All Chapters of เพราะรักยากหักห้ามใจ (Crazy In Love): Chapter 191 - Chapter 200

มิ่งขวัญกับนายท่านโทนี่วางแผนได้ใหม่ลืมเก่าเอาไว้ งานสังคมวันพรุ่งนี้จะมีชายหนุ่มมากมายเข้าร่วม หากว่าเจอคนที่ถูกใจ แครอลจะได้กลับมากระฉับกระเฉงเหมือนเดิม“ไม่อยากเจอ…”“แคลจะเป็นฝ่ายหลบตลอดไปเลยเหรอ เท่าที่รู้จักกันมาแคลไม่เคยกลัวใครเลยนะ จะให้เขามาเป็นจุดอ่อนไม่ได้ ไม่รู้ล่ะพรุ่งนี้เดี๋ยวมาหา”“แคลไม่อยากไป”“ไม่ไปก็ห้ามดื่ม”“อยากดื่ม”“ถ้าอย่างนั้นก็ต้องไป”แครอลไม่มีโอกาสอ้าปากเถียง วันต่อมาที่งานประมูลการกุศลแห่งปีก็โดนเพื่อนคะยั้นคะยอไปจนได้ภายในมีแขกเหรื่อแวดวงไฮโซของประเทศเข้าร่วมมากมาย ชายหนุ่มหญิงสาว ดารานักแสดงหัวแถวต่างก็แต่งองค์ทรงเครื่องเต็มที่“หล่อนคนนั้นเป็นใครกัน ทำไมมากับคุณหญิงไหมงาม”“คุณหนูผู้ดีจากประเทศหัว ได้ข่าวลับๆ มา เหมือนเธอจะเป็นว่าที่สะใภ้ธนหิรัญ”“อะไรนะ!แล้วต้นอ้อล่ะ”“ไม่เห็นก็แปลว่าไม่สำคัญไง”ฟ่านฟ่านเกาะแขนคุณหญิงไหมงามอย่างสนิทสนม หล่อนสวมชุดราตรีเข้ารูปหรูหราสีขาวผ่อง ลำคอระหงนวลเนียนเชิดตรง กิริยาดุจดั่งนางพญาก็ไม่ปาน รัศมีเรืองรองกลบสิตางค์ที่พยายามเบียดเข้ามาแทบไม่เหลือเลยทางฝ่ายต้นอ้อ พอได้ยินคนนินทาตัวเองก็ไม่สบอารมณ์ ว่าที่สะใภ้หรือ ผู้ช

แครอลดึงสติกลับมา หลบสายตาไม่ยอมมองเขา นาวีถูปลายจมูกคมคลอเคลียไปกับปลายจมูกมนของเธอ ร่างกายร้อนรุ่มดั่งยืนอยู่กลางเปลวไฟ“รอเฮียกลับมานะ”คำพูดนั้นดังอยู่ในหัวซ้ำๆ เธอไม่ได้รับปาก พอเดินหายเข้าไปในลิฟต์ กดปิดประตูแล้วน้ำตาเม็ดโตก็ร่วงแหมะอาบแก้มนี่เป็นครั้งแรกที่รู้สึกว่าร่างกายกำลังจะแยกออกจากกัน รู้สึกทรมานราวกับมีมดแดงทรายหนึ่งหมื่นตัวรุมทึ้ง โหวงเหวงล่องลอย ให้เดินก็เดินแทบไม่ตรง“แคล ไม่เป็นไรใช่ไหม?”มิ่งขวัญรอแล้วรอเล่า ฟางเส้นสุดท้ายกำลังจะขาดก็พอดีกับที่คนเปิดประตู แครอลกอดเพื่อนสาวแน่น ร้องไห้สะอึกสะอื้นปล่อยให้อารมณ์ถูกระบาย“มิ่งขวัญ ฉันจะทำยังไงดี?”“แคลชอบเขาใช่ไหม?”“ฉันรักเขา ฉันจะทำยังไงดี?”สามวันสามคืนกับความคิดสับสน หลังพักไปเกือบเดือนก็ถึงเวลากลับมาเรียนสักที ไม่มีสิ่งรบกวน ใช้ชีวิตเฉกเช่นที่ผ่านมา ออกไปเที่ยวกลางคืนบ้างเป็นบางครั้ง พยายามวุ่นวายเข้าไว้เพื่อลดความฟุ้งซ่านแต่สุดท้ายก็ยังนึกถึงใบหน้ากวนอารมณ์ของเขา เงียบหายไปเลย ไม่มีให้ได้ยินแม้แต่ข่าวคราวหรือเพราะตัวเธอเองที่ไม่กล้าสืบเสาะ เกรงจะรับรู้การแต่งงานที่ราบรื่นของคนเข้าแครอลคิดเรื่อยเปื่อยก่อนจะเลื

