All Chapters of เพื่อนรักร้ายนายวิศวะ: Chapter 91 - Chapter 100

เช้าวันต่อมาภายในโรงแรม เนเน่ร่างบางในชุดกางเกงยีนส์ขาสั้น เสื้อกามเอวลอยสายตาเหลือบมองคนหลับอีกยี่สิบจะ 10 โมง แต่ก็ไม่มีท่าทีว่าคนหลับลึกอย่างวาคิมนั้นจะตื่น ทั้งที่ฉันลงไปทานมื้อเช้ากับทางโรงแรมกลับถึงห้องเขาก็ยังไม่ตื่น ไม่ใช่แค่วาคิมนะเฮียนอสรายนั้นก็เมาหนักไม่ต่าง“ค่ามื้อเช้าคนละ 700 สองคนนี้ไม่ได้ทาน เสียดายตังชะมัด” เนเน่พึมพำ อีกไม่กี่นาทีต้องเช็คเอ้าท์ แต่วาคิมหลับไม่มีท่าทีจะตื่นขึ้นมา ร่างบางได้แต่ยืนถอนหายใจ“นี้นายนอน หรือซ้อมตายกัน จะไม่กลับใช่ไหม” ที่ฉันต้องปลุกวาคิมไม่ใช่อะไรหรอกนะ เขาต้องพาเฮียนอสไปเอารถนะสิ และนี้มันก็ใกล้เวลาเช็คเอ้าท์แล้วทว่าขณะที่วาคิมหลับอยู่นั้น ภายในหัวกับคิดอะไรขึ้นมา ใช่สิ เนเน่ถือวิสะจับคนหลับพลิกตัวให้นอนหงายขึ้นมา“...ให้ตายสิ ฉันพึ่งสังเกตุชุดที่วาคิมใส่บนตัวนี้มันตั้งแต่เมื่อวาน ทำไมเขาถึงสปรกได้ใจอะไรเบอนี้“เมา น้ำไม่อาบกล้าดียังไงมานอนกอดฉันทั้งคืน วาคิมสกปรก ชะมัด” ถึงตัวเขาจะมีกลิ่นน้ำหอมติดอยู่ก็เถอะ ยังไงก็สกปรกอยู่ดี เนเน่ไม่พูดป่าว ร่างบางเหลือบมองเก้าอี้ข้างเตียงกับมีแค่กระเป๋าสตางค์ใบเล็กและสมาร์ทโฟนที่วางรวมกัน ส่วนกุญแจรถ

มือเรียวฉกเบียร์ในมือวาคิมขึ้นมาดื่ม!! อึก อึก !! สายตาของเขาจับจ้องมาที่ใบหน้าเธอ“เมื่อก่อนอาจจะรัก แต่ตอนนี้ไม่รู้สิ ฉันเป็นพวกเจ็บแล้วจำ” น้ำเสียงยานของคนเมากรึบๆ เอ่ยขณะที่สายตาของเธอจับจ้องไปยังดวงตะวันลับขอบฟ้า“ฉันรู้ว่าฉันผิดที่ควงเอมมี่ ขณะที่ฉันยังเป็นแฟนเธอ”!! อึก อึก !! เนเน่ยังคงกระดกเบียร์ต่อ“หึ...” เธอยกยิ้มให้เขา“รู้ว่าผิด เธอจะให้อภัยฉันไม่ได้เลยเหรอ”“ง่ายไปไหมกับสิ่งนายทำกับฉัน” เธอสบตากับเขา“เอมมี่กับฉันเราเป็นแค่เพื่อนกัน ยอมรับว่าก่อนหน้านี้ไขว้เขวไปบ้าง แต่พอเห็นเธอควงวาตะ ยอมรับฉันมันเห็นแก่ตัว เลิกกับเธอไม่ได้จริงๆ ” วาคิมไม่พูดเปล่า แต่มือหนากับโอบกอดคนตัวเล็กจากด้านหลัง ปลายคางเกยเข้าที่บ่าไหลของเธอ“ด้านไปไหม มากอดทำไม”“ก็คนมันรัก ทำไมจะกอดไม่ได้” คนหน้ามึนเอ่ยหน้าตาย“แต่ฉันไม่ได้รักนาย...แล้ว” วาคิมจุกหน่วงกับคำพูดหักห้ามใจของเธอไม่น้อย มือหนาที่จะกระชับกอด กับแปลเปลี่ยนกอดเธอหลวมๆ“จะไม่ให้อภัยฉัน”“มากไปไหมกับสิ่งที่นาย ทำกับฉัน”“เรื่องเอมมี่ถือว่าเคลียร์ แล้วไง” เขาถาม“ซินนี่ละ...นายจูบกับซินนี่”“เธอเห็น...”“ไม่ได้ตั้งใจจะมอง แต่ตามันไปเห็นเ

