All Chapters of เพราะรักยากหักห้ามใจ (Crazy In Love): Chapter 201 - Chapter 210

แครอลเหนื่อยและหิวมาก รสชาติข้าวผัดค่อนไปทางหวานแต่กระนั้นก็ยังถือว่าอยู่ในเกณฑ์ดี แต่ก่อนไม่คิดว่าคนอย่างนาวีจะเข้าครัวเป็น พอมาเห็นเขาทำข้าวต้มและเมนูนี้ ความกังขาหายไปเลย มีมุมขัดกับบุคลิกแบบนี้ด้วย“เกิดอะไรขึ้น? ทำไมนายไม่ได้แต่งงานแล้ว” นิสัยของเธอไม่ใช่คนอดทนรอได้นาน มีคำถามก็เอาให้รู้แจ้ง คาราคาซังไม่ใช่ทางออกที่ดีนาวีลูบเส้นผมหนาสวย แววตาลึกซึ้งเต็มไปด้วยความหมาย “เพราะเธอ”“เพราะฉัน?” แครอลเลิกคิ้วฉงน ทำไมเพราะเธอ งานของเขาสำคัญเกินกว่าหญิงสาวแค่คนเดียว เรียนรู้ที่จะตัดภาระออกไปค่อยน่าฟัง ไม่ใช่มาปากหวานเอาใจ“อืม เฮียมีแคลอยู่แล้วจะไปแต่งกับผู้หญิงอื่นได้ไง”“แต่…” มันไม่มีผลกระทบกับเขาหรือ“ไม่ต้องแต่ ทุกอย่างจบแล้ว เฮียเป็นผัวแคลคนเดียว”หญิงสาวตาแป๋วจึ๊ปากหมั่นไส้ คำก็ผัวสองคำก็ผัว อยากเป็นมากหรือไง ระวังจะเสียใจทีหลังเอาทานอาหารอิ่มแปล้แล้วผู้ชายหน้าไม่อายก็ขับรถมาส่งถึงที่ทั้งยังคืนสร้อยหยกของน้องหมอให้ด้วย หากไม่บอกว่าจะเอาไปมอบคืนเจ้าของ มีหรือจะยอม เทียวประชดประชัน น้อยอกน้อยใจอยู่นั่น เธอสงสัยอยากหาคำตอบจริงๆ กับลูกน้องมีมาดผู้นำขนาดนั้น ทำไมพออยู่ด้วยกันถึงไม่ยอ

น้องหมอใส่เสื้อแบบเดียวกับเธอแต่ขนาดของผู้ชาย สีเดียวกัน ตัวอักษรแบบเดียวกัน ไร้ซึ่งข้อแก้ตัว ราวกับนัดล่วงหน้าอย่างไรอย่างนั้น ชายหนุ่มรุ่นน้องเองก็เหมือนจะชะงักเล็กน้อย ดีที่เขาเลือกมองผ่านไม่ทำให้บรรยากาศอึดอัด“สวัสดีธันวา แหะ!แหะ! ใจตรงกันเลย” พูดออกไปทั้งๆ ที่ไม่กลั่นกรอง ช่างโง่เง่าสิ้นดี ใจตรงบ้าบออะไร เคยเห็นคนซื่อบื้อแต่หนักขนาดนี้ไหม“ครับ” ธันวายังคงมาดสุภาพบุรุษเสมอ ระหว่างรอเขาซื้อของติดมือจากเด็กคนหนึ่งมาด้วย เป็นที่คาดผมสีชมพูหูกระต่ายคู่ จะมอบให้ลูกพี่ลูกน้องก็กระไรอยู่จึงหันไปหาแครอล ยังไงเธอก็เป็นคู่เดท“ให้เราเหรอ ขอบคุณนะ”ใบหน้าของแครอลแทบไม่เหลือเลือดหล่อเลี้ยง ถึงขั้นซื้อของเตรียมไว้โดยเฉพาะ น้องหมอจะต้องชอบเธอมากแน่ๆ ยิ่งถลำลึกยิ่งยากจะถอนตัว เวรกรรม สมน้ำหน้าที่เล่นไปทั่วจริงๆ แครอลลองสวมเพื่อรักษาน้ำใจ ขนปุกปุยสุดน่ารักบนศีรษะเธอเชื้อเชิญให้อยากลูบคลำมาก“พี่ธันก็ใส่ด้วยสิคะ” น้ำผึ้งรีบสนับสนุนและก่อนที่ทั้งสองจะเหมือนคู่รักมากไปกว่านี้ สายลมแปรปรวนระลอกใหญ่ก็พัดผ่าน พาเอาความรู้สึกหนาวเหน็บกัดเซาะผิวกายจนสั่นสะท้านไปหมดทุกคนหันไปยังทิศทางต้นลม เบิกตาโตแทบ

