All Chapters of เพราะรักยากหักห้ามใจ (Crazy In Love): Chapter 181 - Chapter 190

คำพูดของเขาน่ากลัว มือข้างหนึ่งตรึงข้อแขนของเธอขึ้นเหนือศีรษะ อีกข้างกระชากเปิดเสื้อเชิ้ตสีขาวตัวยาวจนขาดริมฝีปากสีเข้มว่องไวมาก เพียงเห็นเต้าอวบโผล่พ้นก็มุดหน้าซุกละเลง ไม่ยอมให้ตั้งตัวได้เลย แครอลดิ้นสู้ แต่ยิ่งต่อต้านก็ยิ่งกระตุ้นอารมณ์ชาย เธอไร้หนทางอ่อนแรง กลายเป็นหมูน้อยร้องเสียงหลงเตรียมโดนเชือดคาเตียง“นาวี นายรังแกผู้หญิงเหรอ หน้าไม่อาย”นาวีผงกศีรษะช้อนสายตามากเล่ห์เหลี่ยมขึ้นมามอง เขาปล่อยข้อมือเล็กให้เป็นอิสระก่อนจะจุ๊บเบาๆ ที่แก้มแดงเลือดสูบฉีดครั้งหนึ่งไม่ใช้กำลังก็ได้ จุดอ่อนของเธอ ใช่ว่าจะทนการโจมตีซื่อๆ ไหว“เอากับเมีย หน้าไม่อายยังไง”“เมียนายรอแต่งงานอยู่นู้น อย่าเข้าใจผิด”แววตาของเธอกำลังสื่อความหมายบางอย่าง ปากนั้นไล่ไม่หยุด แต่น้ำเสียงกระเง้ากระงอดและท่าทางประชดขัดกับการแสดงออกจนจับสังเกตได้ว่าไม่ปกติ แง่งงอนแบบนี้ มีเหตุผลเดียวเท่านั้นนาวีเลิกคิ้วกวน จูบซอกคอหอมเนียนไล้มาหยุดที่ไหล่มนเบาๆ “หึงเหรอ?”“หึง?”ใครให้ความมั่นใจเขากัน กล้ามากที่คิดว่าเธอหึง แครอลตกอยู่ในห้วงความคิด ไม่ทันรู้เลยว่าผู้ชายตัวเบ้อเร่อไล่ริมฝีปากพรมจูบไปจนถึงหน้าท้องแล้ว และกว่าจะได้สต

เขาใช้มือหนึ่งยกอาหารออกมาจากครัวอีกมือจูงแขนแฟนสาวไปนั่งลงบนโซฟา ข้าวต้มถูกกวนไล่ความร้อนจนอุ่น เมื่อได้ลิ้มรสคนป่วยก็แอบตกใจอร่อยกว่าที่คาด“ยังปวดหัวไหม”แครอลส่ายหน้าพร้อมอ้าปากรอราวกับลูกนก เธอทานหมดจึงได้รับการหอมแก้มเป็นรางวัลฟอดใหญ่ แบบนี้ก็ได้นะคนเราฝนตกลงมาอีกครั้ง บรรยากาศอึมครึมชวนให้ง่วงเหงามาก นาวีกอดร่างเล็กๆ ไว้ ถอดเสื้อผ้าออกเพื่อมอบไออุ่นให้กันและกันเกาะนี้ไม่มีคนอื่นเลย แต่เปลือยล่อนจ้อนตลอดก็อายนะ แครอลขยับหนีท่อนบางอย่างกลางกายชายหนุ่ม รู้สึกไม่ชอบมาพากลแปลกๆ“ทำไมต้องถอดเสื้อผ้าด้วย หมอที่ไหนบอกมากัน”“ถ้าอยากหายป่วยก็ต้องทำแบบนี้”“เหรอ?”“ได้ผลนะ กลับมาเถียงเฮียได้ แสดงว่าดีขึ้นแล้ว”นาวีเยาะเธอ มือข้างหนึ่งบีบก้นนุ่มเด้งหยอกเย้าเบาๆ แครอลหน้ามุ่ยเอาคืนโดยการไล้นิ้วไปบนกล้ามท้องแข็งปึกของเขา คิดจะจบด้วยการจิกหัวนม แต่ยังไม่สำเร็จตามแผนก็โดนคนตัวใหญ่หยุดยั้งเอาไว้“อย่ายั่วเฮีย” เธอไม่สบาย เขาอดทนอดกลั้นมาถึงตอนนี้ลำบากมาก ขืนยังเล่นไม่ถูกที่ ตบะแตกแน่นอนแม้จะป่วยแต่แครอลก็ชอบดื้อ เห็นเขาพยายามฝืนเป็นสุภาพบุรุษมันน่าแกล้งมาก ว่าแล้วก็ทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ พลิกห

