All Chapters of สองพยัคฆ์ขย่มนางพญามังกร (3p) - [PWP] - [NC30+]: Chapter 11 - Chapter 20

อิ๋งเป่ยนั่งหลับตาในอ่างน้ำร้อนเพียงลำพัง ทำให้เขาทุบทวนเรื่องราวที่เกิดขึ้นเมื่อคืนที่ผ่านมา เขาและนางได้เสพสังวาสร่วมกัน เขารู้สึกผิดบาปกับต้าหวางองค์ก่อนที่ไม่ยับยั้งช่างใจตนเองถึงจะชมชอบนางแค่ไหนก็ตาม แต่ไม่ควรทำให้สกุลหยางและแคว้นเซี่ยต้องเสื่อมเสียในสิ่งที่เขากระทำลงไปนางคือหญิงสูงศักดิ์ เป็นถึงฟูเหริน รองแต่เพียงหวางโฮ่ว และเป็นที่โปรดปรานของอดีตต้าหวาง การกระทำเช่นนี้ถูกต้องแล้วหรือ ข้าควรทำเช่นไรดี ควรจะไปต่อ หรือพอแค่นี้เขาลืมตาขึ้นช้าๆ เมื่อได้ยินเสียงน้ำที่สั่นไหว และเสียงคนที่ลงมาในอ่างน้ำเดียวกันกับเขา เขามองไปด้านข้างเห็นว่าเฟยหรงนั่งลงข้างๆ เฟยหรงเขาเป็นเพื่อนร่วมสาบานเมื่อสามปีก่อน หลังจากที่เฟยหรงได้รับการช่วยเหลือจากเขา ในเหตุการณ์ที่เฟยหรงโดนล้อมจากทหารแคว้นหานที่เข้ามาบุกปล้นบ้านของเขาจนตายทั้งครอบครัว เหมือนเขาเป็นคนสุดท้ายที่สู้จนเกือบตัวตาย ดีที่อิ๋งเป่ยและองครักษ์ชุดเกราะเข้าช่วยเหลือหลังจากวันนั้นเฟยหรงคอยติดตามเขาเรื่อยมา จนออกศึกแทนเขาในบางเขา และวางกลยุทธ์กลศึกได้อย่างแยบยล ทำให้อิ๋งเป่ยไม่ต้องเสียไพร่พลจนเกินจำเป็น ความเป็นกุนซือและความใกล้ชิดทำให้พวกเ

ภายในกระโจมขนาดใหญ่ของหมี่ซู่จิน นางและหยางจิ้นนั่งเคียงข้างกันบนตั่งยกสูงเพราะตำแหน่งนางและลูกสูงกว่าใครในที่แห่งนี้ อิ๋งเป่ยนั่งลงบนฟูกนั่งที่อยู่ด้านล่างของพื้นยกสูงด้านข้างของซู่จิน โดยตรงข้ามเขามีฟูกนั่งของเฟยหรง ที่เขายังไม่มาด้วยมีหน้าที่ไปรับขุนนางผู้ใหญ่ของแคว้นเซี่ยที่หน้าค่ายไม่นานนักเฟยหรงพาหานตงและฮกโซ่ก้าวเดินเข้ามาภายในกระโจม หานตงได้เห็นซู่จินและหยางจิ้นเขายินดียิ่งนัก เหมือนเป็นแสงสว่างที่อยู่ตรงหน้า เขาไม่คิดว่านางและลูกของนางจะมีชีวิตอยู่ เพราะทั่วทั้งเมืองหลวงโจษจันว่าหมี่ซู่จินฟูเหริน และจิ้นหวางเย่เขาทั้งสองตายตกเขา“ท่านหานทำไมท่านถึงร้องไห้ เสียใจหรือดีใจที่ได้เจอข้าอีกครั้งหนึ่ง” ซู่จินเอ่ยถามหานตงด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนราวกับน้ำทิพย์ชโลมหัวใจของเขา“ขออภัยที่กระหม่อมเสียมารยาท กระหม่อมถวายบังคมพระเจ้าค่ะ หมี่ฟูเหริน จิ้นหวางเย่” หานตงและฮกโซ่ถวายบังคม“กระหม่อมดีใจที่หมี่ฟูเหรินและหยางจิ้นยังอยู่ดีและปลอดภัย” ฮกโซ่เอ่ยบอกด้วยรอยยิ้ม“ข้าต้องของคุณใต้เท้าอิ๋งและใต้เท้าเฟยที่ยื่นมือเข้าช่วยเหลือข้า เป็นเพราะหยางเล่อกงจู่ช่วยส่งสาส์นแจ้งข่าวบอกใต้เท้าอิ๋ง เพื่อให้ข