“ห้ามมาแทรก แค่สามสิบวินาทีคงได้ใช่ไหม” แครอลตะเกียกตะกายลงไปยืนโงนเงน หลบสายตาที่กำลังมองมาแล้วเกลี้ยกล่อมเจรจา“ไม่ได้”แค่พริบตาเดียวก็ทนรอไม่ไหว หากจะคืนก็คืนเลย พิริ้พิไรให้หงุดหงิดทำไม เขาใจกว้างดุจทะเลขนาดนี้ ยังได้คืบจะเอาศอก คนอย่างเธอไม่เชือดไก่ให้ดูสักทีคงไม่จำ“แต่นายไม่มีสิทธิ์มายุ่งนะ นี่มันเรื่องระหว่างฉันกับน้องหมอ”เอาแต่พูดว่าเป็นผัวเธอ ยังไม่มีใครตกลงด้วยก็บังคับกัน ปล่อยให้จัดการปัญหาไปทีละอย่างไม่ได้ ต้องก่อกวนวุ่นวาย ทรมานคนอื่นนาวีตอบสนองคำพูดเสียดแทงโดยการกอดหญิงสาวตาโตต่อหน้าผู้คน น้ำเสียงของเขาเข้มข้นขึ้นมา“ไม่มีสิทธิ์เหรอ? แล้วใครมี มันหรือไง”“อย่ามาชวนทะเลาะ ปล่อยเดี๋ยวนี้ เรื่องของเราค่อยคุย เข้าใจบ้างไหม”“ทำไมต้องไปคุยกับคนอื่นก่อน สำคัญกว่าใช่ไหม จะบอกเลิกแล้วไปคบกันเหรอ” หมายถึงบอกเลิกเขาแล้วไปหาไอ้ไก่อ่อนแครอลตีความประโยคไม่ชัด รู้เพียงว่าหากยังบึ้งตึงอยู่ตรงนี้กลายเป็นข่าวให้พูดถึงสามวันสามคืนแน่ เธอยอมโอนอ่อน เผื่อว่าจอมเลือดร้อนจะลดความหึงหวงลงโดยเผยแผนการที่กำลังดำเนินอยู่แก่เขา“ก็ใช่ไง พอใจหรือยัง ทีนี้ก็ปล่อยก่อน”ต้องการหยิบน้ำมาดับไฟ แต่

