All Chapters of พันธนาการแค้นแสนรัก: Chapter 71 - Chapter 79

10:50 น. – ห้องทำงานของอคินเสียงโทรศัพท์ภายในดังขึ้นอย่างกะทันหัน แรงกดดันบางอย่างแฝงอยู่ในเสียงที่ลอดออกมาจากปลายสาย"เพลงผ้า เข้ามาหาฉันเดี๋ยวนี้"เสียงของอคินราบเรียบ แต่หนักแน่นจนสัมผัสได้ถึงความเย็นชา เพลงผ้าชะงักไปครู่หนึ่ง ดวงตากลมโตเหลือบมองโทรศัพท์บนโต๊ะ ก่อนจะถอนหายใจเบา ๆเธอเหลือบสายตาไปยังเอกรัตน์ที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม โต๊ะของเขาเต็มไปด้วยเอกสารด้านการตลาดที่เขานำมาให้เธอดูเมื่อครู่ เขากำลังอธิบายบางอย่าง แต่ดูเหมือนว่าเธอคงต้อง ‘พักเบรก’ จากการประชุมส่วนตัวนี้เสียก่อน"เป็นอะไรหรือเปล่า?" เอกรัตน์ถามขึ้นด้วยน้ำเสียงห่วงใยเพลงผ้าส่ายหน้าเล็กน้อย ก่อนจะลุกขึ้น หยิบสมุดโน้ตติดมือ และเดินออกจากห้องโดยไม่พูดอะไรเพิ่มเติม10:52 น. – ภายในห้องทำงานของอคินเสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้ง ก่อนที่เสียงทุ้มต่ำจากด้านในจะดังขึ้น"เข้ามา"เพลงผ้าผลักประตูเข้าไป ภายในห้องเงียบสงัด อคินนั่งอยู่หลังโต๊ะทำงาน ท่าทางเคร่งขรึม ดวงตาคมกริบของเขากำลังจับจ้องเธอแน่นิ่ง ไม่มีร่องรอยของอารมณ์ แต่บรรยากาศรอบตัวเขาหนาแน่นไปด้วยความกดดันเธอก้าวเข้าไปช้า ๆ แต่ก่อนที่เธอจะได้พูดอะไร อคินโน้มตัวไปข้

13:00 น. – ห้องทำงานของอคิน วราธิปเสียงพิมพ์แป้นคีย์บอร์ดดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอจากปลายนิ้วเรียวของหญิงสาวที่นั่งอยู่ที่โต๊ะริมหน้าต่าง เพลงผ้านั่งตัวตรง ท่าทีสงบนิ่ง สีหน้าเรียบเฉยขณะสายตามุ่งมั่นอยู่กับหน้าจอ ไม่ได้แสดงออกถึงอารมณ์ใดๆ นอกจากความตั้งใจทำงานอย่างมืออาชีพอคินนั่งพิงพนักเก้าอี้ จับจ้องเธอจากอีกฝั่งของห้อง มือหนาหมุนปากกาไปมา ขณะที่ความหงุดหงิดค่อยๆ ก่อตัวขึ้นในอกตั้งแต่ที่เกิดเรื่อง… เธอไม่แม้แต่จะชายตามองเขาเลยสักครั้งเธอเมินเขา ไม่ใช่เพราะโกรธ ไม่ใช่เพราะต้องการประชดประชัน แต่เป็นการเพิกเฉยอย่างสมบูรณ์ เธอปฏิบัติต่อเขาเหมือนเป็นอากาศธาตุนั่นทำให้เขาหงุดหงิดยิ่งกว่าอะไรทั้งหมด13:10 น. อคินหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาและพิมพ์ข้อความ เขาส่งไปยัง เฟสบุ๊คทั้งสองบัญชี ข้อความเดียวกัน ทุกตัวอักษรถูกพิมพ์ด้วยความจงใจ"คุณเป็นคนที่ฉันควรรู้จักไหม?" ‘เพลงผ้า’ "ขอโทษนะคะ ดิฉันต้องทำงาน ไม่สะดวกที่จะคุยกับคนแปลกหน้า"ติ๊ง [คุณถูกบล็อกแล้ว] อคินชะงัก ดวงตาคมกริบวาวโรจน์ ปลายนิ้วขยับเลื่อนดู ข้อความซ้ำเพื่อให้แน่ใจว่าเขาไม่ได้อ่านผิดเธอบล็อกเขา…?เธอไม่ลังเลเธอไม่ถามกลับเธอไม่แม้แต่จะสน

02:30 น. – ห้องนอนริมทะเล บ้านไม้บนเกาะส่วนตัวเสียงลมพัดแผ่วไหว ผ้าม่านสีขาวบางสะบัดเบา ๆ ตามจังหวะลมทะเลยามค่ำคืน แสงจันทร์ลอดผ่านช่องหน้าต่าง กระทบลงบนเตียงที่มีร่างสองร่างโอบกอดกันแน่นเพลงผ้าหอบหายใจแผ่วเบา ผิวกายของเธออุ่นร้อนดวงตาพร่าเลือน ความรู้สึกปั่นป่วนในร่างกายยังไม่จางหาย“อคิน…” เธอพึมพำเสียงเบา ขณะที่มือเรียวขยับขึ้นแตะลาดไหล่กว้างของเขาเขาก้มลงมองเธอ ดวงตาทอประกายร้อนแรงแต่ยังคงไว้ซึ่งความอ่อนโยนนี่เป็นครั้งแรกของเธอ… และเขาก็รู้ อคินเคลื่อนไหวอย่างอ่อนโยน จูบของเขาแนบลงบนไหล่เปลือยของเธอ ลมหายใจอุ่นร้อนทำให้เธอสั่นไหวทุกสัมผัสของเขา ปลุกให้เธอรับรู้ถึงความปรารถนาที่ลึกซึ้ง ทุกจังหวะของเขาทำให้เธอรับรู้ถึงความอ่อนโยนที่ไม่เคยพบเจอมาก่อนเขาไม่ได้ต้องการเพียงร่างกายของเธอ แต่เขาต้องการครอบครองหัวใจของเธอด้วยจนกระทั่งแสงอาทิตย์แรกของวันใหม่เริ่มสาดส่องผ่านม่านสีขาวเพลงผ้าซุกตัวอยู่ในอ้อมแขนของเขา ดวงตาหลับพริ้ม ร่างกายที่อ่อนล้าทำให้เธอไม่อาจลืมตาขึ้นได้อีกแต่อ้อมแขนของอคิน… ยังคงโอบรัดเธอไว้แน่นคืนนี้… เขาไม่มีวันปล่อยเธอไปอีกแล้ว07:15 น. – บ้านไม้ริมทะเล เกาะส

