All Chapters of เพื่อนรักร้ายนายวิศวะ: Chapter 41 - Chapter 50

วาคิมหลังจากที่ผมวางสายจากเนเน่ใครจะคิด เนเน่จะใจร้ายกับผัวเธอไปไหน กินยาไม่หายสงสัยต้องพึ่งอะไรที่มันบาดคอแล้ว หลังจากที่ผมนอนโทรมเพราะโดนพิษไข้เล่นงานตั้งแต่ช่วงบ่าย รู้สึกตัวตื่นขึ้นมาอีกที ก็มีสายเรียกเข้าสายเนเน่ ผมที่รับปากจะไปรับเธอแต่กับไปไม่ไหว เชี่ย...ผมแม่งดื่มน้ำขวดเดียวกับไอ้เอเปค มันป่วยยังไม่หายดี และเสร่อมาเล่นบาสกับพวกผม ผมเลยโดนพิษไข้เล่นงานอย่างที่เห็นนี้แหละหลังจากที่ทานยาไป 2 เม็ดอาการดีขึ้นแล้วนั้น ร่างสูงในชุดกางเกงขาสั้น สวมทับด้วยเสื้อยืด ที่กำลังจะลุกไปหาอะไรทานนั้น แต่นั้นกับหงุดหงิดไม่น้อยที่มีเพียงบะหมี่กลึ่งสำเร็จรูป ดึกแล้วจะออกไปทานข้างนอนร่างกายก็ไม่เป็นใจ สั่งอะไรมาก็คงหิวไม่ไหว!!ออด ออด!! เสียงที่ดังมาจากหน้าห้อง ร่างสูงเปิดไปเปิดประตู กับพบว่าร่างบางในชุดนอนเปือกชื่นไปแทบทั้งตัว“คิดว่าจะไม่มาดูใจ ปล่อยให้ฉันตายเสียแล้ว แค๊กๆ”“ก็บอกให้ไปหาหมอไง” วาคิมใครจะคิดว่าเนเน่เธอจะเป็นห่วงผมขนาดนี้“มายังไง” เขาถาม“ฉันวิ่งกางร่มมานะ แต่ระว่างทางร่มดันหัก” เนเน่ไม่พูดเปล่าพร้อมกับชู่ร่มในมือของเธอ สภาพที่ร่างบางใบหน้าสวยปากซีดหนาวตัวสั่น วาคิมกับยื่นผ้าเช็

ด้านเนเน่หลังจากที่เลิกงาน และวันนี้เป็นอีกวันที่ฉันรอวาคิม เขาไม่ได้มารับฉันทุกวันหรอกนะ เพราะช่วงนี้เป็นช่วงปิดเทอม ต่างคนก็ต่างฝึกงาน ร่างบางในชุดเดรสสีแดงซึ่งต่างจากชุดทำงานกว่าวันไหนๆ นั้น เนื่องจากฉันสะดุดล้ม ชุดฉันเลอะน้ำหวาน โชคดีที่ยัยอัญญาเอาชุดติดรถมาด้วย ฉันเลยต้องใช้ชุดน้องอย่างที่เห็นนี้แหละ ฉันเหลือบมองชุดตัวเองเหมือนจะไปออกเดทยังไงยังงั้น ทว่าขณะที่ร่างบางยื่นรอวาคิมสักพักเสียงรถดังสนั่นที่ดังมาทางประตูทางเข้าของโรงแรม สายตากับสะดุดเข้ากับร่างสูงในชุดเสื้อช็อปสีแดง กางเกงยีนส์ขาเดฟสีซีดที่ขับรถฮาเล่มาทางฉัน“ให้ตายสิ ไอ้เท่ห์มันก็เท่ห์อยู่หรอก” แต่วาคิมขับรถคันนี้มารับฉันอีกแล้ว ไม่ใช่เรื่องมากอะไรหรอกนะ อย่างที่รู้ๆ กันว่าฮาเล่คู่ใจของเขาคันนี้ไม่ถูกกับฉัน เพียงแค่เห็นรถคนที่ยืนรอก็แทบจะหันหลังกลับทางเดิม“เนเน่ เธอรอฉันนานป่าว โทษทีฉันพึ่งแยกกับไอ้รามมานะ” วาคิมที่จดรถได้ไม่ทันไร ร่างสูงเอ่ยกับแฟนสาว เนเน่ใบหน้าสวยกลืนไม่เข้าคายไม่ออกนั้น“นายเอาคันนี้มารับฉันทำไม นายก็รู้นี้รถคันนี้ของนายไม่ถูกกับฉัน” เนเน่เอ่ยด้วยสีหน้าไม่สู้ดี ร่างสูงถอดหมวดกันน็อคหลุมขำให้กับเธอ

