All Chapters of Init ng Sandali: Chapter 61 - Chapter 68

Gabriel POV Bigla akong napatayo mula sa aking pagkakaupo ng makatanggap ako ng text mula sa assistant kong si Trevon.Nakatakas kagabi sa kulungan ang magaling kong tiyuhin—,at hindi pa nila matukoy kong sino ang nagpatakas rito. Pero may isang tao ang kanilang pinaghihilaan—si Coronel Ferrer.Matalik na magkaibigan ang mga ito at magkababata pa.Ngunit wala pang matibay na ebidensya kong siya nga ang may pakana sa pagtakas ng kaibigan nito kagabi sa kulungan. Hindi naman nila basta-basta akusahan si Coronel Ferrer dahil mataas ang rango nito sa pulisya—dahil sa isang akusasyon na walang matibay na ebidensya,na siya nga ang nagpatakas rito. Lumabas ako ng barangay hall upang tawagan ang kaibigan kong si Major Revas,kong may balita na ba ito? "Mr.Clark,may kailangan ka?'pormal na bungad nito sa kabilang linya. "yeah,may balita na ba sa tiyuhin ko?At kung sino ang nagpatakas sa kanya?"mga tanong ko rito. "wala pa sa ngayon.Pero kasalukuyan naming iniimbestigahan ang nangyari

Gabriel POV Nanatili akong nakatayo sa harapan ni Alice habang nakatutok ang aking baril sa dalawang lalaking nasa tapat namin.Kumukulo ang dugo ko sa kanya dahil sa mga kasalanan nitong ginawa sa akin at sa aking asawa. Ngunit higit sa lahat, hindi ko maalis ang tingin ko sa lalaking nasa tabi niya.May hawak din itong baril at diretso ang pagkakatutok nito sa akin—si Coronel Ferrer,ang matalik na kaibigan ng tiyuhin ko. "sabe ko na nga ba, hindi mo matitiis na makita ako....mahal kong pamangkin." Napatiim bagang ako at mariin kong hinigpitan ang hawak ko sa baril. “Wala kang karapatan na tawagin mo akong pamangkin,dahil wala namang dugong nananalaytay sa ating ugat."malamig kong tugon. Tumawa siya ng malakas,parang nababaliw. "tama!walang dugong nananalaytay sa ating ugat, ngunit naging parte ako sa pamilya Clark."tumigil muna ito sandali, ngunit nakita kong napakuyom ito ng kamao. Ngunit ilang segundo lamang ang lumipas ay muli siyang tumawa. Kasabay noon ay biglang n

Alice POV Muli akong naging abala matapos ang pasurprise ng mga tao sa akin. Tinanong ko sila kung ano ang meron,bakit nila ako binigyan ng pulang rosas.Ang sabe nila—masaya lamang sila para sa akin at naging mabuti daw akong kapitana sa kanila.At masaya rin naman akong paglingkuran sila sa abot ng aking makakaya. Syempre alam ko iyon,kaya hindi na ako muling nagtanong.Sapat na para sa akin ang sagot nilang iyon. Kaya sa susunod na botohan,ako daw muli ang kanilang papaupuin na kapitan. Ang tungkol doon ay hindi ko pa napag-iisipan.Pero hindi ko naman tinatanggihan. Napasulyap ako sa pulang mga rosas sa gilid ng lamesa ko at bahagya rin akong napangiti. Hindi ko man inaasahan ang simpleng sorpresa nila sa akin,pero nakakataba pa rin ng puso na malaman na naa-appreciate nila ang ginagawa ko para sa barangay. Naging abala ako sa mahabang oras. Pagsapit ng tanghali,napahilig ako sa aking upuan.Nag-angat ako ng tingin,oras na para umuwi.Kaya tumayo na ako mula sa pagkaka

Gabriel POV Finally, she's mine now.Mine alone. Naganap ang kasal namin ni Alice isang buwan na ang lumipas.Hindi ko maipaliwanag ang nararamdaman ko ng araw ng kasal namin habang naglalakad siya sa pulang carpet,na sa bawat gilid ay may mga pulang bulaklak palapit sa akin na may ngiti ang kanyang labi. Nakasuot siya ng napaka-eleganteng puting dress na mas lalo niyang ikinaganda.Para siyang isang model ng bridal gown mula sa isang magazine. Ngunit para sa akin, higit pa siya roon. Siya ang pinakamagandang babaeng nakita ko sa buong buhay ko. At sa araw na iyon, habang nakatingin ako sa kanya, isang bagay lamang ang malinaw sa isip ko—si Alice ang gusto kong makasama habambuhay. Napakasaya ko ng araw na iyon,halos maiyak ako sa sobrang kaligayan ko—dqhil sa wakas, ikakasal na kami ni Alice sa simbahan,sa harap ng aming mga pamilya at sa ilalim ng basbas ng Diyos. Matagal kong hinintay ang araw na iyon. Matapos ang lahat ng pinagdaanan namin—ang mga problema, panganib,