Todos os capítulos de เพื่อนรักร้ายนายวิศวะ: Capítulo 61 - Capítulo 70

วาคิมไม่ว่าผมจะซอยสะโพกเข้าร่องเสียวสยิวของเธอถาโถมเข้าใส่ราวกับพายุหนัก จนคนใต้ร่างสั่นคลอไปตามจังหวะกระแทก เริ่มจากเตียงนอนมาต่อที่โซฟานั่งเล่นภายในห้องของโรงแรม จบไปถึงยกที่ 3 แต่นั้นยัยตัวร้ายก็ไม่มีท่าทีหลุดปากเรียกชื่อผัวเธอ“อ่า...อืม เนเน่คับ ผัวเธอชื่ออะไร” น้ำเสียงแหบกระเส่าเอ่ยถามด้วยความเสียวสะท้านปรนทรมาน ขณะที่ท่อนเอ็นขนาดใหญ่เสียดสีเข้าๆ ออกในร่องสวาทของคนใต้ร่าง“ไม่...ฉัน ไม่มีผัว” น้ำเสียงแหบกระเส่า ใบหน้าสวยครางรับ หึ ใส่ไม่ยั้งแรงกำลัง ผมไม่ใช่ยังเธองั้นเหรอ“ทำไม เกลียดฉันมาก”“ยิ่ง...กว่าตัว...”ยิ่งเธอว่าเขาเป็นสัตว์เลื้อยคล้านประเภทเดียวกับตะกวด วาคิมยิ่งดันท่อนเอ็นขนาดใหญ่เข้าอย่างหนักหน่วง!! ผับ ผับ !!“อ่าส์...นี้พอก่อนได้ไหม จะตายหรือไง” นี้เขาไม่ได้ดันเข้าแค่รอบ สองรอบนะ นี้มันรอบที่สามแล้ว“ฉันจะหยุดก็ต่อเมื่อเธอเรียกชื่อ ผัวเธอ ว่าไงเน่คับ”!! ตุบ ตับ !! คนหนึ่งซอยสะโพกอัดเข้าใส่อย่างไม่ยั้ง เนเน่ครั้งนี้ร่องสวาทของฉันผ่านการใช้งานอย่างหนักหน่วง นี้ฉันเจ็บจะไม่ไหวแล้วนะ ทำไมวาคิมเขาถึงใจร้ายกับฉันเช่นนี้“แค่เรียกชื่อผัวเธอ ชื่อวาคิมมันจะยากตรงไหน”“ตรง

1 เดือนต่อมา@มหาลัยB หลังจากที่ปิดเทอมไปเกือบ 3 เดือนและตอนนี้ฉันก็ฝึกงานเสร็จกลับมาเรียมพร้อมกับเป็นพี่ปี 4 อย่างเต็มตัวซึ่งช่วงนี้ไม่ได้มีเรียนอะไรเน้นไปที่ทำวิจัยจบมากกว่า“แกฉันว่าพวกเราน่าจะลง สหกิจดีกว่านะ ฝึกงานเสร็จเราต้องกลับมาทำวิจัยอีก ฉันขี้เกียจโครต รู้งี้น่าลงสหกิจเหมือนคณะพวกอิปิ๊ก ฝึกงานยาวไปเลยจ๊ะ 6 เดือนเต็มๆ” เสียงยัยใบตองหันมาเอ่ยกับฉัน แต่ก็เห็นด้วยกับนางนะ“นี้เปิดเทอมไป 2 สัปดาห์แล้ว แค่ชื่อเรื่องวิจัยฉันยังไม่ผ่านเลย เจ้ทุมแกนิจะกดทำไม แค่ชื่อเรื่องก็น่าจะปล่อยผ่านบ้าง”“มอ.บี คือโหดนะแก ทีเพื่อนฉันนางเรียนที่เอสเวิส วิจัยเขาทำเป็นคู่ยังได้เลย แต่นี้เล่นงานเดียวเลย ใครมันจะคิดออกละวะ”“ล่าสุดไอ้บีน นางตั้งชื่อไป 10 รอบเจ้ทุมก็ไม่ให้นางผ่าน อิบีนนางคือท้อจะถอนวิชานี้แล้วอะ”“หูยเจ้ทุมร้ายมาก อย่าว่าแต่อิบีนฉันนี้ก็เริ่มหลอนแล้วนะ 3 รอบ เจ้แกบอกชื่องานฉันซ้ำกับรุ่นพี่ปีที่แล้ว เห้ย...เศร้าวะ” เนเน่เอ่ยด้วยสีหน้าคิดหนัก“ห้องเรา 40 คนชื่อเรื่องผ่านไม่ถึง 10 คนอะคิดดู อีก 30 มีแวว F ลอยมาแล้วคะหญิง” ยิ่งยัยใบตองเอ่ยมาเช่นนั้น เนเน่ยิ่งคิดหนักเป็นสองเท่า“นี้แหละว