– ผัวจ๋า~ เมียจ๋า~ หวานให้โลกอิจฉา11:30 น. – ชายหาดส่วนตัวลมทะเลพัดเอื่อย หอบเอาความเย็นสบายมากระทบผิวกาย แสงแดดอ่อน ๆ กระทบผืนน้ำสีฟ้าใสระยิบระยับ คลื่นทะเลซัดเข้าฝั่งเป็นระยะ พาเสียงหัวเราะแผ่วเบาดังแว่วมาจากใต้ร่มไม้ริมชายหาดเพลงผ้านั่งอยู่บนเสื่อผืนใหญ่ ร่างบอบบางในชุดเดรสผ้าฝ้ายสีขาวปล่อยชายยาวสะบัดไหวตามสายลม ดวงตาสดใสจดจ่ออยู่กับเปลือกหอยที่เธอเรียงไว้บนตัก นิ้วเรียวสัมผัสมันอย่างระมัดระวัง พลางพยายามร้อยเชือกเส้นเล็กให้ทะลุผ่านรูของเปลือกหอยแต่ละชิ้นอคินเอนตัวนอนหนุนตักเธอ ร่างสูงใหญ่ทอดกายอย่างสบายใจ ใบหน้าแหงนมองท้องฟ้า มือข้างหนึ่งยกขึ้นมากั้นแสงแดดที่ส่องกระทบใบหน้า ส่วนมืออีกข้างวางไว้บนเอวเธอเบา ๆ“เธอกำลังทำอะไร” เขาถามด้วยน้ำเสียงผ่อนคลาย“ก็… เก็บเปลือกหอยมาทำสร้อยไง” เธอตอบโดยไม่เงยหน้าขึ้น“ทำสร้อย?” เขาทวนคำ พลางหรี่ตามองเธอ“อืม… อยากได้สร้อยเปลือกหอยเป็นที่ระลึกไง”“แล้วทำให้ฉันด้วยหรือเปล่า”เพลงผ้าชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะยิ้มขำ “คุณจะใส่จริงเหรอ”“ถ้าเธอทำให้ ฉันจะใส่” เขายืนยันเสียงหนักแน่น ดวงตาคมกริบจับจ้องเธอไม่วางเธอใจเต้นแปลก ๆ กับคำพูดข

08:30 น. – คฤหาสน์วราธิปแสงแดดยามเช้าส่องลอดผ่านผ้าม่านเนื้อดี อากาศยามเช้าสดชื่น ลมอ่อนพัดเข้ามาให้ความรู้สึกอบอุ่นและผ่อนคลายเพลงผ้าขยับตัวเบา ๆ ก่อนจะลืมตาขึ้นอย่างเชื่องช้า ทุกอย่างรอบตัวดูปกติ แต่สิ่งที่ไม่ปกติคือ… ทุกอย่างถูกเตรียมพร้อมไว้ให้เธอเสร็จสรรพเสื้อผ้าถูกพับวางไว้อย่างเรียบร้อย อาหารเช้าที่จัดเตรียมมาอย่างพิถีพิถัน กลิ่นหอมของกาแฟและครัวซองต์ที่อบใหม่ยังคงลอยอวลไปทั่วและที่สำคัญที่สุดอคิน วราธิป กำลังนั่งอ่านเอกสารอยู่ที่โต๊ะทำงานในห้องนอน ราวกับเป็นกิจวัตรประจำวันของเขาเพลงผ้าเลื่อนสายตาไปมองเขาด้วยความสับสน “นี่มัน… อะไรกันคะ”อคินวางเอกสารลง พลางยกกาแฟขึ้นจิบ ดวงตาคมจ้องมองเธอด้วยรอยยิ้มจาง ๆ“ดูแลเมียจ๋าไง”เธอสะดุ้ง หัวใจเต้นแรงโดยไม่รู้ตัว “คุณ… ไม่ต้องทำขนาดนี้ก็ได้ค่ะ ฉันดูแลตัวเองได้นะ”“รู้” เขาตอบเรียบ ๆ ก่อนจะหยิบจานครัวซองต์ไปวางตรงหน้าเธอ “แต่ฉันอยากดูแล”เพลงผ้ากะพริบตาปริบ ๆ เธอไม่เคยชินกับการถูกเอาใจขนาดนี้เลยสักนิด12:00 น. – บริษัท วราธิป กรุ๊ปเมื่อถึงที่ทำงาน บรรยากาศในออฟฟิศดูเหมือนจะเปลี่ยนไปอย่างชัดเจน ทุกสายตาที่เคยมองเธออย่างสง