“งื้อ..เอาออกไป...ข้าเจ็บ...”นางร้องด้วยความเจ็บปวดส่ายไปหน้าไปมา เขาเด้งดุ้นเข้าไปจนสุดลำทำให้นางกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด“อร๊าย...งื้อ...งื้อ...อาเป่ย...ไม่เอา...ข้าเจ็บ”นางร้องเสียงหลงด้วยความเจ็บปวดอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน เฟยหรงว่าเจ็บแล้วอิ๋งเป่ยเจ็บยิ่งกว่า อาจเป็นดุ้นของเขาที่ใหญ่และยาวกว่าแต่ไม่มากนัก แต่มันสร้างความเจ็บปวดได้มากทีเดียว“เดี๋ยวเจ้าจะร้องขอมัน” เขาเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงกระเส่าบอกนาง“งื้อ...เจ็บ...เมื่อไหร่...จะหาย...อืม...อื้อ...”นางร้องครางด้วยความเจ็บปวด และขมิบร่องก้นทำให้เขาเสียวกระสัน ใช้ริมฝีปากงับที่ต้นคอระหงของนางหนักๆ เป็นรอยแดงเด่นชัด ราวกับตีตราเป็นเจ้าของ“อื้ม...เสียว...เสียวสุด...โอ้ว...อย่าขมิบแรง...ข้าไม่อยากปล่อยตอนนี้...วู้ว...”เขาเอ่ยบอกนางขณะที่นางขมิบร่องก้น ทำให้เขาคาดุ้นเอาไว้ นางได้ยินเสียงเขาพูดเช่นนี้ นางจึงปล่อยดุ้นที่ขมิบอยู่ เขาจึงแทงดุ้นเข้าไปสุดลำ นางสะดุ้งสุดตัว“อา...โอ๊ะ...โอ๊ะ...โอ๊ะ...โอ๊ะ...อร๊าย...”เขาขยับดุ้นเข้าออกหนักๆ ใส่ร่องก้นของนางใช้มือหนาข้างหนึ่งจับมือเรียวของนางทั้งสองข้าง แล้วมือหนาข้างที่ว่างขยำก้นงอนงามจนแดงเถ

ซู่จินก้าวเดินเข้ามาในมู่ตานกงซึ่งเป็นตำหนักหลังเก่าของนาง บัดนี้กลับรกร้างตั้งแต่นางจากมา และดูทรุดโทรมอย่างมาก อีกทั้งภายในตำหนักข้าวของกระจัดกระจายไร้ผู้ดูแลตำหนัก ทำให้นางหวนนึกถึงเมื่อก่อนที่มีเสียงผู้คนและเสียงของหยางจิ้นวิ่งเล่นกับนางกำนัลและขันทีหลายต่อหลายคน“ผ่านไปแค่ปีเดียว ข้าไม่คิดว่ามู่ตานกงจะทรุดโทรมถึงเพียงนี้” ซู่จินเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา“เห็นว่าเว่ยไท่โฮ่วจะทุบตำหนักหลังนี้ แต่ต้องใช้เงินพอสมควรจึงไม่ทุบและปล่อยทิ้งล้างเอาไว้” หลินหลังเอ่ยบอกเช่นนี้“ไปประทับที่เจียวฟางกงก่อนดีไหมเพคะ ตั้งแต่เว่ยไท่โฮ่วไปอยู่เยว่หัวกงก็ไม่มีใครเข้าไปอยู่ตำหนักแห่งนั้น เพราะอดีตต้าหวางยังไม่ได้แต่งตั้งหวางโฮ่ว” มายาเอ่ยบอก“พวกเจ้าให้ขันทีและนางกำนัลเก่าของมู่ตานกงที่กระจัดกระจายออกไปอยู่ที่อื่น ให้พวกเขากลับมาตำหนักแห่งนี้ และเก็บกวาดให้สะอาด ข้าจะนอนตำหนักนี้ไม่ไปไหน จนกว่าถึงวันครองราชย์ของจิ้นเอ๋อร์” ซู่จินเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงจริงจัง“เพคะ”ซู่จินกางแขนออกกว้าง เหล่านางกำนัลถอดชุดสีขาวสะอาดตาที่ซู่จินสวมใส่ออกจนหมดสิ้น รวมถึงเครื่องหัวที่สวมใส่อยู่ด้วยเช่นกัน ซู่จินย่างก้าวลงไ

สามวันต่อมา หลังจากว่าราชการกับหยางจิ้นแล้วเสร็จ หมี่ซู่จินกลับมายังเยว่หัวกง มายาส่งถ้วยชาให้ซู่จินที่นั่งลงบนฟูกนั่ง ซู่จินรับถ้วยน้ำชามาดื่มหนึ่งคำ ทันใดนั้นหลินหลังก้าวเดินมากับขันทีหนุ่มรูปงามหน่วยก้านดีอายุยังน้อย เขามายืนต่อหน้าซู่จินและถวายบังคม“เจ้าชื่อแซ่อะไร”“หม่อมฉันแซ่อู่ นามหวังพระเจ้าค่ะ” อู่หวังเอ่ยบอกซู่จินเช่นนี้“ต่อไปเจ้าไปเป็นขันทีของต้าหวาง อย่าทำให้ข้าผิดหวัง” ซู่จินเอ่ยบอกเช่นนี้“หม่อมฉันขอจงรักภักดีกับต้าหวางและไท่โฮ่วจนกว่าชีวิตจะหาไม่พระเจ้าค่ะ” อู่หวังเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงจริงจัง แล้วใช้มือขวาทับมือซ้ายก้มหัวลงจรดพื้น แล้วลุกขึ้นยืน“ไปทำหน้าที่ของเจ้าเถิด”“พระเจ้าค่ะ”หลินหลังและอู่หวังเข้ามาในเฉินฉางกง ในห้องทรงงาน ขณะที่หยางจิ้นต้าหวางพึ่งเล่าเรียนกับอิ๋งเป่ยเรื่องการทหารและจางหลิวสอนเรื่องการปกครองให้เช่นทุกวัน“หลินหลังเจี่ยเจีย ท่านมาใครมาหรือ” หยางจิ้นเอ่ยถามด้วยความสงสัยเพราะเขาไม่เคยขันทีผู้นี้มาก่อน“ขันทีที่ไท่โฮ่วทรงเลือกให้มารับใช้พระองค์เพคะ” หลินหลังเอ่ยบอก“หม่อมฉันอู่หวัง มาตามรับสั่งของไท่โฮ่วเพื่อมารับใช้ต้าหวางพระเจ้าค่ะ” อู่หวังเอ่ยบอ