วาคิมที่เห็นท่าทีอันเร้าร้อนของเนเน่ ใบหน้าอันหล่อเหลาชะงักกลืนน้ำลายลงคอ ร่างสูงที่ถูกมือนุ่มนิ่มลูบไล่ไปทั่วทั้งร่างกายและบริเวรเนินเนื้อ หัวนมอมชมพูที่สะกิดเขี่ยเล่นอย่างบางเบา วาคิมรู้สึกวาบๆ หวิวๆ สั่นสะท้านไปทั้งตัว ร่างสูงมีเม็ดเหงือผุดขึ้นบนใบหน้า“พรึบ” แต่แล้วคนใจกล้ากับทำในสิ่งที่ผมไม่คลาดคิด เนเน่พลิกตัวผมลงใต้ร่าง ขณะที่แม่ยัยแมวน้อยของผม แปลเปลี่ยนเป็นแม่เสือสาวนั่งคร่อมร่างผมเอาไว้ กางเกาขาสั้นของคนตัวสูงถูกดึงมากองที่ปลายเท้า ไม่นานวาคิมเปลื่อยเปล่าต่อหน้าของเธอ บนตัวเหลือเพียงกางเกงชั้นในห่ออุ้มท่อนเอ็นแข็งไซส์ 56 ผองขึ้นทั้งแท่ง วาคิมจับมือเรียวเล็กของเนเน่ลูบไล่เข้าที่ท่อนเอ็นขนาดใหญ่ชี้โด่ขึ้นกลางเป้า ขณะที่ลิ้นสากหนาของเขาแทรกและดูดเล่นเข้าโพรงปากหวานของเธอ“จ๊วบ จ๊าบ”“อ่าส์ เชี่ย...” ปฏิเสธไม่ได้ว่านี้เป็นการคลุกเคล้ากันที่ลงตัวสุดๆ เนเน่โนมตัวลงที่ใบหน้าของผม ขณะที่ริมฝีปากของเขาถอนจูบออกจากกัน“เนเน่คับ โน้มตัวลงมา อีก” ยัยตัวร้ายของผมยอมทำตามอย่างว่าง่าย มือหนาดึงเสื้อเอวลอยขึ้นมากองที่ลำคอขาว ขณะที่เนเน่โน้มตัวลงมาทรวงอกอวบๆ สองเต้าตรงตำแหน่งรับกับริมฝีปากอั

