Lahat ng Kabanata ng พ่อเลึ้ยงปัทม์: Kabanata 1 - Kabanata 5

บทที่ 1เจ้าสาวของคนที่เกลียดเธอแสงแดดยามบ่ายทอดตัวเหนือผืนไร่กว้างขวางสุดสายตาท่ามกลางความงดงามของหุบเขาที่รายล้อมเขียวขจี ใบองุ่นกำลังพลิ้วไหวตามสายลมในฤดูหนาว ซุ้มดอกไม้ถูกจัดวางอย่างวิจิตรท่ามกลางดอกไม้หลากหลายชนิดเรียงรายแขกผู้มีเกียรติที่มีหน้ามีตาต่างสวมรอยยิ้มแสดงความยินดี ไออุ่นของเสียงดนตรีคลอเบา ๆ กับกลิ่นไวน์ชั้นดีราวกับนี่คือวันแห่งความสุขที่สมบูรณ์แบบที่สุดแต่สำหรับภริตา มันคือเวทีที่เธอยืนอยู่เพียงลำพังในชุดเจ้าสาวสีงาช้างปักคริสตัลอย่างสง่างาม ผ้าลูกไม้ละเอียดที่แสนประณีต ทว่าไม่ได้ช่วยให้หัวใจน้อยของเธอเบาขึ้นแม้แต่น้อย มือที่คล้องแขนเจ้าบ่าวเย็นเฉียบ ทั้งที่อากาศอบอุ่นพ่อเลี้ยงปัทม์ เจ้าของไร่องุ่นและตอนนี้เป็นเจ้าบ่าวของภริตา ยืนเคียงข้างเธอด้วยความสูงกว่าหนึ่งร้อยแปดสิบเซนติเมตรรูปร่างกำยำผิวเนียนละเอียด จมูกคมรับสันโด่งอย่างสมบูรณ์แบบในสายตาแขกที่มาร่วมงาน เขาสวมชุดสูทสีเข้มเข้ากับบุคลิกสุขุมเย็นชา ใบหน้าคมคายไร้ซึ่งรอยยิ้มและอารมณ์ใดๆ แววตาคมกริบที่กำลังมองเธอไม่มีกระทั่งแววตาแห่งความรักแม้แต่นิดเดียว....ทว่ามันคือสายตาของคนที่กำลังมองอย่างประเมินค่าสิ่งของ

บทที่ 3คำดูถูกกลางงานเลี้ยงงานเลี้ยงเวลาหนึ่งทุ่มแสงไฟระย้ากระทบคริสตัลพราวระยิบระยับเหนือศีรษะเสียงดนตรีคลอเบา ๆ เคล้ากลิ่นไวน์และน้ำหอมราคาแพงของแขกที่มาร่วมแสดงความยินดีค่ำคืนนี้ควรเป็นคืนแห่งความยินดีปรีดากับความรักของคู่บ่าวสาว ทว่าสำหรับภริตานั้นพื้นที่ที่เธอกำลังยืนไม่ต่างอะไรกับเวทีที่กำลังพิพากษาเธอภริตาในชุดเจ้าสาวยืนเคียงข้างเจ้าบ่าวที่ทรงอำนาจและอิทธิพลในภาคเหนือและวงการไวน์ พ่อเลี้ยงปัทม์ ว่าที่เจ้าสาวของพ่อเลี้ยงไร่องุ่นที่ใบหน้าไร้ซึ่งอารมณ์มีเพียงแม่เลี้ยงปารมีซึ่งเป็นมารดาของเขายืนต้อนรับแขกด้วยสีหน้ายิ้มแย้มว่าที่เจ้าสาวที่สวยสะดุดตาแขกผู้มาร่วมงาน เผยริมฝีปากบางได้รูปพยายามฝืนยิ้มจาง ๆ ประดับบนใบหน้าอย่างไม่เต็มใจ ทว่าในอกกลับตึงแน่นราวกับหายใจไม่สุดไม่นานเสียงส้นสูงกระทบพื้นดังแว่วเข้ามาเรื่อย ๆ กระทั่งหยุดตรงหน้า ภริตาเงยหน้าขึ้นดวงตาคู่สวยมองภาพตรงหน้าแฝงด้วยความระแวดระวัง“พี่สะใภ้ดูสวยจังเลยค่ะวันนี้” ปริมน้องสาวเพียงคนเดียวของพ่อเลี้ยงปัทม์เข้ามายืนข้างพี่ชาย ครั้นสายตาที่มองภริตาไม่ได้มีแม้แต่เศษเสี้ยวของความยินดีแม้แต่น้อย“ขอบคุณค่ะ” ภริตาตอบเบา ๆแ

บทที่ 5บ้านท้ายไร่แสงแดดอ่อน ๆ ยามเช้าสอดส่องผ่านผ้าม่านบาง ๆ เข้ามาในห้องไอร้อนจากแสงแดดสัมผัสร่างบางในผ้าห่มคนตัวเล็กลืมตาตื่นขึ้นมาจากห้วงความฝันกับความปวดหนึบกลางร่างกายเสียงสั่งการของพ่อเลี้ยงเจ้าของไร่แฝงด้วยบารมีน่าเกรงขามเฉกเช่นผู้มีอำนาจเหนือกว่าดังแว่วอยู่กลางโถงบ้านขนาดใหญ่กลางพื้นที่ไร่องุ่นกว่าหนึ่งพันไร่ ดังเล็ดลอดเข้าไปยังห้องนอนที่เธอใช้เป็นเรือนหอเมื่อคืน“จัดการห้องนั้นให้เรียบร้อย เปลี่ยนผ้าปูทั้งหมด แล้วก็ล็อกไว้ ผมจะไม่ใช้มันแล้ว” บ้านจันทร์หัวหน้าแม่บ้านเก่าแก่ของไร่แห่งนี้รับคำสั่งอย่างรวดเร็ว บรรยากาศเงียบสงบไม่มีใครกล้าถามเหตุผลว่าทำไมเขาถึงไม่ใช้มันอีกแล้วภริตาที่แอบยืนอยู่ในห้องเปิดประตูเล็กน้อยตั้งใจฟังฟังอยู่ไม่ไกล ได้ยินทุกคำพูดของเขานั้น ห้องที่เขาพูดถึงคือห้องหอของเธอและเขาเมื่อคืน ซึ่งก็คือห้องที่เธออยู่ในตอนนี้เมื่อคืนมันเป็นเพียงหน้าที่เป็นเพียงข้อตกลงทางธุรกิจ เขาบอกตัวเองชัดเจนว่าจะไม่แตะต้อง จะไม่ปล่อยให้ผู้หญิงที่ “เสนอชีวิตตัวเองแลกเงิน” เข้ามามีอิทธิพลเหนือความรู้สึกแต่ทุกอย่างกลับพังลงในคืนเดียว เธอไม่ใช่ผู้หญิงมากเล่ห์อย่างที่เขาคิด ไม่