แครอลตัดจบบทสนทนาปฏิเสธความช่วยเหลือ เธอลองเข้าอินเทอร์เน็ตเสาะหาสร้อยหยกที่มีคุณสมบัติเหมือนกันแต่เมื่อลองพิจารณาก็พบว่าไม่เหมาะสม ซื้ออันใหม่ให้เท่ากับละเลยไม่รักษาของ วิธีการไหนก็เสียความรู้สึก น้องหมอดีขนาดนั้น ถ้าเธอไปทำร้ายก็ชั่วมากจนกู่ไม่กลับแล้วถึงเวลาเรียนแครอลก็ไม่มีกระจิตกระใจจะรับความรู้เข้าสมอง เธอยังคงไม่หมดห่วง พอเลิกคลาสบ่ายก็ตรงไปที่บริษัท เข้าร่วมตัดสินการแคสติ้งบทละครที่ทางค่ายออกเงินทุนด้วยตัวเองจากนั้นก็ตรวจงานเล็กน้อยก่อนค่อยออกไปพบพันธมิตรทางธุรกิจที่ร้านอาหารเรียบแต่หรูหราแห่งหนึ่ง เมื่อมาถึงแครอลก็ส่งยิ้มทักทาย “ให้ฉันไปหาคุณก็ได้นะคะ ไม่เห็นต้องเหนื่อยมาถึงประเทศไทยเลย”สุภาพสตรีตรงหน้ายืนขึ้นตามมารยาท ยื่นมือไปจับกับแครอลแล้วยิ้มตอบ“มาทำธุระที่ประเทศไทยพอดีก็เลยอยากทานอาหารกับหุ้นส่วนก่อนกลับค่ะ อยากขอบคุณด้วยที่แนะนำนักแสดงคุณภาพให้กับฉัน ซีรีย์เรื่องนี้ฉายออกไป รับรองว่าเด็กในสังกัดของคุณจะต้องเป็นที่พูดถึงแน่นอน”“คุณสโนว์ชมขนาดนี้ ฉันชักอยากจะไปเยี่ยมกองถ่ายบ้างแล้วสิคะ”ทั้งสองสั่งอาหารมา ทานไปได้สักพักหมิงอวี่ซีก็ใช้สายตาครุ่นคิดลอบมองแครอล ดูเหม