ด้านเนเน่ที่ถูกคนตัวสูงโอบปลอบอยู่นั้น ร่างบางรู้ตัวอีกทีกับพบว่าฉันและวาคิม เราอยู่ที่เอเชียทีคแล้ว ดวงตาเรียวสวยจ้องมองไปยังชิงช้าสวรรค์ที่อยู่ตรงหน้า“นายพาฉันมาที่นี่ทำไม”“ไม่อยากมาเหรอ...” เขาเอ่ย วาคิมนายนี้จริงๆ เลย“ไหนบอกจะไปส่งที่คอนโด แบบนี้เขาเรียกว่า พูดปด” น่าแปลก วาคิมเขารู้ได้ยังไงว่าฉันชอบมาที่นี่ เอเชียทีคเป็นอีกหนึ่งสถานที่หนึ่ง ที่หนุ่มๆ สาวๆ วัยรุ่นชอบใช้ที่นี่เป็นสถานที่เดทกัน และฉันก็เป็นหนึ่งในนั้น ถ้ามีแฟนสักคนฉันก็คิดนะ อยากจะชวนแฟนมาเดทที่นี่ แต่ใครจะคิดว่าฉันและวาคิมเราสองคนใจตรงกัน เนเน่ที่นั่งพักไปได้สักพัก ใบหน้าสวยระบายยิ้มออกมา ทว่าวาคิมกับเดินเข้ามาพร้อมกับในมือถือชานมไข่มุก ยื่นให้ ฉันสบตากับวาคิม“รับไปสิ ฉันกลัวเธอจะหิวน้ำนะ” วาคิมไม่พูดเปล่า แต่มือหนากับยื่นมือสัมผัสที่หน้าผากเล็กของเนเน่ ผมรู้คับเนเน่เธอกลัวความเร็ว ถึงขั้นมีเม็ดเหงื่อไหล่บนใบหน้า“ขอบใจมาก” เธอรับชานมไข่มุกขึ้นมาดูด จากนั้นทั้งสองก็เดินมานั่งที่ม้านั่งไม่ไกลจาก ชิงช้าสวรรค์“เป็นไงบ้างรู้สึกดีขึ้นยัง”“อืม ฉันหายแล้ว ไม่ได้เป็นอะไรมาก” คนตัวเล็กเอ่ยขณะสายตาจับจ้องไปยังชิงชาสวรร

