Todos los capítulos de พันธนาการแค้นแสนรัก: Capítulo 81 - Capítulo 90

บทที่ 50– คลิปฉาว และคำโกหกที่จำใจต้องพูด11:00 น. – สถานีโทรทัศน์ ‘Star Entertainment’เสียงโทรศัพท์ของเพลงผ้าดังขึ้นขณะที่เธอกำลังนั่งทำงานอยู่ที่โต๊ะในออฟฟิศ เธอมองเบอร์ที่ไม่คุ้นเคย ก่อนจะตัดสินใจกดรับ“สวัสดีค่ะ คุณเพลงผ้าใช่ไหมคะ?”เสียงปลายสายเป็นของโปรดิวเซอร์รายการข่าวบันเทิงชื่อดังแห่งหนึ่ง เพลงผ้าขมวดคิ้ว รู้สึกแปลกใจว่าทำไมถึงมีคนจากวงการนี้โทรมา“ค่ะ ดิฉันเอง” “พอดีเรามีประเด็นเกี่ยวกับคุณ และอยากเชิญคุณมาออกรายการสดวันนี้ ตอนสองทุ่มค่ะ”เพลงผ้ารู้สึกใจหายวาบทันที "ประเด็นเกี่ยวกับฉัน?"เธอรู้สึกได้ว่ามันไม่ใช่เรื่องดีแน่ๆ น้ำเสียงของโปรดิวเซอร์ฟังดูไม่เป็นมิตรนัก“ใช่ค่ะ... เป็นเรื่องที่เกี่ยวกับคลิปที่ถูกปล่อยออกมาเมื่อเช้านี้”เพลงผ้าตัวเย็นเฉียบ…เสียงปลายสายยังคงดำเนินต่อไป น้ำเสียงของโปรดิวเซอร์เต็มไปด้วยท่าทีเป็นมิตร แต่แฝงความคาดหวังบางอย่าง"ใช่ค่ะ เราอยากให้คุณได้มีโอกาสชี้แจงเกี่ยวกับข่าวที่กำลังเป็นกระแสอยู่ในขณะนี้ เพื่อให้ผู้ชมได้รับข้อมูลจากฝั่งของคุณโดยตรง"เพลงผ้ากำโทรศัพท์แน่น ใจเต้นแรง ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าพวกเขากำลังพูดถึงข่าวไหน คลิปวิดีโอปลอมที่ถ

19:45 น. – ห้องแต่งตัว สถานีโทรทัศน์ ‘Star Entertainment’บรรยากาศในห้องแต่งตัวเงียบกริบ มีเพียงเสียงนาฬิกาที่เดินไปอย่างเฉยเมย ตัดกับความปั่นป่วนในใจของหญิงสาวที่นั่งนิ่งอยู่หน้ากระจก ดวงตาของเธอสั่นไหวเหมือนผืนน้ำที่ถูกพายุซัด ใบหน้าซีดเผือดจนไร้สีเลือดโทรศัพท์ในมือของเธอสั่นเล็กน้อยจากแรงกดที่แน่นขึ้นทุกขณะ เธอรู้ดีว่าปลายนิ้วเพียงกดเปิดข้อความ มันจะเปลี่ยนทุกอย่างไปตลอดกาลเสียงแจ้งเตือนดังขึ้น หน้าจอสว่างวาบ เผยให้เห็นชื่อที่ทำให้เธอแทบหยุดหายใจ…แพรไหม เธอหลับตาแน่น ก่อนจะตัดสินใจกดอ่านแพรไหม: พี่เพลง ฉันรับยายออกจากศูนย์แล้วนะพี่ไม่ต้องเป็นห่วงหรอก ยายอยู่กับฉัน… ปลอดภัยดีเธอแนบไฟล์วิดีโอส่งมาให้ เพลงผ้ากดเปิดคลิป เสียงลมหายใจของเธอสะดุดไปชั่วขณะภายในจอ หญิงชราร่างผอมบางนั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้เก่า ๆ ในห้องพักแคบ ๆ แสงไฟในห้องสลัวจนมองเห็นเพียงเงาร่างของยายที่สั่นไหวด้วยความอ่อนแรง แพรไหมนั่งอยู่ข้าง ๆ พร้อมรอยยิ้มที่เธอรู้ดีว่ามันเป็นเพียงภาพลวงตา"ยายจ๋า กินขนมไหมคะ"เสียงของแพรไหมอ่อนหวาน มือเรียวยื่นขนมไปตรงหน้า"หนูเพลงล่ะจ๊ะ" เสียงของยายแผ่วเบา เต็มไปด้วยความคิดถ

