Todos os capítulos de เพื่อนรักร้ายนายวิศวะ: Capítulo 71 - Capítulo 80

“พาไปหาหมอ”“ฉันแค่เจ็บขานะ จะพาไปโรงพยาบาลทำไม” แต่นั้นวาคิมกับไม่สนใจเสียงโวยวายต่อต้านเนเน่ ฉันพึ่งสังเกตุมีสายตาหลายคู่จับจ้องมาที่ฉันและวาคิม จนกระทั้งมาถึงที่รถ เดี๋ยวนะฉันจำไว้ว่าวันนี้ว่าคิมเขาขับฮาเล่มาไม่ใช่เหรอ“ช่วยเปิดประตูหน่อย” เนเน่ยอมทำตามอย่างว่าง่าย จากนั้นวาคิมก็วางเธอลงบนเบาะ“รถใคร...”“เพื่อนเธอ” รถราม โรม เหรอ คันนี้ฉันดูไม่คุ้นเลย“ฉันไม่ได้เป็นไรมาก แค่เจ็บขานิดหน่อย ไปแค่ห้องพยาบาลก็ได้”“วันนี้ที่ห้องพยาบาลไม่มีหมอ ขาเธอแดงขนาดนี้ไปหาหมอเถอะ” เอ่ยจบร่างสูงก็โน้มตัวคาดเบลท์ให้คนเจ็บ วาคิมเขาใกล้ฉันมาก จนฉันรับรู้ลมหายใจอุ่นๆ ของเขา!! ตึก !! หัวใจดวงเล็กเต้นสั่นแรงอย่างไม่เป็นจังหวะ ไม่สิ เราเลิกกันแล้ว ฉันไม่ควรใจสั่นกับผู้ชายคนนี้ ริมฝีปากหนานุ่มประกบจูบเข้าเรียวปากอวบอิ่มคนตรงหน้าอย่างรวดเร็วห้ามใจความรู้สึกไม่ได้ มือหนาอีกข้างล็อคเข้าที่ท้ายท้อยของคนตัวเล็ก“จ๊วบ จ็าบ” จูบที่ดูดดื่ม รวดเร็วที่ริมฝีปากหนากระแทกเข้ามา ทุกอย่างมันเกิดขึ้นเร็วมาก เนเน่ปฏิเสธเรียวลิ้นสากหนาที่วาคิมยัดเยียดให้ร่างบางยอมให้วาคิมจูบอยู่เช่นนั้น ภายในรถสปอร์ตคันหรูของมอสมีเพียงเส

“ควงเด็ก ให้เขาหึงกูไร สัส เขาดิควงผัวใหม่เย้ยกูแทน เจ็บชิบหาย...” ใบหน้าอันหล่อเหลาคิดหนักเป็นสองเท่า“ไอ้เนเน่นี้นะ คบเด็กมอเอ็นเอส เชี่ยคิม ข้อมูลมึงมั่วป่าว” รามไม่เชื่อเนเน่คบเด็กมอเอ็นเอส ใบตองใบเตยต้องพูดผ่านหูผมบ้างดิวะ เพราะผมนี้แหละสายให้ไอ้เชี่ยคิม บอกให้ผมเป็นหูเป็นตาเฝ้าดูไอ้เนเน่อยู่ห่าง กลัวหนุ่มๆ มาจีบ เนเน่ เพราะแดกเหล้าเชี่ยคิมไปเยอะแล้ว“มึงอะ ทำงานไม่ได้เรื่องเชี่ยราม” นั้นไง สะดุ้งเฉยกู รามยักไหล่“มั่วไรของมึงไอ้ราม กูเนี้ยเห็นกับตา มันไปรับเนเน่ถึงโรงพยาบาล กูพาไป แต่เนเน่เธอกลับกับมัน สัสเจ็บใจชิบหายกู...” วาคิมเอ่ยด้วยสีหน้าทั้งโกรธและโมโห แต่จะทำไรได้ในเมื่อเนเน่เธอประกาศเลิกกับเขาแล้ว“แล้วมึงก็เล่นเป็นบทผัวเก่าวิ่งตามเขา” มอสถาม“ยอมรับว่าก่อนหน้านี้ กูผิดที่จูบเอมมี่ จังหวะนรกเนเน่ดันเห็นกูกับเอมมี่”“เชี่ย...” สามหนุ่มสบถเสียงมาพร้อมๆ กัน แต่นั้นก็เปลี่ยนสีหน้า“ฮ่า ฮ่า ฮ่า”“พวกเพื่อนเชี่ย... กูไม่ขำนะโว้ย” วาคิมเอ่ยด้วยสีหน้าจริงใจ“กู...กลุ้มวะ”“ไม่น่าเชื่อว่า คนอย่างไอ้เนเน่มันจะลบลายเสือวาคิม จากลายเสือ เหลือเพียงลายแมวเหมียวตัวน้อยส้มๆ วาคีตะ ผู้น่