1 สัปดาห์ต่อมา ด้านเนเน่และสัปดาห์นี้ก็เป็นอีกสัปดาห์ที่ทางรุ่นพี่ปี 4 อย่างพวกฉันพารุ่นน้องทำกิจกรรม เนื่องจากอีก 3 วันข้างหน้าทางมหาลัยมีการแข่งกีฬาสี หลังจากที่ช่วงบ่ายไม่มีเรียนฉันและเพื่อนๆ ในคณะอีกหลายคนก็มาช่วยกันจัดแสตนเชียร์ให้กับน้องๆ ซึ่งงานนี้ไม่ใช่ไอเดียฉันหรอกนะ เรียกว่าเป็นตัวช่วยยัยโค๊กเพื่อนร่วมคลาสเรียนมากกว่า เพราะปีนี้นางเป็นประธานสีแทนโรมขณะที่เนเน่วุ่นว่ายก้มๆ เงยๆ ร่างบางที่เสียบดอกไม้พลาสติกประดับประดาแสตนเชียร์อยู่กับ ใบตอง ใบเตยและอีกหลายๆ คนนั้น“ว้าว เป็นไง สวยปะ” ฉันหันไปถามเพื่อนๆ ในคณะซึ่งก็มีพวกโรม ราม มอส อยู่ด้วย ฉันที่วุ่นวายกับการเสียบๆ ดึงๆ ดอกไม้ออกนั้น พึ่งจะสังเกตว่าตรงนี้มีวาคิมนั่งอยู่ด้วย เขานั่งถัดจากฉันไปแค่มอสและโรมกลั้นไว้“สวยแล้ว” เสียงมอสตอบ“แน่ใจ๋ งั้นพอแล้วนะ ถือว่าสวยแล้ว” เสร็จหน้าทีพวกฉันแล้ว เพราะฉันรับงานแสตนกับเพื่อนๆ ช่วยกันประมาณ 10 คน ส่วนฉันมีหน้าที่แค่ปักดอกไม้แค่นี้แหละ“เนเน่อย่าบอกนะ ว่านี้ฝีมือเธอ” รามที่พึ่งจะสังเกตุ ว่าไอ้ที่เห็นสวยๆ นี้ฝีมือเพื่อนกลุ่มเนเน่“ก็ใช่นะสิ แล้วนายคิดว่าใคร” เนเน่หันไปเอ่ยกับราม ประมาณ