07:30 น. – โรงพยาบาลเอกชนภายในห้องพักฟื้น เงียบสงัดมีเพียงเสียงเครื่องวัดสัญญาณชีพที่ทำงานเป็นจังหวะสม่ำเสมอ แสงแดดยามเช้าส่องผ่านม่านสีขาวจาง ๆ สะท้อนให้เห็นร่างบางที่นอนนิ่งอยู่บนเตียงเพลงผ้าค่อย ๆ ลืมตาขึ้นอย่างเชื่องช้า ร่างกายของเธออ่อนล้า และหัวหนักราวกับถูกกดทับสายตาเลื่อนมองไปรอบ ๆ ก่อนจะพบว่า อคิน วราธิป นั่งอยู่ข้างเตียง ดวงตาคมมองเธออยู่ก่อนแล้ว ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความกังวล"คุณฟื้นแล้ว"เสียงของเขานุ่มนวลกว่าที่เคยเป็น มือใหญ่ยื่นไปจับมือของเธอแน่น ความอบอุ่นจากฝ่ามือของเขาทำให้เธอรับรู้ว่าเธอไม่ได้อยู่คนเดียวเพลงผ้าอ้าปากจะพูด แต่ลำคอแห้งผาก เธอเพิ่งรู้ตัวว่าเธอร้องไห้มามากแค่ไหนอคินรินน้ำใส่แก้ว ก่อนยื่นให้เธอ"ดื่มซะ"เธอรับมา และค่อย ๆ จิบไปทีละน้อยความเงียบระหว่างทั้งคู่ดำเนินไปครู่หนึ่ง ก่อนที่ หมอหญิงวัยกลางคนในชุดกาวน์สีขาว จะเดินเข้ามา พร้อมแฟ้มประวัติในมือเธอเงยหน้ามองทั้งคู่ ก่อนพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน"คุณเพลงผ้า มีเรื่องที่ต้องแจ้งให้ทราบค่ะ"เพลงผ้ากะพริบตา ดวงตาหม่นเศร้าของเธอเต็มไปด้วยความสงสัย"ข่าวดีคือ…" หมอยิ้มบาง ๆ ก่อนจะเอ่ยต่อ "คุณตั้งครรภ

อคินตื่นตั้งแต่เช้ามืด วันนี้เขามีภารกิจสำคัญ…ทำอาหารให้เมียกินเขาเดินเข้าไปในครัวเป็นครั้งแรกในรอบหลายปี และแน่นอนว่าเชฟของคฤหาสน์แทบเป็นลม"บอสครับ ให้พวกเราทำเถอะ""ไม่ต้อง" อคินโบกมือปัด "ฉันจะทำเอง"เชฟและเหล่าคนรับใช้ยืนมองอคินอย่างระแวง ราวกับกำลังดูซีอีโอบริษัทพันล้านทำสิ่งที่ผิดวิสัยสุดท้าย… ไข่เจียวทรงเครื่อง ข้าวต้มกุ้ง และนมอุ่น ๆ ก็ถูกจัดเรียงอย่างประณีตบนโต๊ะอาหารอคินนั่งรอด้วยใจเต้นระทึกเธอจะชอบไหม? เธอจะกินหรือเปล่า?เสียงฝีเท้าแผ่วเบาดังขึ้น…เพลงผ้าเดินเข้ามาในห้องอาหาร ดวงตาของเธอจับจ้องไปที่อาหารที่ถูกจัดเรียงไว้อย่างเรียบร้อย อคินรีบลุกขึ้น ยิ้มบาง ๆ "ฉันทำให้เธอเอง"เพลงผ้าหยิบช้อนขึ้นมา เธอเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะตักข้าวต้มขึ้นมาช้า ๆ แล้วใส่ปากอคินมองเธอด้วยสายตาคาดหวังเธอเคี้ยว… แล้วกลืนลงไปแล้ว…เธอวางช้อนลง"รสชาติแย่มากค่ะ"…อคินสะอึก "อะไรนะ?"เพลงผ้ายกแก้วน้ำขึ้นดื่ม ก่อนจะลุกขึ้น "ฉันไปกินข้าวในครัว"แล้วเธอก็เดินจากไป ทิ้งให้อคินมองข้าวต้มฝีมือตัวเองด้วยสายตาหม่นหมอง"ฉันพลาดตรงไหนวะ?"ภายในครัวป้าพิศ ลุงสมชาย และมะลิยืนมองเหตุการณ์ตรงหน้า พย

30 นาทีต่อมา – เท้านวดแล้ว… ใจก็เริ่มอ่อนลงนิด ๆหลังจากนวดไหล่เสร็จ อคินนั่งลงกับพื้นหน้าเตียง ดึงขาของเพลงผ้ามาวางบนตักเพลงผ้าตาโต “เดี๋ยว คุณจะทำอะไร?”“นวดเท้า”“ไม่ต้อง ฉันนวดเองได้”“เธอเดินทั้งวัน เท้าบวมแล้ว” อคินพูดเสียงเรียบ “ให้ฉันนวดให้”เธออ้าปากจะเถียง แต่สุดท้ายก็เงียบไปเพราะทันทีที่ปลายนิ้วของเขากดลงบนอุ้งเท้าเธอ ความปวดเมื่อยทั้งหมดก็หายไปในทันทีโอ้พระเจ้า… นี่มันดีมากเพลงผ้าหลับตาลง ถอนหายใจเฮือกใหญ่อคินมองเธอ รอยยิ้มบาง ๆ ผุดขึ้นบนริมฝีปาก“ดีขึ้นไหม?”“…”เธอไม่ตอบ… แต่เขาเห็นว่าเธอหลับตาพริ้ม เหมือนกำลังพยายามกลั้นไม่ให้ตัวเองพอใจเขาอมยิ้ม ก่อนจะพูดขึ้นเบา ๆ“ฉันจะทำให้เธอเชื่อว่า… ฉันจะดูแลเธอให้ดีที่สุด”เพลงผ้าลืมตาขึ้น หัวใจของเธอเต้นแรงขึ้นเล็กน้อยเธอไม่รู้ว่า… นี่คือความรู้สึกที่เรียกว่า ‘รัก’ หรือ ‘ความผูกพัน’แต่เธอรู้แค่ว่า…เธอเริ่มรู้สึกปลอดภัย… เมื่อมีเขาอยู่ข้าง ๆ10:30 น. – โรงพยาบาลภายในห้องพักฟื้นของโรงพยาบาล บรรยากาศเงียบสงบ แสงแดดยามสายสาดส่องลอดผ่านม่านสีขาวอ่อน ให้ความรู้สึกอบอุ่นอย่างประหลาดบนเตียงผู้ป่วย ลาวัลย์ แม่ของเพลงผ้า นอนเอนต