All Chapters of สองพยัคฆ์ขย่มนางพญามังกร (3p) - [PWP] - [NC30+]: Chapter 21 - Chapter 30

“จิ้นเอ๋อร์ ใต้หล้ากว้างใหญ่เป็นที่ที่เจ้าจะครอบครอง อย่าไปคิดในสิ่งที่ล่วงเลยไปแล้ว คิดถึงกาลข้าหน้าจะดีกว่า” ซู่จินเอ่ยบอกเช่นนี้“เหนียงชินอย่าฆ่าคนอีกเลยได้ไหม หม่อมฉันไม่อยากให้เหนียงชินมือเปื้อนเลือด” เขาเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงจริงจัง“ถ้าบ้านเมืองผาสุกไม่มีการกบฏอีกข้าสัญญาจะไม่ทำให้มือเปื้อนเลือดเป็นอันขาด” ซู่จินเอ่ยบอกเช่นนี้ หยางจิ้นสังเกตเห็นที่ซอกคอระหงของซู่จินที่มีรอยแดงหลายจุดทำให้เขาเกิดความสงสัย“เหนียงชินที่คอของท่านมีรอยสีแดงๆ เป็นดวงๆ ไปโดนอะไรมาหรือพระเจ้าค่ะ ให้มายาเจี่ยเจียไปตามหมอหลวงให้ดีหรือไม่” หยางจิ้นเอ่ยถามด้วยความสงสัย ทำให้ซู่จินเขินอายจนหน้าแดงจัด นางคิดต่ออีกว่าคงรีบจนเกินไปถึงไม่ได้แต่งตัวอย่างมิดชิด“เหนียงชินเป็นอะไรหรือเปล่าถึงได้เงียบไป อีกทั้งยังหน้าแดงจัด หม่อมฉันว่าเรียกหมอหลวงมาเถิดพระเจ้าค่ะ” หยางจิ้นเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงเป็นกังวลยิ่งนัก นางรู้เจตนาที่ไร้เดียงสา เพราะเขาพึ่งสิบสองขวบเอง“ข้ารู้สึกคันอาจจะสวมใส่แต่ดิ้นผ้าไหม อีกทั้งช่วงนี้ข้าคงนอนน้อยด้วย” ซู่จินเอ่ยบอกเช่นนี้“จริงด้วยเหนียงชินตรวจฎีกากับหม่อมฉันจนดึกดื่นทุกคืน เช่นนั้นหม่อมฉันทู

“ถ้าไม่เชื่อ เจ้าลองไปถามอดีตต้าหวางดู” ซู่จินเอ่ยบอกแล้วเผยรอยยิ้มที่มุมปาก คำพูดของซู่จินทำให้เว่ยจวงโกรธจัดยิ่งนัก นางใช้มือเรียวยกขึ้นหมายจะตบซู่จิน แต่ทว่ามือหนาของอิ๋งเป่ยคว้าเอาไว้ได้ทัน“อิ๋งเป่ย” ซู่จินเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาที่เห็นอิ๋งเป่ยในชุดเกาะสีดำประดับด้วยทองคำท่าทางองอาจสมฐานะของไท่ฟูแห่งแคว้นเซี่ย อีกทั้งนางเผยรอยยิ้มที่เห็นเขาปลอดภัยหลังจากไม่ได้เจอกันเกือบสามปีเต็ม“อิ๋งเป่ย เอามือสกปรกของเจ้าออกไป” เว่ยจวงเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงดุดัน ขณะที่อิ๋งเป่ยบีบข้อมือเรียวของนางแทบหักจนร้องออกมา“อิ๋งเป่ยปล่อยนาง” ซู่จินเอ่ยบอกเขา อิ๋งเป่ยจึงปล่อยแขนของเว่ยจวงออก“เว่ยไท่โฮ่วทำร้ายหมี่ไท่โฮ่วอย่าหาว่าข้า อิ๋งเป่ยผู้ไม่เตือน” อิ๋งเป่ยเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงดุดันราวกับบัญชาการกองทัพ ทำให้เว่ยจวงรู้สึกหวาดกลัวขึ้นมาในใจอยู่บ้าง อีกทั้งเฟยหรงก็ก้าวเดินเข้ามาพร้อมกระบี่“ปกป้องกันดีเหลือเกิน ราวกับไม่ใช่นายกับบ่าว เหมือนเป็นชู้รักที่คนในวังหลังเขาร่ำลือกัน และอาจจะไม่ใช่คนเดียวด้วย ไม่รู้ว่าหยางจิ้นจะรู้เรื่องนี้หรือไม่” เว่ยจวงเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน เฟยหรงจับกระบี่หมายจะชักขึ้นม

