Todos os capítulos de เพื่อนรักร้ายนายวิศวะ: Capítulo 101 - Capítulo 110

3 วันต่อมา เนเน่หลังจากวันนี้ที่วาคิมออดอ้อนให้ฉันไปค้างกับเขา และมันก็ได้ผล สองวันที่ผ่านมาฉันไปค้างกับวาคิม แต่คืนนี้ไม่ เพราะฉันกลับมาค้างที่บ้าน ช่วงนี้ฉันมีเรียนสัปดาห์ละสองวัน ขืนอยู่คอนโดฉันคงเบื่อมากแน่ๆ วันไหนว่างจากเรียนฉันก็มาช่วยคุณแม่ดูงาน ลืมบอกไปนอกจากคุณย่ามีโรงแรมแล้วนั้น คุณแม่ฉันก็มีร้านจิวเวลรี่ พวกเครื่องประดับด้วยนะ แต่คุณแม่พึ่งเปิดเมื่อปีที่แล้วยังไม่เป็นที่รู้จักอะไรมากมาย“เนเน่ วันนี้แม่กับคุณพ่อ ไปดูงานที่เชียงใหม่ อยู่กับพี่สายได้ใช่ไหมลูก”“สบายมากคะ” ร่างบางที่กลับจากมหาลัยเอ่ยกับมารดา“เนเน่ หนูอ้วนขึ้นป่าวเนี้ย” มารดาเอียงคอถามลูกสาว“คุณแม่ทักเหมือนพี่สายใจเลย ช่วงนี้เนเน่ทำวิจัยผ่านแล้ว คงมีเวลาออกกำลังกาย คะ” เสียงหวานหันไปเอ่ยกับมารดา“แต่คุณหนูไม่ได้อ้วนแบบน่าเกลียดนะคะ พี่ว่าแบบนี้แหละค่ะ น่ารัก ดูสิแก้มใส่หน้าเปล่งปลั่งดีออก” สายใจแม่บ้าน พวงตำแหน่งพี่เลี้ยงเนเน่หันมาเอ่ย“พี่สายใจพูดแบบนี้ เดี๋ยวเน่ก็ไม่ลดหรอกคะ หลอกเด็ก” เนเน่ว่าให้พี่เลี้ยง“ไว้เจอกันนะลูก” เอ่ยจบจากนั้นคุณแม่และคุณพ่อก็ออกจากบ้านเอาจริงอยู่บ้านก็เบื่อๆ เหงาๆ นอนจากจะนอนดูซ

ด้านวาคิมหลัง จากที่ผมแลกหมัดกับไอ้เชี่ยสิงห์ไป ร่างสูงกลับมานั่งที่โต๊ะ ซันเดย์ เอเปค เจมส์ ดีเอ็ม ดีเทล โรมที่ตามหลังมาเห็นใบหน้าอันหล่อเหลาของวาคิมปากแตกเลือดซึม ทั้งหกหนุ่มถึงกับชะงักไปตามๆ กัน“เชี่ย...คิมปากมึง แม่งไปซัดกับหมาที่ไหนมาวะ” เอเปคถามด้วยสีหน้าตกใจ วาคิมแยกกับเขาไม่กี่นาที ไงมันกลับมาสภาพปากแตกแบบนี้“นั้นดิ เมื่อกี้มันยังดีๆ อยู่เลย”“เมาแล้วเตะขาตัวเองล้มป่าว” ดีเทลเอ่ยลอยๆ“ไม่ล้มนะ นี้มันรอยหมัดชัดๆ” โรมเสริม“เชี่ย...แล้วพวกมึงจะถามห่าเหวอะไร นักหนาละวะ” วาคิมที่ถูกกลุ่มเพื่อนๆ จี้ถาม รู้สึกหงุดหงิดเดือดปุๆ ภายในใจที่เห็นเนเน่จูบไอ้เชี่ยสิงห์ มือหนาหยิบแก้วบรั่นดีขึ้นมาสาดลงคอแบบเพียวๆ!! อึก อึก !!!! เคล้ง !! เสียงแก้วกระทบลงกับโต๊ะ ทำเอาสมาชิกร่วมโต๊ะสะดุ้ง มองหน้าวาคิมไปตามๆ กัน จากนั้นคนเมากรึบๆ ก็ลุกพรวดพราดออกจากโต๊ะ และเดินออกจากร้าน โดยไม่ตอบคำถามใคร“เชี่ย...เป็นห่าอะไรของมันวะ” เจมส์ได้แต่เอ่ยตามหลัง“เพื่อนมึงเป็นเชี่ยไร” ดีเอ็มหันไปถามเอเปค นั้นดิมันเป็นเชี่ยอะไร ไม่ทันเอเปคจะตอบ แต่สิงห์และใบตองกับเดินมาที่โต๊ะเมื่อสิบนาทีที่แล้ว สองสาวแฝดใบเตยใบต

