Lahat ng Kabanata ng พันธนาการแค้นแสนรัก: Kabanata 41 - Kabanata 50

แสงอาทิตย์ยามเช้าค่อย ๆ สาดส่องลอดผ่านม่านผ้าสีเข้ม กระทบลงบนเรือนร่างที่นอนนิ่งอยู่บนเตียงกว้างเพลงผ้าลืมตาขึ้นช้า ๆ รู้สึกถึงความเย็นของอากาศที่แตกต่างจากห้องเดิมของเธอ ที่นี่... ทุกอย่างดูแปลกตาและน่ากลัวเพดานสูง เฟอร์นิเจอร์หรูหรา เตียงนุ่มกว่าที่เคยนอน แต่กลับให้ความรู้สึกหนักอึ้งและเย็นชาเธอกะพริบตา มองรอบห้องที่ถูกตกแต่งอย่างสมบูรณ์แบบ ทว่ากลับไม่มี ‘อะไรเลย’ ที่เป็นของเธอมันเป็นเหมือน ‘กรงทอง’ ที่สวยงาม แต่ไร้ทางออกเธอพลิกตัว หัวใจเต้นแรงขึ้นเมื่อเห็นโทรศัพท์เครื่องใหม่วางอยู่ข้างหมอนมือเรียวกำผ้าปูที่นอนแน่น ความรู้สึกเหมือนถูกควบคุมและถูกบังคับให้ทำตามคำสั่งของอคินยังคงติดตรึงอยู่ในหัวเธอไม่ได้เป็น ‘ตัวของตัวเอง’ อีกต่อไปแล้วทุกอย่างเปลี่ยนไป... ทุกอย่างที่เคยเป็นของเธอ ถูกพรากไปหมดแล้วเธอยกมือกุมขมับ พยายามเรียกสติกลับมา ภาพเหตุการณ์เมื่อคืนยังคงหลอกหลอนเสียงของอคิน...คำสั่งที่เขากดดันเธอให้ทำ...แววตาเย็นชาที่ตอกย้ำว่าเธอไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธ...เธอค่อย ๆ ลุกขึ้นจากเตียง เดินไปยังหน้าต่างกระจกบานใหญ่ แล้วมองออกไปยังสวนด้านล่างของคฤหาสน์เธอถูกขังอยู่ที่นี่...ไม่ว่าเธอจ

พวกเธอเดินผ่านห้องครัวออกมาจนถึงประตูด้านหลังของคฤหาสน์ ประตูไม้สีเข้มบานใหญ่ที่เปิดออกไปยังสวนหลังบ้าน“จากตรงนี้ไป ต้องรีบเดินออกไปให้ไกลที่สุดค่ะ” มะลิกระซิบ “ต้องไม่ให้ รปภ. เห็น”เพลงผ้าพยักหน้าหนักแน่น ก่อนจะสูดหายใจลึก มะลิเปิดประตูช้า ๆ เสียงบานประตูที่ถูกผลักออกไปทำให้หัวใจของเธอเต้นแรง ถ้าผ่านตรงนี้ไปได้ จะเป็นสวนหลังบ้าน ที่นั่นจะปลอดภัย‘แค่อีกนิดเดียว...’แต่ทันใดนั้นเสียงฝีเท้าหนัก ๆ ดังขึ้นจากด้านข้างรปภ. คนหนึ่งกำลังเดินเข้ามาทางนี้ เพลงผ้าสะดุ้ง หัวใจแทบหยุดเต้น เธอรีบหันไปหามะลิ ดวงตาตื่นตระหนก‘ต้องทำอะไรสักอย่าง’มะลิตัดสินใจเร็วกว่า เธอรีบคว้าไม้กวาดข้าง ๆ มาถือไว้ก่อนจะหันไปเผชิญหน้ากับรปภ.“อ้าวพี่ชัย มาตรวจตรงนี้เหรอคะ?” มะลิพูดด้วยน้ำเสียงร่าเริง แต่แววตาของเธอเต็มไปด้วยความกังวลรปภ. หยุดเดิน มองเธอด้วยความสงสัย“พวกเธอทำอะไรตรงนี้?”“ก็... ฉันกำลังจะไปกวาดใบไม้ที่สวนด้านหลังน่ะค่ะ” มะลิพูดเสียงใส ก่อนจะหันไปหาเพลงผ้า“ส่วนเธอ ไปเอาน้ำมาให้ฉันเร็ว ๆ สิ”เพลงผ้าสะดุ้งไปชั่วขณะ

