Lahat ng Kabanata ng พันธนาการแค้นแสนรัก: Kabanata 41 - Kabanata 47

เธอเหลือบมองนาฬิกาบนผนัง ยังมีเวลา… เขาจะกลับมาตอนสี่โมงเย็นเสียงฝีเท้าเบา ๆ ทำให้เธอสะดุ้ง มะลิกลับเข้ามาแล้วในมือของสาวใช้มีชุดสีดำที่คุ้นตา… ยูนิฟอร์มของคนรับใช้ในบ้าน“นี่ค่ะ” มะลิยื่นให้เธอ สีหน้าลังเล “คุณใส่ชุดนี้จะดูเหมือนสาวใช้ในบ้าน มันจะปลอดภัยกว่า”เพลงผ้าพยักหน้า รับชุดมาถือไว้ เธอไม่พูดอะไรอีก เพราะรู้ดีว่าทุกวินาทีมีค่าเธอรีบเดินไปหลังฉากกั้น ถอดเสื้อผ้าราคาแพงที่อคินให้เธอใส่ออก แล้วเปลี่ยนเป็นชุดใหม่ยูนิฟอร์มของแม่บ้านในคฤหาสน์เสื้อแขนยาวสีเทาหม่น ทำจากผ้าหนา ๆ ที่ดูหมองคล้ำไปตามกาลเวลา มีกระดุมเรียงตัวลงมาตรงกลาง ผ้ากระโปรงสีน้ำตาลเข้มยาวถึงข้อเท้า เป็นผ้าที่หนาและแข็งกระด้าง เหมือนเป็นเครื่องแบบที่ออกแบบมาให้ใช้งานหนักมากกว่าจะคำนึงถึงความสวยงามผ้ากันเปื้อนผืนใหญ่สีขาวสะอาดตาถูกผูกแน่นรอบเอว รัดรูปจนรู้สึกอึดอัด แม้ว่าเธอจะพยายามคลายปมแล้วก็ตาม รองเท้าผ้าใบเก่าที่หัวรองเท้าเริ่มซีดจางและมีรอยถลอกตรงขอบ ยิ่งทำให้เธอดูกลมกลืนกับเหล่าคนงานในคฤหาสน์มากขึ้นสำคัญที่สุดคือ...ผ้าคลุมผมสีดำ ที่เธอใช้รวบผมทั้งหมดไว้เพื่อไม่ให้ใครสังเกตเห็นใบหน้าของเธอได้ง่าย ๆเมื่อท

อคินเอนตัวพิงพนักเก้าอี้ในห้องทำงานของเขา ดวงตาคมกริบจ้องหน้าจอโทรศัพท์มือถือในมือ ก่อนจะแสยะยิ้มอย่างเย้ยหยัน‘นึกว่าจะแน่’ภาพจากกล้องวงจรปิดในคฤหาสน์ปรากฏขึ้นบนหน้าจอ ระบบรักษาความปลอดภัยที่เขาวางไว้ทำงานได้อย่างสมบูรณ์แบบไม่ว่าจะเป็นกล้องตรวจจับการเคลื่อนไหว หรือแม้แต่โทรศัพท์เครื่องใหม่ที่เขาให้เธอใช้ ทุกการเคลื่อนไหวของเธออยู่ในสายตาของเขาตลอดเวลา‘เพลงผ้า… เธอกำลังคิดว่าเธอฉลาดกว่าฉันอย่างนั้นเหรอ?’เขาเลื่อนนิ้วไปที่แอปพลิเคชันหนึ่งที่ซ่อนอยู่ในโทรศัพท์ของเพลงผ้ามันเป็นระบบแจ้งเตือนที่เขาตั้งค่าไว้โดยเฉพาะ ทุกครั้งที่เธอเคลื่อนไหวเกินรัศมีของคฤหาสน์… มันจะแจ้งเตือนมาที่มือถือของเขาทันทีและตอนนี้… มีการแจ้งเตือนใหม่เข้ามา‘เธอออกจากบ้านไปแล้ว’อคินหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะเอนตัวลงอย่างสบายใจ เขากดเปิดภาพจากกล้องวงจรปิดด้านหลังคฤหาสน์เธอ… กำลังเดินผ่านประตูหลังในชุดแม่บ้าน‘ฉลาดดี… แต่ยังไม่พอ’เขามองดูเธอที่พยายามทำตัวให้กลมกลืนไปกับคนใช้ แต่เขารู้จักทุกคนในบ้านดี และเธอ… ไม่ใช่หนึ่งในนั้นเธอคิดว่าแค่ใส่ชุดแม่บ้านแล้วจะหลอกเขาได้งั้นเหรอ?‘ไร้เดียงสาเหลือเกิน สาวน้อย’อคินกดเลื่อ

เพลงผ้ากำมือแน่น ก่อนจะค่อยๆ ก้าวลงจากรถทันทีที่เธอพ้นจากตัวรถ เขาคว้าข้อมือเธอแน่นแล้วลากเธอเข้าไปในบ้าน"คุณจะทำอะไร"เธอพยายามดิ้นรน แต่แรงของเขามีมากเกินไปเสียงประตูดัง"ปัง" ทันทีที่เขาผลักเธอเข้าไปในห้องนอนของเขาเธอหันขวับไปมองเขาด้วยดวงตาตื่นตระหนก"อยู่ที่นี่ซะ" เสียงของเขาเย็นเยียบเธอก้าวถอยหลัง "ฉันขอร้องให้ฉันได้บอกกับแม่ก่อนว่าฉันอยู่ที่ไหน?""เธอควรจะรู้ไว้ว่าฉันไม่ชอบให้ใครละเมิดคำสั่งของฉัน"อคินก้าวเข้าไปหาเธอ ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยอำนาจบีบบังคับ"เธออยากไปหาแม่? อยากออกจากบ้าน? ต่อไปนี้ เธอจะออกไปไหนไม่ได้อีก"เสียงของเขาดังขึ้นเรื่อยๆ ก่อนจะเอื้อมมือไปล็อกประตูเพลงผ้ากลืนน้ำลาย หัวใจเต้นรัวเธอถูกขังแล้วจริงๆเธอ... ไม่มีทางหนีอีกแล้วเงาของค่ำคืนทอดตัวลงบนคฤหาสน์วราธิป แสงไฟสลัวสะท้อนลงบนพื้นหินอ่อนเย็นเยียบ เสียงลมพัดกระทบผ้าม่านแผ่วเบา แต่ภายในห้องกว้างที่ถูกปิดสนิท ทุกอย่างยังคงเงียบงันร่างบอบบางของเพลงผ้าเริ่มขยับเธอนั่งนิ่งอยู่บนเตียง ผ้าห่มสีเข้มคลุมกายที่เริ่มเย็นเฉียบเพราะร่างกายของเธออ่อนล้าลง