วาคิมหลังจากที่พาเนเน่กลับมาจากเอเชียทีค ร่างสูงก็ขับรถมาส่งเธอที่คอนโด รอบนี้ผมไม่ได้ซิงขับเร็วอะไรมากมาย เน้นชมวิวไปเรื่อยไม่นานรถฮาเล่ก็มาจอดที่คอนโดเนเน่ ร่างบางที่ก้าวลงจากเบาะคนซ้อน พร้อมกับยื่นหมวกกันน็อคคืนให้ผม“ขอบคุณมากนะ ที่วันนี้พาฉันเที่ยว” ใบหน้าสวยเอ่ยพร้อมกับฉีกยิ้มหวานให้กับแฟนหนุ่ม“คืนแบบนี้มันธรรมดาไป ใส่ให้ด้วยสิ” ลืมบอกไปตอนไปผมไม่ได้สวมหมวกกันน็อค เพราะผมมีติดรถไว้แค่ใบเดียว เลยต้องให้เนเน่เป็นคนสวม แต่โชคดีที่วันนี้ผมไม่เจอด่าน แต่อย่าทำแบบผมนะคับมันอันตรายเกินไป“อืม...ได้สิ” มือเรียวสวมหมวกกันน็อคให้คนตัวสูง“ลืมอะไรไปหรือป่าว” เนเน่ขมวดคิ้วด้วยสีหน้างงงวย จะว่าหมวกกันน็อคก็คืนให้แล้วนี่น่า“ขอบคุณฉันแบบใช้ปาก” คนฟังถึงกับตาโต“คนบ้า...” มือเรียวทุบแขนคนตัวสูงแก้เขินไปหนึ่งที แต่นั้นก็ยื่นริมฝีปากไปจุ๊บคนตัวสูง!!จุ๊บ!!“แค่จุ๊บเหรอเน่ ทำดาไปป่าว” จุ๊บก็แล้ว กอดก็แล้ว นี้เขาจะเอายังไงอีก“ทลึงอะ...”“ทำตัวให้ว่าง เพราะจากนี้ไปฉันจะพาเธอเที่ยวบ่อย...ขึ้น” เอ่ยจบร่างบางก็ยกมือโบกไม้โบกมือบายๆ ให้กับเขา จากนั้นวาคิมก็บิดรถออกจากคอนโดของเนเน่ทันที ใบหน้าสวยระบาย

3 ชั่วโมงต่อมาวาคิมจากที่ผมแค่แวะนั่งซักพัก แต่กับลากยาวจนกระทั้งถึงตี 1 ไหนๆ เอมมี่เธอก็กลับมาไทยแล้ว คืนนี้ผมและไอ้มอสเลยอาสาเลี้ยงตอนรับการกลับมาของเอมมี่หน่อย“เชี่ย...มอส วาคิม เอมมี่คนสวยคับ ...ผมกลับแล้วนะคับ มาววะ กูมาว” รามเอ่ยขณะที่เดินเซ ออกจากโต๊ะ“อ่อ ดีวะที่วันนี้กูแม่งมากับไอ้โรม”“เชี่ยโรม มึงไม่เมา” ผมถามเพราะสภาพพวกมันสองตัวไม่ต่างกันเท่าไหร่ ทั้งพี่ทั้งน้อง“หวายกูหวาย” ไอ้โรมมันหันมาตอบผม พร้อมกับทำมือ เอโค ให้กับผมกับไอ้มอส“ระวังพ่อมึงตั้งด่านนะโว้ย เอาดีๆ ไม่ไหว ข้างบนยังมีห้องพัก” ผมหันไปบอกสองพี่น้องด้วยท่าทีเป็นห่วง“โด่ว...แค่นี้สบายมาก ขอบใจพวกมึงสองตัวมากที่มีน้ำใจเลี้ยงเหล้าพวกกู บายวะ ไว้เจอกัน ผมกลับคนนะคับคนสวย” โรมโบกมือให้เอมมี่“ขับรถดีๆ นะคะ” พอคอยหลังโรม ราม สองพี่น้องไปแล้วนั้น“มี่ว่าไง จะกลับเลยไหม เดะเราไปส่ง” มอสถาม ด้วยสีหน้าเป็นเมาสุดๆ“ไปส่งมี่ เมียมอสไม่ว่าเหรอ” เอมมี่ไม่พูดเปล่า แต่กับโน้มศีรษะเอียงคอซบเข้าที่บ่าไหล่วาคิมราวกับว่าตนเมาหนัก“อ่า...มี่มาวอะ ขออยู่แบบนี้สักพักได้ปะ มิสยู” เสียงหวานเอ่ยพร้อมกับระบายยิ้มสายตาหวานเยิ้มตามฉบับ