“รู้ตัวก็ดี...” ถึงปากจะพูดแบบนั้น แต่ก็รับเสื้อช็อปเขามาคลุม ขณะที่อีกคนเปลือยส่วนบน ใช่ฉันเกลียด วาคิมจนไม่อยากจะมองหน้า ปล่อยให้เขาเข้าใจแบบนั้นแหละดีแล้ว“เกลียดมากก็ดี ในเมื่อรักกันไม่ได้ก็ไม่ต้องรัก” วาคิกดเสียงต่ำไม่น่าฟัง ตาจ้องตาผ่านความมืด ร่างสูงขบสันกรามแน่นด้วยอารมณ์โกรธจัด มือหนากระชากคนปากดีลอยหวือลงบนตัก อุ้มเนเน่คร่อมตักเข้าไว้ ใครว่าเขาจะยอมทนหนาวคนเดียวละ!! ตึก !! เนเน่ที่ถูกวาคิมกระชากลงบนตักขณะไม่ตั้งตัวนั้น ร่างบางตาเบิกกว้าง ถึงในห้องจะมืดและฉันรับรู้ถึงลมหายใจของวาคิมที่หายใจลดต้นคอฉัน“ปล่อย...นะ จะทำอะไร” ฉันดิ้นขยับตัวไม่ได้ เมื่อถูกมือทั้งสองข้างของวาคิมล็อกตัวเอาไว้ เสื้อสีขาวเปียกไปทั้งตัวเห็นลึกยันเสื้อในสีชมพูอ่อนๆ“ทำให้เกลียด...ไหนๆ ก็เกลียดแล้ว เกลียดฉันให้มากๆ นะเนเน่ จำไว้ให้ขึ้นใจว่าคนที่เธอเกลียด ชื่อวาคิม” เอ่ยจบร่างสูงก็ประกบจูบริมฝีปากเรียวเล็กอย่างรวดเร็วถึงภายในห้องมืดมีแสงไฟเพียงริบหรี่ แต่เขากับยัดเยียดจูบที่ดุเดือดให้กับเธอไม่ยั้ง“ฮือ...” เนเน่หลุดเสียงต่อต้านแต่กับไม่เป็นผล ยิ่งเธอหลบจูบวาคิมกับดัดลิ้นเข้าโพรงปากของฉันอย่างดิบเถื่อน ให

