พันธนาการแค้นแสนรัก のすべてのチャプター: チャプター 61 - チャプター 70

บ่ายคล้อย รถหรูสีดำเคลื่อนตัวไปอย่างช้า ๆ ท่ามกลางการจราจรที่หนาแน่นยามบ่าย เพลงผ้านั่งนิ่งอยู่ที่เบาะข้างคนขับ สายตาของเธอทอดมองออกไปนอกหน้าต่างรถขณะที่รถแล่นผ่านถนนเส้นเก่าที่เธอคุ้นเคย ภาพของตึกแถวสองคูหาหน้าร้านทองแห่งหนึ่งก็ปรากฏขึ้นในสายตาเธอไม่ได้ผ่านมาแถวนี้นานแค่ไหนแล้วนะ...ร้านข้าวมันไก่ลุงชิตเปิดมานานหลายสิบปีตั้งอยู่บนฟุตบาทแคบ ๆ หน้าร้านทอง เป็นร้านข้าวมันไก่ที่ไม่ได้หรูหรา เป็นเพียงร้านรถเข็นธรรมดาที่มีโต๊ะนั่งอยู่ริมถนนแต่ถึงอย่างนั้น... กลับมีลูกค้าต่อคิวยาวไม่ขาดสาย เสียงสับไก่ดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอกลิ่นหอมของข้าวมันที่หุงด้วยน้ำซุปลอยอบอวลไปทั่วบริเวณแม้จะเป็นเพียงร้านข้างถนน แต่ก็ขายดีจนคนแน่นทุกวัน โต๊ะสแตนเลสไม่กี่ตัว ตั้งเรียงกันบนฟุตบาท มีเก้าอี้พลาสติกสีแดงกับสีน้ำเงินให้ลูกค้านั่ง มีไก่ต้มตัวใหญ่แขวนเรียงกันอยู่ในตู้กระจกใส ข้าง ๆ รถเข็น มีหม้อข้าวใบใหญ่ที่ยังอุ่นอยู่ เมื่อเปิดฝาออกมา ไอร้อนจากข้าวมันหอม ๆ ก็โชยขึ้นมาลูกค้าหลากหลายวัย ทั้งนักศึกษา พนักงานออฟฟิศ คนทำงาน ผู้สูงอายุ ต่างนั่งกินกันอย่างเอร็ดอร่อยเสียงพูดคุยจอแจ สลับกับเสียงช้อนกระทบจาน เสียง

19:30 น. – คฤหาสน์วราธิป เสียงล้อรถแล่นเข้ามาในเขตรั้วคฤหาสน์วราธิป ร่างสูงโปร่งของ ดาด้า ก้าวลงจากรถสปอร์ตหรู ชุดเดรสสีดำขับเน้นรูปร่างอันเย้ายวนของเธอ รองเท้าส้นสูงสีแดงกระทบพื้นกระเบื้องหินอ่อนเป็นจังหวะมั่นใจเธอสวมแว่นกันแดด แม้ว่าฟ้ายามค่ำคืนจะไม่มีแสงแดดแม้แต่นิดเดียว…เธอถอดมันออกช้า ๆ … เผยดวงตาคมกริบราวนักล่า เธอไม่ได้มาเพราะคิดถึงอคิน…แต่มา ‘ดู’ ผู้หญิงที่อยู่ในบ้านของเขา“คุณดาด้า” เสียงของสมชาย พ่อบ้านของอคินดังขึ้น เมื่อเห็นเธอก้าวเข้ามาโดยไม่บอกกล่าว“คุณอคินอยู่ที่ไหน?” ดาด้าถามทันที น้ำเสียงแข็งกร้าว แสดงให้เห็นถึงอารมณ์ที่ถูกกดดันมาตลอดวันสมชายอ้ำอึ้งไปเล็กน้อย “เอ่อ… คุณอคิน”แต่ก่อนที่เขาจะได้พูดจบ ประตูบ้านก็ถูกผลักเปิดออก และ ภาพที่เธอเห็นก็ทำให้เธอแทบระเบิดเป็นเสี่ยงๆเพลงผ้า…ผู้หญิงคนนั้น… ในบ้านของอคินเพลงผ้าเดินลงมาจากชั้นสองของคฤหาสน์ เสียงส้นสูงที่ดังขึ้นในห้องโถงทำให้เธอชะงัก เธอเงยหน้าขึ้น… และพบว่ามีหญิงสาวคนหนึ่งยืนอยู่ตรงนั้นเธอรู้จักผู้หญิงคนนี้…ดาด้า ดาราสาวที่เป็นข่าวกับอคินแต่เธอไม่เคยคิดว่าจะต