เธอคิดว่าแค่กดวางสายแล้วปิดเครื่อง... เธอจะหนีฉันพ้นเหรอ?อคินละสายตาจากมือถือ ก่อนหันไปหยิบรีโมตที่วางอยู่ข้าง ๆปลายนิ้วกดปุ่มหนึ่งเบา ๆหน้าจอแสดงผลของระบบรักษาความปลอดภัยปรากฏขึ้นตำแหน่งของโทรศัพท์เธอ... ยังคงแสดงอยู่บนแผนที่เขาเอนกายลงบนเก้าอี้ ยกขาขึ้นไขว้ หัวเราะในลำคอ“ไปให้สุดเลย เพลงผ้า”“แต่อย่าลืมว่า... ฉันเป็นคนกำหนดว่าเกมนี้จะจบเมื่อไหร่”เพลงผ้าวิ่งเข้ามาในโรงพยาบาล เธอไม่ได้สนใจสายตาของเจ้าหน้าที่ที่มองเธอแปลกๆ เพราะเธอใส่ชุดแม่บ้าน และเนื้อตัวสกปรกเธอคิดถึงแค่แม่กับยายเท่านั้นเธอเร่งฝีเท้าไปยังห้องพักของแม่ ก่อนจะค่อยๆ เปิดประตูเข้าไป"แม่คะ..." เธอเรียกเสียงเบา น้ำเสียงเต็มไปด้วยความคิดถึงแม่ของเธอยังคงหลับอยู่ เธอเดินเข้าไปใกล้ มือเรียวเอื้อมไปจับมือของแม่เบาๆ"แม่คะ... หนูคิดถึงแม่"เสียงของเธอสั่นเครือเธอนั่งเฝ้าแม่อยู่แบบนั้น ไม่รู้เลยว่าภัยกำลังคืบคลานเข้ามาเสียงฝีเท้าหนักแน่นดังขึ้นที่หน้าประตูเธอชะงัก ก่อนที่เสียงเปิดประตูดังขึ้น ร่างสูงของ อคิน วราธิป ก้าวเข้ามาในห้อง ดวงตาคมกริบเต็มไปด้วยโทสะ"เธอทำผิดกฎ"เสียงของเขาเย็นยะเยือก เพลงผ้าชะงัก หัวใจเต้นแรง มือกำแ

ภายในห้องกว้างขวางของคฤหาสน์ ร่างของ เพลงผ้า ทรุดตัวลงหน้าชักโครก เสียงสะอื้นเครือปะปนไปกับเสียงอาเจียนที่ยังคงดังไม่หยุดเธออาเจียนออกมาจนไม่มีอะไรเหลือ มีเพียงน้ำใส ๆ และความเจ็บปวดที่กัดกินร่างกายมือบางกำขอบโถแน่นจนข้อนิ้วซีด เธอหอบหายใจหนัก หัวของเธอมึนเบลอ ร่างกายอ่อนล้าจนแทบไม่มีแรงแม้แต่จะพยุงตัวเองขึ้นแววตาของเธอพร่ามัว หยาดเหงื่อเย็นเฉียบไหลซึมตามไรผม เสียงในหัวของเธอตะโกนถามซ้ำแล้วซ้ำเล่า—"ฉันต้องอยู่แบบนี้ไปอีกนานแค่ไหน?""ฉันจะหนีไปจากเขาได้ไหม?""ฉันต้องทนอยู่ในนรกนี้... ไปจนถึงเมื่อไหร่?"เสียงฝีเท้าหนัก ๆ ดังขึ้นใกล้เข้ามา เสียงประตูห้องน้ำถูกผลักเปิดออกอย่างแรงร่างสูงใหญ่ของ อคิน วราธิป ปรากฏขึ้นตรงหน้า ดวงตาคมกริบของเขาจับจ้องเธอจากด้านบนไม่มีแววเห็นใจ ไม่มีแม้แต่ความห่วงใยมีเพียง ความเย็นชา และสายตาที่มองเธอราวกับเศษขยะ“อย่ามาสำออย” เสียงของเขาเยียบเย็นและเรียบนิ่งเพลงผ้าหายใจถี่ เธอไม่มีเรี่ยวแรงจะตอบ ร่างกายของเธออ่อนล้าจนไม่สามารถขยับได้แต่เขาไม่สนใจ…อคินเดินเข้ามาช้า ๆ ก่อนจะกระชากแขนของเธอขึ้นจากพื้น“ลุกขึ้นมา”แรงกระชากทำให้เธอเสียหลัก ร่างบอบบางเซไปกร

โรงพยาบาลแสงแดดยามสายส่องผ่านกระจกหน้าต่างของโรงพยาบาล ทอดเงาลงบนพื้นกระเบื้องสะอาดสะอ้าน เพลงผ้าก้าวเข้ามาภายในอาคาร ดวงตาคู่สวยทอประกายแห่งความหวัง แม้ร่างกายของเธอจะยังดูอ่อนแรงจากความเครียดสะสมและอาการป่วยจากคืนก่อน... แต่วันนี้เธอดจะได้เจอแม่อคินเดินเคียงข้างเธอ สีหน้าเรียบเฉย ดวงตาคมลึกจับจ้องอยู่ที่หญิงสาว เขาไม่เคยเห็นเธอในมุมนี้มาก่อน... มุมที่มีชีวิตชีวาขึ้น มุมที่เขาเองก็อดไม่ได้ที่จะมองสำหรับเขา ภาพของเพลงผ้าเต็มไปด้วยความเจ็บปวดตลอดมา เธอคือผู้หญิงที่ดิ้นรนเพื่อเอาตัวรอดอยู่ภายใต้อำนาจของเขาอย่างไร้ทางเลือก แต่วันนี้... เขาได้เห็นเธอในแง่มุมที่ต่างออกไป เธอไม่ใช่ผู้หญิงที่พยายามเอาตัวรอดเพื่อตัวเอง แต่เธอพยายามมีชีวิตอยู่เพื่อต่อสู้ เพื่อลมหายใจของคนที่เธอรักห้องพักผู้ป่วยทันทีที่ประตูห้องถูกเปิดออก ภาพของแม่ที่นอนอยู่บนเตียงผู้ป่วยก็กระแทกเข้าเต็มสองตาของเพลงผ้า ใบหน้าของผู้เป็นแม่ซีดเซียวลงกว่าเดิม ร่างกายผ่ายผอม แต่ดวงตาคู่นั้นยังคงเต็มไปด้วยความอ่อนโยนไม่เปลี่ยน“แม่…” เพลงผ้าร้องเรียกเสียงแผ่วก่อนจะพุ่งเข้าไปหา เธอกุมมือแม่ไว้แน่น ร่างของเธอสั่นสะท้าน น้ำตาคลอเบ้