ผู้ช่วยอยู่กับท่านผู้เฒ่าหมิงมาตั้งแต่หนุ่มๆ ย่อมรู้ว่าคนแก่ปากร้ายใจดีเป็นอย่างไร ตอนนี้กำลังโกรธ แต่ผ่านไปไม่นานก็จะสงบ ความผิดพลาดของลูกหลานผ่อนปรนได้เสมออยู่แล้ว ขนาดนาวีหลานที่มาจากลูกชายคนโตยังเปิดใจยอมยกแก๊งค์หมิงเฮ่าให้ กับคนอ่อนประสบการณ์และเห็นมาตั้งแต่เด็กจะตัดขาดจริงจังได้หรือ"ไม่ต้องช่วยพูด" นายผู้เฒ่าหมิงโมโหจนเส้นเลือดบริเวณขมับปูดนูน ไม่ติดว่าเป็นลูกหลานจะยิงกะบาลให้ ริอาจทะเยอทะยานอยากรับช่วงแก๊งค์หมิงเฮ่า แล้วดูที่ทำเถอะเสียงถอนหายใจทอดยาว ไม่อยากยอมรับว่าผู้ช่วยพูดถูก เลือดเนื้อตระกูลหมิงของเขา ตัดไม่ขาดจริงๆ หากตายไปไม่รู้ว่าพวกคิดน้อยจะเป็นยังไง ดีที่แก๊งค์หมิงเฮ่ามีคนมากความสามารถเข้ามาสืบทอดแล้ว"ไม่คิดว่าหลานสามจะลงมือเด็ดขาดขนาดนี้ ตระกูลเซียวสะสมอำนาจมานาน กลับพังลงในคืนเดียว" คิดทบทวนก็รู้สึกว่าคนวางแผนรัดกุม ไม่เปิดโอกาสให้พลิกกลับมาเลยบุคลิกของนาวีเหมือนกับภูเขาน้ำแข็ง หยั่งลึกตื้นหนาบางไม่ชัด วันแรกที่เจอสงบสุขุมรักเมีย แต่พอต้องตัดสินใจภายใต้ตัวเลือกจำกัดก็ไม่ใส่ใจว่าใครเป็นใคร ขุดรากถอนโคน ไร้ปรานีเสียจนพวกคิดทรยศหวาดผวาไปเลย"ในรุ่นลูกหลาน คุณชายสาม

หญิงสาวทั้งห้ามทั้งขู่ แต่คนที่ตกอยู่ในห้วงอารมณ์ร้อนไม่มีทีท่าจะผ่อนปรนให้ ยังคงผสานจังหวะหนักหน่วง เสียดสีส่วนไวต่อความรู้สึกต่อเนื่องไม่คิดจะหยุดเธอตาลอยค้างสมองเบลอหลายครั้ง กรีดร้องจนไร้พลังเปล่งเสียง กระนั้นก็ยังไม่สาสมกับความต้องการของเขา ผู้ชายอันธพาลที่เอาแต่คลุ้มคลั่งปลดปล่อยเข้ามาสิ้นสุดยกที่สี่ในที่สุดก็ได้ยินเขาพูดอย่างอื่นนอกจากทรมานเธอ“คิดถึง”แครอลล่องลอยอยู่บนท้องฟ้าดีๆ พอได้ยินคำๆ นี้ก็นิ่งไปสักครู่ เขายังไม่เคลื่อนไหวอาวุธร้ายแต่ใช่ประโยคนุ่มลึกมาพังทลายหัวใจเธอ ไม่เรียกจอมล่อลวงผู้ช่ำชอง จะให้เรียกว่าอะไร?“คิดถึงแคลครับ”นาวีไม่เคยอ่อนยวบยาบกับผู้หญิงคนไหน ยิ่งพูดจาเอาใจเขายิ่งไม่ทำ นุ่มนวลใช้วิธีต้มกบด้วยน้ำอุ่นแค่กับแม่แก้มแดงซ่านคนเดียว“พอได้แล้ว” เธอหมายถึงกิจกรรมที่กำลังทำอยู่ แต่ชายผู้บ้าคลั่งเข้าใจว่าโดนขัดจึงหน้าเปลี่ยนสี กระด้างกระเดื่องขึ้นมาทันที“คิดถึงไง ไม่คิดถึงเฮียบ้างเหรอ ออ เฮียมันก็แค่ผัว ไม่ใช่คนที่แคลชอบ จะสละเวลามาสนทำไม”คนบางคนกำลังประชดประชันที่ไม่ถูกรัก น้ำเสียงละมุนละไมโวยวาย ระบายความน้อยเนื้อต่ำใจด้วยการผสานกายดุดัน“นาวี โอ๊ย!เป็น