หลังจากวันนั้น เอกรัตน์ ก็มักจะหาโอกาสเข้ามาคุยกับ เพลงผ้า บ่อยขึ้น เช้าวันนี้ก็เช่นกัน…“คุณเพลงผ้า วันนี้กินข้าวเที่ยงกับผมไหม?” เสียงทุ้มของเขาดังขึ้น เมื่อเขาเดินมาหยุดที่โต๊ะของเธอเพลงผ้าเงยหน้าขึ้นจากกองเอกสาร เธอยิ้มบาง ๆ ก่อนส่ายหน้าเบา ๆ “ขอบคุณค่ะ แต่ฉันคงต้องกินที่ห้องทำงาน”เอกรัตน์ยักไหล่ “อืม… ทำงานหนักไปหรือเปล่า? หรือว่าเจ้านายเธอไม่ให้ไปไหน?”เพลงผ้าชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนหัวเราะออกมาเบา ๆ “ไม่หรอกค่ะ ฉันแค่มีเอกสารต้องตรวจเยอะ”เอกรัตน์มองเธอด้วยแววตาสนใจ เขาสังเกตเห็นว่าเพลงผ้าเป็นคนตั้งใจทำงานมากกว่าที่เขาคิด เธอไม่เคยใช้ตำแหน่ง ‘ผู้ช่วยของอคิน’ ไปอวดเบ่ง หรือแสดงตัวว่าเหนือกว่าคนอื่นเขาชอบตรงนี้ของเธอ“งั้นเอาไว้วันไหนที่คุณว่าง ผมเลี้ยงข้าวคุณนะ” เขาพูดยิ้ม ๆ ก่อนจะวางแก้วกาแฟเย็นลงบนโต๊ะเธอ “อันนี้… เผื่อคุณจะต้องนั่งทำงานยาว”เพลงผ้ามองแก้วกาแฟ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาเขา “ขอบคุณค่ะ”เอกรัตน์ยิ้ม ก่อนจะเดินกลับไปที่แผนกของตัวเองและตั้งแต่นั้นมา… เขาก็เริ่ม ‘วนเวียน’ อยู่รอบตัวเธอบ่อยขึ้น“เอกรัตน์มันไม่ปล่อยเพลงผ้าเลยว่ะ”เสียงของ เชษฐ์ ดังขึ้นขณะที่

อคินชะงักไป เส้นเลือดข้างขมับเต้นตุบๆ เขา? อคิน วราธิป? ต้องเป็นฝ่ายง้อ?“ฉันไม่มีอะไรต้องง้อ” เขาตอบเสียงเรียบ หันหลังเดินเข้าห้องของตัวเองแต่เสียงหัวเราะของป้าพิสกับลุงสมชายยังคงดังตามหลังมา“ให้มันจริงเถอะค่ะ” ป้าพิสแอบกระซิบกับมะลิ “หนูว่ามั้ย เดี๋ยวคืนนี้เจ้านายก็ไปเคาะประตูห้องคุณผู้หญิงแน่ๆ”มะลิพยักหน้าหงึกหงัก ยิ้มขำๆ “ถ้าไม่ไปเคาะประตูห้อง ก็อาจจะเดินวนไปมาแถวหน้าห้องคุณผู้หญิงล่ะค่ะ”ลุงสมชายหัวเราะ “เรามารอดูกัน…”หน้าห้องของเพลงผ้า 00:30 น. บรรยากาศในคฤหาสน์เงียบสงัด แต่ร่างสูงใหญ่กลับเดินกลับไปกลับมาอยู่หน้าห้องของหญิงสาวอคินไม่ได้ตั้งใจจะมาที่นี่… แต่ขาของเขากลับ ‘พาเขามาเอง’ให้ตายสิ… นี่มันบ้าไปแล้วเขาหยุดตรงหน้าประตู มือข้างหนึ่งล้วงกระเป๋า อีกข้างกำแน่นจนเส้นเลือดขึ้น‘จะเคาะดีไหม?’‘ไม่… ง้อเหรอ? ไม่มีทาง’แต่เขาจะปล่อยให้เธอนอนทั้ง ๆ ที่โกรธเขาแบบนี้เหรอเขาถอนหายใจ ก่อนจะหันไปมองข้าง ๆ เหลือบมองกล้องวงจรปิดที่ติดอยู่ตรงมุมผนังถ้าเคาะแล้วเธอเปิด… จะมีหลักฐานว่าเขามาง้อ…ไม่ได้เด็ดขาดอคินกำมือแน่น ก่อนตัดสินใจ "ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น" เ

07:00 น. – คฤหาสน์วราธิปแสงแดดยามเช้าส่องลอดผ่านม่านผ้าเนื้อดีในห้องของ อคิน เสียงนาฬิกาปลุกดังขึ้น แต่เขากลับลืมตาตื่นตั้งแต่ก่อนหน้านั้นแล้วเมื่อคืนเขาแทบไม่ได้นอน คำพูดของเพลงผ้ายังคงดังก้องอยู่ในหัวของเขา“คุณไม่มีสิทธิ์มาพูดแบบนี้กับฉัน คุณให้ฉันทำงาน ฉันก็ทำแล้ว แต่คุณจะมาบังคับหัวใจฉันไม่ได้”คำพูดของเธอ… ตอกกลับเขาอย่างแรงจนเขาแทบหน้าชา เขาคิดว่าเธอจะโกรธ จะอารมณ์เสีย หรือกระทั่งจะงอแงกับเขาบ้าง แต่เปล่าเลย เธอกลับนิ่งเสียจนทำให้เขาหงุดหงิดแทบคลั่งห้องโถงของคฤหาสน์เสียงฝีเท้าเบา ๆ ดังขึ้นเมื่อมะลิเดินไปยังห้องครัว เธอวางถาดอาหารลงบนโต๊ะ ก่อนจะชะเง้อมองไปยังประตูหน้าบ้านทุกเช้า… คุณเพลงผ้าจะต้องออกไปทำงานพร้อมกับคุณอคิน แต่วันนี้ประตูหน้าบ้านเปิดออกตั้งแต่ก่อน 07:00 น.เสียงเครื่องยนต์ของรถดังขึ้น… ก่อนที่รถของลุงสมชายจะแล่นออกจากรั้วคฤหาสน์“คุณเพลงผ้าให้ลุงสมชายไปส่งที่ทำงานแต่เช้าอีกแล้วเหรอ” มะลิพึมพำกับตัวเอง ก่อนจะหันไปสบตากับป้าพิศที่กำลังยืนกอดอกมองเหตุการณ์อยู่“ทะเลาะกันอีกแล้วล่ะสิ…” ป้าพิศถอนหายใจ “คราวนี้ดูเหมือนคุณผู้หญิงของเราจะงอนหนักนะ”“แล้วคุณอคินล่ะคะ?