พูดจบก็โน้มใบหน้าทำทีจะจูบ หากไม่มีเสียงหัวเราะหยันขัดขึ้นก่อน คงได้เห็นภาพบาดตาบาดใจนาวีเดินตรงมาทางพวกเขา มองชายหนุ่มสลับกับหญิงสาวด้วยความขบขัน“หลอกไอ้โง่ได้อีกคนแล้ว จะคบกันเลยไหม กี่วันดีเธอถึงจะเบื่อ มีเหยื่อเข้าหาไม่ขาดเลยหนิ สนุกหรือเปล่า”“ถอนคำพูดด้วย” ธันวาเผชิญหน้า ความอ่อนโยนเย็นชาเปลี่ยนเป็นแข็งกระด้าง“ทำไมวะ โง่ไม่พอยังตาบอดด้วย ผู้หญิงที่มึงชอบเป็นคนยังไงมึงรู้หรือเปล่า เทียวบอกรักใครต่อใครไปทั่ว ให้ความหวังคนนั้นทีคนนี้ที เมื่อกี้ยังอยู่กับกู เผลอแป้บเดียวก็มาอ่อยมึง ร่านแค่ไหนวะ อยากได้ต่อเหรอ”สิ้นประโยคหมัดหนักก็เหวี่ยงออกไปกลางอากาศ ชกโดนแก้มซีกซ้ายของนาวีเต็มๆ เขาพ่นเลือดลงพื้น ยิ้มเยาะฝีมือของธันวาแล้วพุ่งเข้าไปซัดเอาคืนนาวีมีประสบการณ์ชกต่อยที่เหนือกว่า อีกคนจึงไม่ต่างจากกระสอบทรายโดนอัด กว่าแครอลจะดึงสติกลับมาห้ามได้ รุ่นน้องหนุ่มก็ทรุดลงไปกองแล้วเขายังจะซ้ำ เธอจึงรวบรวมกำลังแล้วผลักผู้ชายปากร้ายถอยไป“ปกป้องมันอีกเหรอ” นาวีตวาดเกรี้ยวกราด แววตาลุกโหมไปด้วยไฟโทสะแครอลสะดุ้งโหยง ฉับพลันก็พูดไม่ออก ถ้อยคำที่ใช้ประชดประชันรุนแรงเสียจนสมองเบลอไปหมดเมื่อก่อน

คนถามเกือบโดนโบกกะบาล ไม่ใช่เมียจะให้เป็นแม่หรือไง รักหัวปักหัวปำขนาดนั้น เหลือแต่จับแต่งงานประกาศให้โลกรู้แล้วจู่บรรยากาศตึงเครียดก็เปลี่ยนเป็นเคล้าเสียงหัวเราะร่า เพื่อนของนาวีแต่ละคนกุมท้องขำยกใหญ่ มานั่งอมทุกข์เพราะสาวไม่เหลียวแลมันมีสภาพแบบนี้นี่เองตั้งแต่เป็นเพื่อนกันมาก็พึ่งเคยเห็นนี่แหละ ท่านนาวีผู้ยิ่งใหญ่หางหดซะแล้ว“เมียพี่มีชู้~”หนึ่งในนั้นร้องเพลงซ้ำเติม แต่เพราะนาวีไม่มีอารมณ์ร่วมพวกเขาจึงพากันผ่อนเสียงแล้วให้คำปรึกษา“กูปวดหัวเลย น้องแคลนะมึง เข้าใจยากฉิบหาย แต่กูว่าน้องรักมึงแหละ ไม่อย่างนั้นคงฟ้องพ่อเรื่องลักพาตัวแล้ว ที่ยังเห็นนั่งแดกเหล้าได้ก็เพราะในใจมีมึง ติดที่ยังไม่เลิกนิสัยรักสนุกเฉยๆ เอาอย่างนี้ ส่งคนไปยิงชู้แม่ง”นาวีถอนหายใจ ยิงชู้ก็ยิงได้ แต่เธอต้องรู้แน่ว่าเป็นฝีมือเขา จากที่ควรจะดีกลายเป็นแย่ยิ่งกว่าเดิม บางครั้งการใช้กำลังก็ไม่แก้ปัญหาเสมอไป อยู่ที่เป้าหมายด้วยว่าคุ้มหรือเปล่า“น้องรักมึงมากกว่าแฟนเก่าทุกคนเลยมั้งนาวี ไม่อย่างนั้นไม่ปกป้องมึงหรอก ซันวาทอเรย์เป็นใคร ยอมให้คนมาลูบคมเหรอ มึงแค่ต้องเมินบ้างอย่าไปตามใจมาก รักแล้ว ไม่นานก็จะคิดถึง ยิ่งมึงเล