@คอนโดเนเน่ด้านเนเน่หลังจากที่ฉันไลน์หาอัญญาเมื่อช่วงบ่าย น้องเที่ยวอยู่พัทยากับเพื่อนๆ ของเธอนั้น พอยัยอัญญามาถึงโรงแรมก็ล่อไป 2 ทุ่มกว่าๆ ส่วนวาคิมฉันเห็นว่าเขาเหนื่อย และใช้พลังงานเยอะ ก็ปล่อยให้หลับต่อแบบนั้นแหละ และตอนนี้ดูเหมือนเขาจะรู้ตัวแล้ว“หึ...คนหื่น” สมน้ำหน้า ร่างบางเอ่ยพึมพำขณะที่นั่งเป่าผม เพราะมาถึงก็ 5 ทุ่มแล้ว เสียงปลายสายที่ดังมานั้น คือวาคิม แต่นั้นฉันก็ไม่คิดจะรับนี้แค่คืนเดียวฉันยังระบมขนาดนี้ ถ้าอยู่ต่ออีกสักคืนอย่างที่วาคิมบอกกับฉัน สภาพฉันจะเป็นยังไง ร่างบางได้แต่คิด นี้คือเหตุผลที่ฉันหนีกลับโดยที่ไม่บอกไม่กล่าวเขา2 สัปดาห์ต่อมา @มหาลัยBร่างสูงในชุดนักศึกษา ใบหน้าอันหล่อเหลาสวมทับด้วยแว่นกันแดด พอมาถึงมหาลัยวาคิมก็ตรงมาที่คณะบริหาร เพราะหลายวันมานี้ ตั้งแต่กลับจากพัทยาเขายังไม่เจอหน้าเนเน่ เรียนที่มหาลัยเดียวกัน แต่เหมือนอยู่กันคนละจังหวัด“เชี่ยมอส เนเน่ละ” มอส พอเจอหน้าเขาวาคิมที่ถามถึงเนเน่นั้น คนถูกถามมองค้อนด้วยท่าทีไม่พอใจ“สัส ไอ้เชี่ยคิม กูจะไปรู้กับมึงไหม มึงแม่งเอาแต่ถามคำนี้กูมาจะ 2 สัปดาห์แล้ว กูจะไม่รู้วะ วันนี้ไอ้เน่มันจะเข้าป่าว คณะกูปี4 เ

~ 1 เดือนต่อมา ~ @มหาลัยB หลังจากที่ผมกลับมาคืนดีกับเนเน่รอบนี้ ต้องขอบคุณเนเน่ที่เธอให้โอกาสผมอีกครั้ง เราคุยกันและไปไหนมาด้วยกันมาขึ้น แต่ที่เปลี่ยนไปตอนนี้ คือเนเน่เธอเบื่อหน้าผมนี้สิ เขาใกล้เป็นไม่ได้ หยี่หน้าใส่ผมราวกับรังเกลียดผัวเธอ ร่างสูงในชุดนักศึกษานอนเหยียดตัวใบโชฟาตัวยาวภายในห้องพักไอดอลของแทคิณ สวมด้วยหูฟังไร้สายนอนฟังเพลง ใบหน้าปิดด้วยหนังสือ“สักที วิจัยกูผ่านแล้วโว้ย ชาตินี้กูแม่งจะไม่ทำวิจัยอีก” เสียงที่ไอ้รามที่ดังแทรกเข้ามาในหูแข่งกับเสียงเพลงนั้น ทำเอาคนนอนผงกหัวขึ้นมา“เชี่ย...รามมึงจะแหกปาก ทำไม สัส รบกวนคนจะหลับจะนอน”“มึงจะนอนไรนักหนา นี้มันบ่ายแล้ว มึงไม่ไปรับไอ้เน่” รามถามที่วาคิมมานอนตรงนี้ ไม่ได้มารอรับเมียมันหรอกเหรอ รามขมวดคิ้ว“ไม่ ช่วงนี้ไม่รู้เนเน่เป็นบ้าอะไร กูเข้าใกล้เป็นไม่ได้ พอมาเป็นแฟน เหม็นหน้ากูยิ่งกว่า ตอนกูแอบกินขโมยกินเธออีก” วาคิมเอ่ยด้วยสีหน้าไม่สู้ดี“เออ ไอ้มอสบอกมึงไม่สบาย เป็นไงหายดีแล้ว ไข้แดกเหรอ”“ป่าว บ้านหมุน แม่งไม่รู้เป็นห่าไรกู จู่ๆ แม่งก็อยากจะอ้วกซะงั้น” วาคิมเอ่ยไม่ทันจะจบคำ ร่างสูงวิ่งไปอวกในห้องน้ำ ใบหน้าหล่อเหลาซีดยังก