ด้านเนเน่ที่หอบเสบียงเข้ามาคลาสเรียน ในช่วงบ่ายนั้น“เน่ นั้นเธอจะไปออกรบที่ไหน” รามที่เห็นถุงขนมในมือเนเน่ถึงกับถาม“ถุงขนมนึกว่าจะไปเข้าค่ายลูกเสือ” มอสว่าตาม แต่นั้นคนถูกแซวกับยกนิ้วกลางแจกสองหนุ่มไปแทน“พวกนายสามตัว อย่ามาแย่งฉันกินละกัน” เอ่ยจบร่างบางก็เดินไปนั่งเก้าอี้ข้างใบเตยที่ถัดจากโรม ราม และมอส“วิจัยทำเสร็จแล้ว คิดว่าจะได้นอนกอดเมียที่คอนโด สัส กูต้องมาเรียนอีก” รามบ่นขณะที่นั่งรอเรียนวิชาเจ้อุไรวรรณ ส่วนเนเน่ทั้งนม ทั้งขนมที่ตอนนี้กองเต็มโต๊ะของเธอ“แก ยัยเนเน่ฉันเห็นแก กินมันทุกวัน ไอ้นมกล้วยหอมเนี้ย แกอ้วนขึ้นปะเนี้ย” ยัยวิวที่นั่งข้างหน้าฉันหันมาถาม“น้ำหนักขึ้นมา 3 กิโล แกฉันหิวหยุดกินไม่ได้เลย กระโปรงทรงเอตอนนี้คือโยนทิ้งไปแล้วสองตัว ใส่ไม่ได้ แน่นไม่ไหว” เพราะช่วงนี้ฉันใส่ได้แค่กระโปรงพลีท ฉันหันไปเอ่ยกับยัยวิว ทว่าขณะที่พวกเรานั่งสุมหัวรออาจารย์“เพื่อนๆ ฟังทางนี้นะคะ ใครที่ลงชื่อไว้เมื่อเทอมที่แล้ว วันเสาร์ อาทิตย์นี้ เรามีเลี้ยงรุ่นก่อนสอบจบ ใครลงชื่อจองห้องนอนคู่กับใคร รายงานตัวด้วยคะ เสาร์นี้ บ่ายโมงเจอกันที่รีสอร์ตเรียวลีตี้ เขาใหญ่ ใครจะไปกับใครก็แจ้งโค๊กมาน