“น้ำฉันเลอะขาเธอ จะออกไปสภาพนี้” แต่แล้ววาคิมกับทำในสิ่งไม่คลาดคิด ร่างสูงย่อตัวนั่งแบะขาเรียวออกจากกันส่งลิ้นร้อนตวัดเข้าที่เรียวขาของฉันลากยาวมาจนกระทั้งถึงเนินสามเหลี่ยม“อ่าส์...วาคิม นาย พอก่อนสิ” เนเน่ไม่พูดเปล่า น้ำเสียงแหบกระเส่าเอ่ย ขณะที่เธอดันใบหน้าเขาออกจากส่วนนั้นของเธอ“ช่วยทำความสะอาด”“ไม่...” เนเน่ปฏิเสธเสียงแข็ง แต่นั้นวาคิมกับยิ่งแกล้งตวัดลิ้นเข้าใส่อย่างรัวและเร็วจัด“อื่อ...ไม่นะ นะ...นายหยุดทรมานฉันสักทีสิ” ลิ้นตวาด ขณะที่มือทั้งสองข้างกับบีบขย้ำเต้าอวบอึ๋มทั้งสองข้าง!! แผล็บ แผล็บ !! เชี่ย...หวานชิบหาย วาคิมเขาหยุดไม่ไหว เพราะคนตรงหน้านั้นหวานยิ่งกว่าช็อคโกแลตที่เขาชอบทานอีก“ฮือ...ไม่ไหวแล้ว”“เนเน่ เธอเกลียดฉัน”“อื้อๆ ใช่...ฉันเกลียดนาย”“เกลียดแบบไหนของเธอ เยิ้มเต็มปากฉันขนาดนี้” วาคิมละใบหน้าขึ้นถาม จากนั้นก็ลงลิิ้นตวัดเข้าใส่ต่ออย่างหวานปาก“หยุดสักทีสิ” เนเน่เอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นไหว“ฉันจะหยุดก็ต่อเมื่อฝนหยุด”“หวานมากเน่ อ้าออกกว้างๆ จะได้ทำความสะอาดง่ายๆ ” ลิ้นตวัดขณะที่มือทั้งสองข้างใส่กระดุมกลับให้เธอ“อ่าส์...” ไม่นานฝนข้างนอกก็หยุด วาคิมจึงยอมถอนปาก

“ฉันไม่ใช่แมว แมวบ้านนายนะสิ”“ไม่ใช่แมว งั้นก็แม่เสือสาว นัยน์ตาสวย” เอเปคร้องเพลงมาเช่นนั้น ใบหน้าสวยแดงซ่านด้วยท่าทีเขินอาย แต่นั้นก็พยายามทำสีหน้าให้เป็นปกติ“ไม่ใช่แมว งั้นเธอก็เป็นเสือ ใช่ไหม” วาคิมไม่พูดเปล่า ทว่ากับยืนแขนอีกข้างล็อคเข้าคอเนเน่หน้าตาเฉย“ว้าย...” ร่างบางแผนหลังชิดเข้าที่หน้าอกของคนตัวโต ใบหน้าอันหล่อเหลาโน้มเข้าหาคนตัวเล็ก ปลายจมูกโด่งคมสันเตะเข้าข้างใบหูของเธออย่างอ่อยโยน“ตึก” หัวใจดวงเล็กเต้นสั่นแรงอย่างไม่เป็นจังหวะ วาคิมปัดปายจมูกสัมผัสหูและต้นคอของเนเน่โดยไม่สนใจสายตาของเพื่อนๆ“ไม่ทักทายผัว รู้ใช่ไหมว่า...”“ผัวเหรอ หน้าไม่อาย” วาคิมยังพูดไม่ทันจบ แต่เนเน่กับสวนขึ้นมา“ถ้าหมายถึงนาย” เนเน่หันมาเผชิญหน้ากับวาคิม มือเรียวลูบไล่ใบหน้าอันหล่อเหลาเผยรอยยิ้มแสนหวานอย่างยั่วยวน ทำร่างสูงคล้อยตาม“ผัวคนนี้ ฉันโยนทิ้งขยะไปนานแล้ว หรือที่นายถามนี้หมายถึงคนใหม่ ละ” เนเน่เชิดหน้าใส่วาคิทอย่างที่เธอมักชอบทำ วาคิมที่ถูกสวนกลับเช่นนั้น ร่างสูงได้แต่กัดฟันกรอด“ใครมันจะได้เป็นผัวใหม่เธอละ ในเมื่อเธอมีอะไรกับฉันแค่คนเดียว” วาคิมกดเสียงต่ำอย่างไม่น่าฟัง ดวงตาคมคู่ดุจ้องคน