงเวลารับส่วนแบ่งธัญพืชและอาหาร อย่างไรพวกเขาก็ได้เหมือนกัน ต่อให้มันจะน้อยแค่ไหนก็ตาม ยังไงบ้านใหญ่ไม่มีทางอดแน่นอนเรื่องนี้หลินหานรู้อยู่แก่ใจแต่พูดอะไรไม่ได้ เขาคิดจะแยกบ้านหลายครั้งแต่เพราะแม่ไม่ยอม มักอ้างบุญคุณที่ต้องเลี้ยงดูบุพการีออกมาเสมอ เลยทำให้เขาพูดไม่ออก ต้องทนดูลูกเมียลำบากแบบนี้ส่วนหลินซีห่าวเมื่อวันนี้ต้องไปทำงานในส่วนที่ใกล้กับคนบ้านเสิ่นทำงาน จึงพยายามมองหาเสิ่นอี้ไป๋ทว่ากลับไม่เจอ เลยถามสหายที่อยู่ข้างกัน“อาเฉิน ฉันถามหน่อยสิ ทำไมวันนี้ลูกชายบ้านเสิ่นถึงไม่มาทำงาน”“นายหมายถึงเสิ่นอี้ไป๋ใช่ไหม” เขาถามกลับ พอเห็นว่าหลินซีห่าวพยักหน้า ก็รีบพูดต่อ “ไม่ใช่แค่วันนี้หรอก เห็นหยุดงานมาสามวันแล้ว ไม่รู้ว่าไปไหน ฉันอยากถามบ้านเสิ่นเหมือนกันแต่ไม่กล้า ขนาดหัวหน้าหน่วยยังไม่พอใจเลย เห

บทที่ 10 ย้อนอดีตครั้งนี้ฉันไม่เป็นแล้วคนดีที่ถูกรังแกในยุค 70หลินซูเม่ยยิ้มให้พี่ชายและครอบครัว เธอรู้แล้วว่าไม่ได้ตัวคนเดียว ไม่ว่าเรื่องอะไรก็ต้องบอกพวกเขาทั้งสามคนหลินซีห่าวนึกเรื่องหยุดงานของเสิ่นอี้ไป๋ จึงได้พูดเรื่องนี้ออกมาอีกครั้ง “จริงสิ พี่ได้ยินว่าเสิ่นอี้ไป๋ไม่ได้มาทำงานสามวันแล้ว น่าจะตั้งแต่วันที่อาเม่ยหลับไม่ได้สติ ทำให้พี่คิดว่าการที่อาเม่ยไม่ยอมตื่นขึ้นมา อาจเพราะเจอเรื่องกระทบจิตใจ อาเม่ยน้องพอจะจำได้ไหมว่าเจอเรื่องอะไรมาบ้าง”หลินซูเม่ยไม่รู้เลยว่าก่อนจะหลับไม่ได้สติเธอเจอเรื่องอะไรมา เพราะความทรงจำช่วงสามสี่วันที่ผ่านมากลับไม่มีเลย แต่อาจจะเจอเรื่องเกี่ยวกับเสิ่นอี้ไป๋แน่นอน“ฉันจำไม่ได้เลยพี่ใหญ่ ก่อนที่ฉันจะหลับไม่ตื่นแทบไม่มีความทรงจำเหลือเลย แต่คิดว่าน่าจะเกี่ยวกับลูกชายบ้านเสิ่นแน่นอน”“เรื่องที่จำไม่ได้ช่างมันก่อน เรามาจัดการเรื่องถอนหมั้นกับบ้านเสิ่นก่อนดีไหม พี่คิดว่าการที่เสิ่นอี้ไป๋ไม่มาทำงานมันน่าจะไปอยู่กับคนรักหรือเปล่า” หลินซีห่าวพูดเรื่องสำคัญก่อน ถ้าหากจัดการเรื่องนี้ได้แล้ว เรื่องแยกบ้านน่าจะไม่ยากเท่าไร“จริงอย่างที่เจ้าใหญ่พูดนะลูก สิ่งสำคัญตอ