ด้านเนเน่หลังจากที่ไปตรวจซ้ำที่โรงพยาบาลและก็เป็นอย่างที่ฉันคิดเอาไว้ ฉันท้องจริง แบบไม่จกตา เมื่อเป็นเช่นนั้นฉันเลยต้องฝากครรภ์ต่อเลย จากนั้นก็กลับมาที่บ้านรู้สึกอยากทานกับข้าวฝีมือพี่สาย สายใจที่เห็นคุณหนูของบ้านทานข้าวขาหมูอย่างเอร็ดอร่อยถึงกับกลืนน้ำลายตาม“น้องเนเน่ ทานอะไรก็ดูอร่อยไปหมด”“ก็พี่สายใจทำอะร่อยนิคะ ดูสิเน่หยุดทานไม่ได้เลย” ถึงจะเป็นข้าวขาหมูธรรมดา แต่ไม่ธรรมดาก็ฝีมือพี่สายใจนี้แหละ“ชมแบบนี้พี่ เขินคะ น้องเน่”@เขาใหญ่3 วันต่อมาเนเน่และวันนี้เป็นวันเสาร์ ที่ฉันเดินทางมาเขาใหญ่เลี้ยงรุ่นกับ เพื่อนๆ ในคณะ โดยวันนี้ฉันนั่งรถมากับยัยใบเตยและอิโค๊ก พวกเราสามคนมาถึง รีสอร์ตในเวลาบ่าย 4 โมง เพราะแวะเที่ยวคาเฟ่ แถวๆ นี้ ทว่าพอมาถึง ก้นไม่ทันจะเตะเกาอี้ มอสกับยื่นไวน์มาให้ฉัน ดูท่าทีน่าจะดื่มนำไปนานแล้ว พอรู้ว่าฉันไม่ใชตัวคนเดียวเหมือนเมื่อก่อนก็ไม่กล้าแตะของมึนเมา“ขอน้ำส้มแทนได้ปะ รู้สึกเพลียๆ เหมือนไม่ค่อยสบายนะ” ฉันเอ่ยกับมอส และราม“ปัดโธ่ เน่ แบบนั้นมันจะไปถึงอะไร ไม่สบายมันต้องถอนเว้ยเพื่อน” รามเดินมากอดคอฉัน ให้ตายสิ ทำไงละฉัน“ฉันพึ่งดื่มชามา ไว้ค่ำๆ ละกัน นี้พึ่งจ

เนเน่จะปฏิเสธยังไงละ ในเมื่อสองคนนั้นพาวาคิมมาที่ห้องฉัน สภาพคือไม่ไหว กลิ่นเหล้าหึ่งไปทั้งตัว“มอสกับราม ฉันยังไม่ทันจะหายโกรธวาคิม แล้วนี้จะพาเขามาหาฉันทำไม” เนเน่ถึงฉันจะยังโกรธ น้อยใจวาคิมเรื่องวันนั้น แต่กับใช้ผ้าหมาดชุบน้ำเช็ดหน้าให้คนเมา“วาคิม วาคิม” ไม่ว่าฉันจะเช็ดหน้า สะกิดปลุกเขาขึ้นมายังไง แต่นั้นคนเมาหนักกับเขาไม่รับรู้อะไร หลับนิ่งเหมือนคนตาย เมื่อเห็นว่าคนเมาหลับไม่ได้สติ ฉันจึงจัดท่าให้เขาได้นอนสบาย เพราะตอนนี้ฉันก็ไม่ไหว ง่วงมาก“ที่ฉันยอมแบบนี้เพราะเห็นแก่เบบี้ในท้องหรอกนะ” เสียงเล็กพึมพำจากนั้นเปลือกตาก็ค่อยๆ ปิดไปเช้าวันต่อมาวาคิมคนเมาหนัก ร่างสูงรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาในเวลา 9 โมงกว่าๆ กับพบว่าผมนอนกอดเนเน่มาตลอดทั้งคืน ใบหน้าอันหล่อเหลาขมวดคิ้วด้วยสีหน้าสงสัย แต่นั้นก็ผุดยิ้มปรากฏบนใบหน้า ที่เนเน่นั้นนอนซุกที่หน้าอกของเขา เป็นฝีมือใครไม่ได้ นอกจากไอ้เพื่อนรักสามตัว‘แต่ก็ขอบใจพวกมันมาก ที่ช่วย’ วาคิมเมื่อรู้ว่าตนนอนกับเนเน่มาทั้งคืน ปากบางจิ้มลิ้ม อมชมพูตรงหน้า ที่ทนเห็นไม่ไหวนั้น กับกดจมูกเข้ากับริมฝีปากของคนหลับลึก ขณะที่คนเมาค้างอย่างผมยังอยู่ในอาการสะลืมสะลือ“จ