พันธนาการแค้นแสนรัก のすべてのチャプター: チャプター 1 - チャプター 10

กลิ่นหอมของกาแฟคั่วสดอบอวลไปทั่วร้าน เสียงเครื่องบดกาแฟดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ผสานกับเสียงพูดคุยของลูกค้าที่นั่งอยู่ตามโต๊ะ เพลงผ้ายืนอยู่หลังเคาน์เตอร์ สวมผ้ากันเปื้อนสีดำสนิท เธอขยับมือหยิบแก้วกระดาษขึ้นมา ก่อนจะหันไปเติมน้ำแข็งลงในเครื่องดื่มที่เพิ่งเสร็จเรียบร้อย "เอสเปรสโซ่เย็น ไม่หวาน" เสียงทุ้มนุ่มดังขึ้นจากฝั่งตรงข้ามเคาน์เตอร์ หญิงสาวเหลือบตาขึ้นมองก่อนจะพยักหน้ารับโดยอัตโนมัติ "รับทราบค่ะ รอสักครู่นะคะ" เธอคุ้นเคยกับเสียงนี้ดี อธิป วราธิป นักธุรกิจหนุ่มในวัยสามสิบกลางๆ สวมสูทเรียบกริบ ดวงตาคมจับจ้องเธออย่างพินิจพิเคราะห์ "ดูคุณจะทำงานหนัก" เขาพูดขึ้น พลางมองนาฬิกาข้อมือของตนเอง แล้วพาดแขนไว้บนเคาน์เตอร์ เพลงผ้าไม่ได้เงยหน้าขึ้นจากงาน เธอเพียงแค่ยิ้มสุภาพ ก่อนจะวางแก้วกาแฟตรงหน้าเขา "ขอบคุณค่ะ" แทนที่อธิปจะหยิบแก้วขึ้นมา เขาหยิบ นามบัตรสีทอง ออกมาจากกระเป๋าเสื้อสูท วางมันลงบนเคาน์เตอร์ช้าๆ "ผมสนใจคุณ" ปลายนิ้วเรียวยาวของเขาขยับเลื่อนไปแตะนามบัตร ก่อนจะพลิกมันกลับด้านให้ตัวอักษรหันเข้าหาเพลงผ้า เธอชะงัก ดวงตาสีเข้มกวาดมองไปยังแผ่นกระดาษตรงหน้า ก่อนจะเลื่อนสายตากลับไ

เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ทำให้อธิปละสายตาจากเอกสารตรงหน้า เขาหยิบอุปกรณ์ขึ้นมาดู ก่อนจะเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยเมื่อเห็น ข้อความแจ้งเตือนจากแพลตฟอร์มโซเชียลมีเดียPLANG PHA ได้ส่งคำขอเป็นเพื่อนของคุณแล้วปลายนิ้วเรียวกดเข้าไปยังโปรไฟล์ของเธอ ดวงตาคมกริบไล่ดูรายละเอียดของหญิงสาวตรงหน้า ภาพโปรไฟล์ที่อ่อนหวาน แววตาใสซื่อ และรอยยิ้มบางที่ดูมีเสน่ห์ น่ามองกว่าที่เขาจำได้เสียอีกเธอคือผู้หญิงที่ร้านกาแฟจริงๆ...อธิปเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ มือยกแก้วกาแฟขึ้นจิบอย่างครุ่นคิด เธอส่งคำขอเป็นเพื่อนมา... นั่นหมายความว่าเธอเปิดโอกาสให้เขาเข้าไปในโลกของเธอใช่ไหม?ริมฝีปากของชายหนุ่มกระตุกยิ้มบาง ก่อนจะกดเข้าไปดูโพสต์ของเธอ ไลก์ภาพถ่ายสองสามภาพอย่างไม่ลังเลแพรไหมเฝ้ามองหน้าจอมือถือด้วยความพึงพอใจ ขณะที่ อธิปเริ่มกดไลก์รูปและโพสต์ของเธอ"ติดกับแล้ว..." เธอพึมพำเบาๆ ริมฝีปากบางกระตุกเป็นรอยยิ้มเยือกเย็น ดวงตาเปล่งประกายด้วยความรู้สึกเหนือกว่าเธอวางโทรศัพท์ลง คว้าบุหรี่ขึ้นมาจุด สูดมันเข้าปอดช้าๆ เหยื่อเริ่มให้ความสนใจ นั่นหมายความว่าเกมที่เธอวางไว้กำลังดำเนินไปตามแผนอธิปวางเอกสารตรงหน้าลงทันที เขากดเข้าไป

