Todos os capítulos de Init ng Sandali(SPG/R-18): Capítulo 51 - Capítulo 60

Gabriel Clark POV Hindi ako mapakali at hindi ko malaman aking gagawin.Para akong pusa na hindi mapaanak dito sa labas ng pinto ng operating room.Lakad-upo,lakad -upo aking ginagawa.Sobra akong nag-alala para sa mag-iina kong nasa loob ng operating room ngayon.Halos isang oras na sila sa loob.Ang mga doctor at nurse na umasikaso sa kanila,wala pang lumalabas isa man sa kanila.Nalaman ko sa desk information na cesarian pala siya dahil iyon ang iminungkahi ng kanyang doctor para sa kanilang kaligtasan.At dapat next week pa ang kanyang schedule, pero napaaga ang labas ng kambal.At sa desk information ko din nalaman na kambal ang anak namin ni Alice.Ang saya ng puso ko ng malaman kong kambal ang dinadala niya.Kaya gagawin ko ang lahat bumalik lang ang pagmamahal niya sa akin.Mabuti na lang,wala ngayon ang baliw na Carlo'ng iyon,kaya ako ngayon ang nasa tabi ni Alice habang nanganganak siya.At mabuti na lang,nagawan ko ng paraan upang mapaalis ang balak umagaw sa pamilya ko,lalo na sa

Alice POV Apat na araw kaming nanatili sa hospital bago kami pinauwi ng doctor.Maayos naman kaming mag-iina kaya walang naging problema.At sa apat na araw na iyon,hindi muling nagpakita sa akin si Gabriel sa hospital.Baka sumuko na ito—iyon naman ang dapat. At si Carlo naman,thru live video ang araw-araw niyang meeting sa mga boardmembers at sa mga shareholders ng kumpanya niya.Naaawa na nga rin ako sa kanya dahil maghapon siyang nakaharap sa laptop at napupuyat pa sa gabi upang tulungan niya lang akong mag-asikaso sa kambal.Tinutulongan naman kami ni mama pero hanggang alas onse lang gabi dahil may trabaho pa siya kinabukasan. Mahirap man ang maging magulang—gabi-gabing puyat.Pero kahit na ganun,nakakaya naman at masaya kaming alagaan ang kambal. Ngayon,isang buwan na ang kambal.Ngunit araw-araw na lumilipas,napapansin namin ang pagkakahawig ng dalawang kambal kay Gabriel.Hindi namin iyon maipagkakaila na siya ang ama at hindi si Carlo.Pero nagpapaama si Carlo sa anak ko,hindi

Alice POV Katatapos ko lang paliguan ang dalawang kambal,kaya dinala muna sila rito sa veranda at dito ko napagdesisyunang patulogin.May kuna naman silang nilagay rito—at sakto maganda ang sikat ng araw pagtingin ko sa kalangitan.Sakto lang ang ihip ng hangin—hindi malamig,hindi rin mainit.Napakapayapa rin ang paligid,tanging maririnig mo lang ay mga huni ng ibon. Napangiti ako at tumingin sa dalawang kambal na mahimbing ng natutulog sa kanilang kuna ng mapayapa.Gabi nila ngayon,kaya kahit siguro maingay ang paligid nila,hindi sila magigising. Mabuti pa ang bata,walang iniisip na problema.Hindi tulad naming matatanda,ang daming iniisip na problema. Muli akong napangiti ng may humalik sa tuktok ng ulo ko at yumakap sa aking likuran. "bakit hindi mo ako ginising mahal."may pagtatampo ang kanyang tinig. Unti-unti akong lumingon sa asawa ko paharap sa kanya,saka ngumiti sa kanya. "kasi, ayaw naming sturbohin ang masarap mong tulog."sabe ko sabay haplos sa gwapong mukha ni C

Alice POV "nasaan ngayon si Gabriel ma?"tanong ko sa aking ina. Dahil gusto ko siyang makausap.Gusto kong siya mismo ang magpaliwanag sa mga nangyayari.At syempre, gusto ko rin siyang makita. "lumabas siya ng bansa anak last month pa.".............. Natigilan ako.Umalis siya ng bansa? "kelan daw siya babalik ma?"agad kong tanong. Humugot nang malalim na paghinga aking ina. "anak,nasaan na ang singsing?Na'sayo pa ba?"tanong sa akin ni mama at hindi sinagot ang tanong ko. "anong singsing ma?"nagtataka kong tanong. "Yong iniwan sayo ni Gabriel bago siya umalis." Nagulat ako. Sa kanya nga talaga galing ang singsing na nagkakahalaga ng isang bilyon—isang taon kong itinago. Dali-dali kong kinuha sa loob ng safety drawer ko ang singsing at agad ipinakita kay mama. "ma, sinabe rin ba niya sayo ang tungkol sa singsing?" Tumango naman agad ang ina ko. "oo anak.At herlum daw ito ng pamilya nila.Ipinapasa sa susunod na maging manugang nang pamilya nila at ikaw iyon

Alice POVSa kalagitnaan ng gabi, at sa mahimbing kong tulog—naalimpungatan ako hindi dahil nagising o umiyak ang isa sa kambal,kundi naalimpungatan ako dahil may humahaplos sa mukha ko.Pagmulat ko ng mata,purong kadiliman lamang ang nakikita ko.Napabalikwas ako ng bangon at akma kong kukunin ang cellphone ko sa ibabaw ng cabinet, nang may humawak sa mga braso ko at pinigilan ako."sino ka?Anong kailangan mo?"kinakabahan kong tanong.Ngunit hindi siya sumagot.Sa halip, naramdaman ko ang balat niyang sumagi sa gilid ng pisngi ko at parang may tinanggal siya sa likod ng ulo ko.Hanggang sa unti-unti kong nasilayan ang liwanag ng ilaw.Napapikit ako dahil naging blurd aking paningin.Pagmulat kong muli sa aking mga mata, bumungad sa akin ang nakangiting mukha ng taong nilalaman ng puso ko—si Gabriel.Napatingin ako sa kanan kong nasaan natutulog ang dalawang kambal.Baka isa lamang itong panaginip.Nakita kong nandun ang crib at ang mga anak kong mahimbing na natutulog.Nanlalaki ang dala