รถที่เนเน่ขึ้นไปนั้น ซึ่งไม่ใช่รถใครที่ไหน รถผมเองซึ่งใครเป็นคนขับมารับเธอนั้นคงไม่ต้องเดา“เชี่ย...” วาคิมสบถออกมาด้วยความหงุดหงิดหัวเสียสุดๆ รู้ทั้งรู้ว่าวาตะเป็นพี่ชายผม หึ...! เนเน่นี้เธอคิดยังไง“จะเอาพี่ฉันทำผัวอีกคนหรือไง ว่ะ” หรือจะปั่นหัวเขา คนที่ไอ้รามเอ่ยถึง คงเป็นพี่ชายเขาสินะ สายตาคมจ้องมองไปยังกระทั้งรถยุโรปที่วิ่งออกไป“ให้มันได้แบบนี้สิ ทั้งพี่ทั้งเมีย” นี้วาตะมันคิดอะไรของมันด้านเนเน่ขณะที่วาตะมารับเธอที่มหาลัยนั้น เนเน่มีสีหน้ากังวลอย่างเห็นได้ชัด“คุณยายให้พี่มารับน้องเนเน่นะคับ”“ขอบคุณคะ แต่พี่วาตะคะ วันหลังถ้าพี่อัดอึดที่มารับเน่ ไม่ต้องมาก็ได้นะคะ เน่เกรงใจพี่คะ” อีกอย่างฉันและพี่วาตะเราก็ไม่ได้เป็นไรกัน คำพูดของเนเน่ทำเอาหนุ่มหน้าตี้ นั้นหลุดยิ้ม“เกรงใจพี่ หรือเกรงใจวาคิมน้องชายพี่กันแน่คับ” วาตะไม่ใช่คนโง่ ที่ดูไม่ออก วาคิมและเนเน่นั้นไม่ใช่เพื่อนอย่างที่น้องชายบอกคุณยาย แต่มีอะไรมากกว่านั้น ก็วันที่ไอ้น้องชายตัวดีให้เขาไปส่งเอมมี่นั้นแหละ เช้าวันต่อมาทั้งรอยขีดข่วนบริเวรหน้าอก และรอยเขี้ยวที่ข้อมือของวาคิม คงไม่ต้องบอกว่าน้องชายไปทำอะไรกับใครมา เพราะสายตาที

3 วันต่อมา @มหาลัยB ด้านเนเน่และวันนี้มหาลัยมีกิจกรรมงานแข่งกีฬาสีที่ทางมหาลัยจัดขึ้น ร่างบางในชุดเสื้อกีฬาสีฟ้าซึ่งเป็นสีประจำคณะฉันเอง สวมทับด้วยกางเกงยีนส์สีซี๊ดขาเดฟขาดเข่า ใบหน้าสวยหวานแต่งแต้มเครื่องสำอางเล็กน้อยที่เดินเข้ามาทางเข้าประตู 1!! บึ้นๆ !! เสียงรถฮาเล่ที่ดังมา ร่างสูงในในชุดกีฬามีสาวสวยหน้าหน้าที่นั่งซ้อนท้ายวิ่งผ่านหน้าฉันไป“ให้ตายสิ...นั้นเขาเหรอ” หึ...ดูคนที่มอสบอก อกหัก เพราะซ้ำรักฉัน ไม่ทันไรวาคิมก็ควงสาวสวยคนใหม่ซ้อนท้ายเปิดตัวเสียแล้ว สำส่อน มักมากแบบนี้ ใครกันที่บอกให้ฉันกลับไปคืนดีกับเขาเพียงแค่คิดกับเหมือนมีอะไรบางอย่างวิ่งมาจุกแน่นที่หน้าอกของฉัน มันจุกแน่นไปหมด ของแบบนี้ต้องใช้เวลา เพื่อลืม และฉันเชื่อว่าอีกไม่นานฉันคงทำได้ วาคิมเขาจะควงใครมาก็เรื่องของเขาสิ เนเน่พยายามที่จะไม่สนใจ แต่นั้นกับปฏิเสธ ก็จุกอยู่นะ จุกพอๆ กับวันที่เขาจูบเอมมี่ในร้านอาหารวันนั้น ร่างบางเหลือบมองนาฬิกาวันนี้ฉันมาสายมากแล้ว เพื่อนๆ ของอยู่ที่โรงยิมแล้วสินะ“วันนี้ยัยเตย ยัยตองมีแข่งบาส ประเภทหญิง ชิงแชมป์กับนิเทศ” ธรรมดาที่ไหนสองแฝดของฉัน แต่ก่อนที่จะไปโรงยิมฉันรู้สึกคอแห้ง ไ