กลิ่นกาแฟคั่วสดหอมกรุ่นลอยอบอวลไปทั่วร้าน ลูกค้านั่งจับจองโต๊ะ พูดคุยกันเบาๆ ภายใต้แสงไฟสีอุ่นที่ตกกระทบบนโต๊ะไม้เพลงผ้า กำลังยุ่งอยู่กับการจัดเตรียมเครื่องดื่มหลังเคาน์เตอร์ ร่างบางขยับตัวคล่องแคล่ว ขณะที่เสียงเครื่องบดกาแฟทำงานเป็นจังหวะเสียงกระดิ่งตรงประตูดังขึ้นเบาๆ บ่งบอกถึงการมาถึงของลูกค้าคนใหม่เธอเงยหน้าขึ้น และพบกับสายตาคุ้นเคยของใครบางคนภูวดล...ชายหนุ่มที่ช่วยเธอตามหาเด็กชายวันก่อน วันนี้เขาไม่ได้สวมชุดออกกำลังกายอีกแล้ว แต่เป็นเสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาดตา กางเกงสแลคสีน้ำเงินเข้ม เขาดูเหมาะกับลุคของนักธุรกิจที่เต็มไปด้วยเสน่ห์“สวัสดีครับ”เสียงทุ้มของเขาทำให้เพลงผ้าชะงักเล็กน้อย ก่อนจะยิ้มตอบ“คุณ… คุณคือ…”“ภูวดลครับ” เขาเดินมายืนหน้าเคาน์เตอร์ “จำกันได้ไหม?”เพลงผ้าหัวเราะเบาๆ“จำได้ค่ะ คุณช่วยฉันตามหาแม่ของน้องปันเมื่อวันก่อน” “ผมบังเอิญรู้จากแม่ของน้องปันว่า คุณทำงานที่ร้านนี้ เลยแวะมาลองกาแฟหน่อย”เธอยิ้มบาง “งั้นจะรับอะไรดีคะ?”“แล้วแต่คุณเลย ผมไม่ค่อยมีเมนูโปรด”เพลงผ้าหัวเราะ “แต่ลูกค้าประจำของร้านนี้ มักจะสั่งเมนูเดิมเสมอนะคะ”“งั้นผมก็ต้องเริ่มเป็นลูกค้าประจำสินะ”

ด้านของเชษฐ์: รายงานความผิดปกติให้กับอคินที่กรุงเทพฯ อคิน วราธิป นั่งอยู่ในห้องทำงานของเขา ภายในคฤหาสน์วราธิป โต๊ะทำงานของเขาเต็มไปด้วยเอกสารและโน้ตบุ๊กที่เปิดค้างไว้ บรรยากาศในห้องเงียบสงบ มีเพียงเสียงของเข็มนาฬิกาที่เดินไปตามเวลาเสียงแจ้งเตือนของโทรศัพท์ดังขึ้น... วีดีโอคอลจากเชษฐ์ชายหนุ่มกดรับสาย คิ้วเข้มขมวดเล็กน้อยเมื่อเห็นใบหน้าของ เชษฐ์ เลขาส่วนตัวของอธิป ที่ดูเต็มไปด้วยความกังวล"มีอะไร?" อคินเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ"คุณอคินครับ ผมมีเรื่องอยากเรียนให้ทราบ""ว่าไป"เชษฐ์กลืนน้ำลายเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยเสียงเคร่งเครียด"คือ… พักนี้คุณอธิปดูแปลกๆ ครับ""แปลกยังไง?""เขาคุยโทรศัพท์แทบจะตลอดเวลา… และผมไม่เคยเห็นเขาเป็นแบบนี้มาก่อน"อคินชะงักไปครู่หนึ่ง คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันทันที"หมายความว่าไง?"เชษฐ์ถอนหายใจเฮือกใหญ่ ก่อนจะพูดต่อ "เขาเหมือน… เหมือนคนที่กำลังตกหลุมรักครับ"อคินเงียบไปชั่วครู่ ดวงตาของเขาเปลี่ยนเป็นเย็นชา"แน่ใจเหรอว่ามันเป็นเรื่องจริง?""ครับ" เชษฐ์พยักหน้าแรง ๆ"ปกติคุณอธิปเป็นคนที่ให้ความสำคัญกับงานมาก แต่ตอนนี้… ถ้าเขาไม่ได้คุยโทรศัพท์กับใครบางคน เขาจะหงุดหงิ

แต่ในความจริง... เธอไม่ได้ทำอะไรเลยหลังจากส่งคำขออุทธรณ์ไปไม่ถึง 24 ชั่วโมง เพลงผ้าก็ได้รับอีเมลแจ้งเตือนจากเฟซบุ๊กว่า บัญชีของเธอได้รับการกู้คืน เธอถอนหายใจอย่างโล่งอก ขณะที่รีบกดเข้าไปตรวจสอบเมื่อเธอเข้าสู่ระบบ เฟซบุ๊กของเธอกลับมาเป็นปกติ ไม่มีอะไรหายไป ยกเว้นบางโพสต์ที่ดูเหมือนจะถูกซ่อนไว้ชั่วคราวเพื่อรอการตรวจสอบเพิ่มเติมแต่เพลงผ้าไม่ได้สนใจมากนักเธอลืมไปแล้วด้วยซ้ำ เรื่องเฟซปลอมที่อ้างเป็นเธอว่ายังคงอยู่ และยังคงตั้งค่าล็อกไว้เหมือนเดิม เธอไม่มีเวลามานั่งไล่ตามเรื่องนี้อีก เพราะชีวิตเธอเต็มไปด้วยสิ่งที่สำคัญกว่าแม่ของเธอที่ยังต้องเข้ารับเคมีบำบัดยายของเธอที่ต้องได้รับการดูแลเป็นพิเศษและงานที่ร้านกาแฟ รวมถึงงานที่บาร์ตอนกลางคืน ที่เธอต้องทำเพื่อหาเงินเวลาทุกวินาทีมีค่ากับชีวิตจริงของเธอมากกว่าการตามไล่จับใครบางคนในโลกออนไลน์“ช่างมันเถอะ” เธอพึมพำกับตัวเอง ขณะปิดหน้าจอโทรศัพท์ และหันกลับไปสนใจตารางงานของเธอแทนสถานที่: ร้านกาแฟที่เพลงผ้าทำงานสองวันผ่านไป อธิปกลับมาถึงกรุงเทพฯแต่สิ่งแรกที่เขาทำ ไม่ใช่กลับบ้าน…แต่เป็นมุ่งหน้าไปร้านกาแฟเสียงกระดิ่งหน้าประตูดังขึ้นเบาๆ เมื่อ