“วันนี้เหนียงชินไม่สบายหรือเปล่า วันนี้ข้าเห็นว่าเหนียงชินรู้สึกเหมือนนางไม่ค่อยตอบเหล่าขุนนางเช่นทุกวัน และดูสีหน้าเหม่อลอยและเป็นกังวล”หยางจิ้นเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงเป็นกังวล ขณะที่ก้าวเดินเข้ามาในห้องทรงงาน พร้อมกับอู่หวังขันทีคนสนิทที่เข้ามาพร้อมกัน“ช่วงนี้ไท่โฮ่วทำงานหนักเช่นเดียวกับต้าหวาง เห็นว่าอีกไม่กี่เดือนข้าหน้าจะส่งเหล่าแม่ทัพไปแคว้นตันอีก อีกทั้งภัยแล้งกำลังมาเยือนทำให้ไท่โฮ่วเป็นกังวลด้วยพระเจ้าค่ะ” อู่หวังเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงเป็นกังวล“เหนียงชินทำงานหนักเพื่อข้าและแคว้นเซี่ยของเรามาหลายปีหลังจากข้าครองราชย์มาสี่ห้าปี ข้าจะไปดูนางสักหน่อย” หยางจิ้นเอ่ยบอกเช่นนี้ แล้วก้าวเดินออกไปทันที“อื้ม...อืม...อาเฟยข้าเหนื่อยแล้วนะ ให้ข้านอนบ้างเถิด”น้ำเสียงกระเส่าวาบหวามดังออกมาจากห้องนอนของซู่จิน ขณะที่เฟยหรงใช้ลิ้นของเขาโลมเลียกลีบร่อง ขณะที่อิ๋งเป่ยหลับเป็นตายข้างนาง เพราะอิ๋งเป่ยกวนนางให้เสพสุขกับเขามาทั้งคืน ไม่ใช่อิ๋งเป่ยที่กวนนางคนเดียว แต่เฟยหรงก็กวนนางเช่นกัน ตอนนี้เขายังดูดดื่มน้ำกามของนางที่ไหลทะลักออกมาอย่างพึงพอใจ“เจ้ากับข้าไม่ได้เจอกันตั้งสามปี ถึงเพลาชดเชยให้พวกข้าบ

หยางจิ้นก้าวเดินเข้ามาในเยว่หัวกงด้วยสีหน้ายิ้มแย้มต่างจากเมื่อครู่มากนัก เขามองเห็นซู่จินจัดดอกไม้กับเหล่านางกำนัล ด้วยว่าต้องนำดอกไม้เหล่านี้ไปถวายเจ้าแม่หนี่วาในหอหนี่วาที่อยู่ทางทิศเหนือของพระราชวัง “ถวายบังคมเหนียงชิน” หยางจิ้นเอ่ยถวายบังคมซู่จิน ซู่จินเงยหน้าขึ้นมองหยางจิ้นด้วยรอยยิ้ม “เจ้ามาแล้วหรือ” ซู่จินเอ่ยทักทาย “อืม” “มานั่งใกล้ๆ ข้า” ซู่จินเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน หยางจิ้นก้าวเดินไปนั่งคุกเข่าข้างๆ ซู่จินมองนางที่วางกิ่งดอกท้อบนถาด “เมื่อครู่ข้าได้ยินเสียงเจ้าดังอยู่หน้าตำหนัก ใครทำอะไรให้เจ้าไม่พอใจ” ซู่จินเอ่ยถามเขา “พวกขันทีปากมาก พวกมันนินทาเหนียงชิน หม่อมฉันสั่งโบยสี่สิบไม้ และไล่ไปอยู่โรงซักล้าง” ยางจิ้นเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงไม่พอใจเป็นอันมาก “เจ้าจะไปสนใจพวกเขาทำไมให้ปวดหัว เจ้าคิดเสียว่าเป็นแค่ลมปากของขันทีไม่มีหูรูด” ซู่จินเอ่ยบอก แล้วจับกิ่งดอกท้อขึ้นมาปักในแจกันแซมกับดอกไห่ถัง “ข้าไม่ชอบให้ใครมาว่าและนินทาเหนียงชิน” หยางจิ้นเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงจริงจัง “จิ้นเอ๋อร์ ข้าตัดสินใจที่เลือกแล้ว ข้าก็ย่อมยอมรับผลที่ตามมา เจ้าเองก็ไม่ต้องทุกข์ร้อน เรามาช่วยกันบริ

ซู่จินก้าวเดินลงจากรถม้า มือหนาของอิ๋งเป่ยประคองนางลงมาจากรถม้านางเผยรอยยิ้ม มองมาที่เขาและเฟยหรงที่สวมใส่ชุดสีแดงชาดปักด้วยดิ้นทองลายเมฆา บนหัวรัดเกล้าทองคำปักปิ่นหยกขาวยึดเอาไว้ ส่วนนางสวมใส่ชุดแดงชาดลายเมฆาปัดด้วยทองคำตลอดทั้งชุด ชุดเหล่านี้อิ๋งเป่ยสั่งช่างผ้าในเมืองจิ้นทำขึ้นมาเพื่อให้เขา เฟยหรงและนางสวมใส่ในวันแต่งงาน เมื่อสองอาทิตย์ก่อนพวกเขาคุยกับนางว่าจะแต่งงานกับนาง นางตอบตกลงทันที พวกเขาดีใจมากเหมือนเอาภูเขาออกจากอก เมื่อนางตอบรับที่จะแต่งงานกับพวกเขา อิ๋งเป่ยจึงนำวันเดือนปีเกิดของพวกเขาทั้งสองคน และของนางไปให้หอดาราของพระราชวังหลวงได้ดูและตรวจดวงชะตาธิดาเทพหัวหน้าแห่งหอดารา มองวันเดือนปีเกิดของพวกเขาทั้งสามคนด้วยความตกใจ เพราะเป็นดวงที่เป็นเส้นไหมผูกร้อยกันอย่างน่าเหลือเชื่อ อีกทั้งนางมีดวงแต่งงานถึงสองครั้ง แต่เฟยหรงไม่ได้บอกธิดาเทพว่าเจ้าของดวงชะตาเป็นใคร และชื่ออะไร บอกว่าให้ดูเฉยๆ เท่านั้นหลังจากให้ธิดาเทพดูดวงชะตาแล้ว ให้นางทำนายวันแต่งงานให้คนทั้งสามดวงชะตา นางจึงบอกว่าวันที่สิบห้าเดือนนี้ ซึ่งตรงกับวันนี้พอดี เขาจึงพานางมาที่หุบเขาฮัวกั่วซานใกล้พระราชวังหลวง เพื่อม