ข้าวสีขาวสวยวนไปมาอยู่ในน้ำเดือดได้ที่ ระหว่างกวนทัพพีก็ถามเขาไปด้วยเพื่อความแน่ใจ นาวีบอกว่าขั้นตอนนี้สำคัญมาก หากปล่อยให้ไหม้ทั้งหม้อจะต้องทิ้ง และดูเหมือนว่าก่อนหน้าเธอจะใส่น้ำไม่พอดีกับข้าว เผลอละสายตาครู่เดียวจึงเกือบเกิดเหตุอย่างที่เห็นขึ้น“เก่งครับ” ทำดีก็ต้องชม หอมแก้มให้รางวัลซะเลย“จึ๊! อย่าทำให้เสียสมาธิ”“ต่อไปใส่หมูก็เสร็จแล้ว”แครอลใส่หมูตามลำดับ พอได้กลิ่นหอมฉุยโชยมาตีจมูกก็ยิ้มปลื้มปริ่มยกใหญ่ ไม่เห็นยาก ว่าแล้วเธอต้องทำได้คนแสดงราวกับบรรลุภารกิจเสี่ยง น่ารักน่าหยิกจนต้องยื่นมือไปยีเส้นผมบนศีรษะ เขาเอ็นดูเธอ ประหนึ่งเล่นกับแมวอ้วนขนฟู“นั่งรอ เดี๋ยวยกไปให้”“ร้อนนะ”“รู้แล้ว แค่นี้ก็ต้องบอกเหรอ” พูดจบก็วางมือแตะฝาหม้อร้อนๆ ทีหนึ่ง ซุ่มซ่ามไม่ทันขาดคำ ขายขี้หน้าจนแทบไม่เหลือจริงๆนาวีกุมมือคนพาไปแช่น้ำเย็นที่อ่างอย่างรวดเร็ว สงสัยต่อไปนี้จะละสายตาไม่ได้ ชอบไม่ระวังทำให้ตัวเองเจ็บอยู่เรื่อย“ฉันไม่เป็นไร แสบนิดเดียว”แครอลมองเสี้ยวหน้าด้านข้างของชายหนุ่ม รู้สึกว่ามีออร่ารุนแรงบางอย่างกำลังสาดส่อง มันทำให้ก้อนเนื้ออกข้างซ้ายของเธอเต้นรัว ห้ามก็ไม่ได้ ความว้าวุ่นแผ่กระจา

สีหน้าของเขาเย็นชา แววตาเยาะหยันทุกถ้อยคำ รู้ว่าเธอไม่มีใจแต่ก็ยังจะพยายาม ช่างตลกสิ้นดี นาวีหันหลังเดินกลับจุดเดิม ไม่ก้าวไปข้างหน้า ไม่หยุดอยู่กับที่ สำหรับเขาต้องไร้ทางทางออกแล้วจริงๆ จึงจะยอมปล่อยคนได้แครอลมองแผ่นหลังดื้อดึงจนลับตา เธอถอนหายใจไม่รู้ว่าจะเอายังไงกับเขาดี เหมือนที่เพื่อนเคยพูดเตือนเอาไว้ไม่ผิด สักวันจะเจอคนที่บอกเลิกไม่ได้ง่ายๆ ไล่เท่าไหร่ก็ไม่ไป ตอนนั้นอวดเบ่งไม่กลัวด้วย เป็นยังไงทีนี้ เล่นเอาเหนื่อยจนพูดไม่ออกเลยแครอลกลับขึ้นมาบนบ้านพัก ทำอาหารง่ายๆ พอทานเสร็จก็เข้าห้องนอนไปตามเขา นาวีนั่งอยู่ที่ระเบียงด้านนอก ในมือถือแก้วเหล้า ที่ปากยังคาบบุหรี่พ่นควันด้วย เธอมาเห็นก็ถึงกับตาโตรีบฉวยเอาของเหล่านั้นจากคนทันที“อยากตายเหรอ ป่วยอยู่ใครให้ดื่ม บุหรี่ก็ด้วย ไม่รักตัวเองเลยหรือไง”นาวีเฉยเมยไร้การโต้ตอบ เขายื่นมือไปคว้าขวดเหล้ามาดื่มแทน แครอลแย่งอีกครั้ง เธอจัดการกระดกหมดก่อนจะเช็ดริมฝีปาก“อย่าทำตัวเป็นเด็กได้ไหม นายโตแล้วนะ”ชายหนุ่มลุกขึ้นเหยียดขาเต็มความสูง โงนเงนเล็กน้อยหลังจากนั้นก็หัวเราะใส่เธอ “สนใจด้วยเหรอ?”“นาวี ฉันจะพูดเป็นครั้งสุดท้าย ถ้าไม่ฟังก็เรื่องขอ

คำว่าคนเดียวที่จะแต่งงานด้วยแทงลึกลงไปในหัวใจหญิงสาวทั้งสองคน โดยเฉพาะฟ่านฟ่านหล่อนเป็นคุณหนูอันดับหนึ่งของเมืองซี เป็นลูกสาวคนโตของตระกูลเซียว เรื่องที่มาเมืองไทยเพื่อแต่งงานคนทั่วเมืองซีรู้กันหมดแล้ว หากนาวีไม่ยอมหล่อนต้องอับอายเป็นขี้ปากแน่แต่ว่าเขาจะกล้าสู้กับตระกูลเซียวจริงๆ หรือ เป็นคนนอกตระกูลหมิงมานาน แม้จะสืบทอดตำแหน่งหัวหน้าแก๊งค์หมิงเฮ่าก็ไม่ได้หมายความว่าจะซื้อใจคนเก่าคนแก่ภายในได้ ยิ่งแข็งข้อกับแก๊งค์มังกรเงิน ก็ยิ่งยั่วยุให้ตนเองพังทลายเธอเคยเจอนาวีที่บ้านสกุลเซียวครั้งเดียว แรกพบหน้าก็รู้ได้ว่าตนเองต้องเป็นภรรยาของเขาเท่านั้น ไม่มีทางยอมให้ผู้หญิงอื่นแทรกแซงเด็ดขาดฟ่านฟ่านเดินเข้าไปร่วมวง ยิ้มอ่อนหวานให้ราวกับคำพูดร้ายกาจไม่มีผลต่อเธอ“พี่นาวี เรากำลังจะแต่งงานกัน พี่ไม่ควรไปยุ่งกับลูกสาวคนเล็กของตระกูลซันวาทอเรย์นะคะ”นาวีเลิกคิ้วให้กับความกล้าของฟ่านฟ่าน เขาหัวเราะหยันทีหนึ่ง“เธอเป็นใคร?”กล่าวเพียงเท่านั้นก็เดินออกประตูไปเลย ไม่ใส่ใจรอรับคำตอบแม้แต่วินาทีเดียว ฟ่านฟ่านกลายเป็นอากาศ สิตางค์หน้าคล้ำหม่นหมอง ไม่มีรอยยิ้มเบิกบานสักคนที่คฤหาสน์หลังเก่าของตระกูลซันวา