บทที่ 3 คำดูถูกกลางงานเลี้ยง

บทที่ 3

คำดูถูกกลางงานเลี้ยง

งานเลี้ยงเวลาหนึ่งทุ่ม

แสงไฟระย้ากระทบคริสตัลพราวระยิบระยับเหนือศีรษะเสียงดนตรีคลอเบา ๆ เคล้ากลิ่นไวน์และน้ำหอมราคาแพงของแขกที่มาร่วมแสดงความยินดี

ค่ำคืนนี้ควรเป็นคืนแห่งความยินดีปรีดากับความรักของคู่บ่าวสาว ทว่าสำหรับภริตานั้นพื้นที่ที่เธอกำลังยืนไม่ต่างอะไรกับเวทีที่กำลังพิพากษาเธอ

ภริตาในชุดเจ้าสาวยืนเคียงข้างเจ้าบ่าวที่ทรงอำนาจและอิทธิพลในภาคเหนือและวงการไวน์ พ่อเลี้ยงปัทม์ ว่าที่เจ้าสาวของพ่อเลี้ยงไร่องุ่นที่ใบหน้าไร้ซึ่งอารมณ์มีเพียงแม่เลี้ยงปารมีซึ่งเป็นมารดาของเขายืนต้อนรับแขกด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม

ว่าที่เจ้าสาวที่สวยสะดุดตาแขกผู้มาร่วมงาน เผยริมฝีปากบางได้รูปพยายามฝืนยิ้มจาง ๆ ประดับบนใบหน้าอย่างไม่เต็มใจ ทว่าในอกกลับตึงแน่นราวกับหายใจไม่สุด

ไม่นานเสียงส้นสูงกระทบพื้นดังแว่วเข้ามาเรื่อย ๆ กระทั่งหยุดตรงหน้า ภริตาเงยหน้าขึ้นดวงตาคู่สวยมองภาพตรงหน้าแฝงด้วยความระแวดระวัง

“พี่สะใภ้ดูสวยจังเลยค่ะวันนี้” ปริมน้องสาวเพียงคนเดียวของพ่อเลี้ยงปัทม์เข้ามายืนข้างพี่ชาย ครั้นสายตาที่มอง

ภริตาไม่ได้มีแม้แต่เศษเสี้ยวของความยินดีแม้แต่น้อย

“ขอบคุณค่ะ” ภริตาตอบเบา ๆ

แม้อีกฝ่ายส่งเสียงในลำคออย่างเปิดเผย ก่อนหันไปทางกลุ่มแขกที่มาร่วมงานแสดงความยินดี ยืนล้อมวงเป็นกลุ่มๆ สนทนา

“ทุกคนรู้ไหมคะ กว่าจะได้เจ้าสาวคนนี้มา พี่ชายฉันต้องจ่ายตั้งห้าสิบล้านแน่ะ” น้ำเสียงแหลมดังขึ้น

บทสนทนารอบข้างเงียบลงทันที แก้วไวน์ในมือบางใบค้างกลางอากาศ

“ห้าสิบล้าน!” เสียงทวนคำดังขึ้นจากหลายทิศทาง คล้ายกระแสลมที่พัดผ่านฝูงชน ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นเสียงฮือฮาเบา ๆ ที่กระเพื่อมอยู่ทั่วทั้งห้อง สายตานับสิบคู่หันมองกันไปมาอย่างมีนัย บ้างยกคิ้วสูง บ้างกระซิบกระซาบราวกับตัวเลขนั้นมีน้ำหนักมากพอจะสะเทือนบรรยากาศทั้งงานได้ในพริบตา

“ยัยปริมหยุดเดี๋ยวนี้นะ” น้ำเสียงเอ็ดของแม่เลี้ยงปารวีดังขึ้นเพื่อหยุดกิริยาก้าวร้าวของบุตรสาว

ทว่าไม่เป็นผลเมื่อปริมแสยะยิ้มอย่างสมเพชใส่เธอปรายตามองตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนจะพูดต่อ “ก็ต้องลงทุนหน่อยสิคะพี่ปัทม์ แม้ของบางอย่างมันจะตีราคาตัวเองสูงเกินตัว”

คำว่า ของบางอย่าง ถูกเน้นชัด ภริตารู้สึกเหมือนเลือดสูบฉีดใบหน้าเล็กๆ ของหญิงสาวแดงก่ำค่อยๆ หลุบสายตามองพื้นด้วยความละอาย สายตาหลายคู่มองเธออย่างเปิดเผยไม่ใช่มองเจ้าสาวแต่มองสินค้าที่ถูกตั้งราคาสูงลิ่ว

“พี่สะใภ้คงภูมิใจนะคะ” อีกฝ่ายเอียงหน้าเล็กน้อยก่อนพูดต่อ “ไม่ใช่ผู้หญิงทุกคนจะมีค่าตัวขนาดนี้”

เสียงหัวเราะบางเบาดังขึ้นประปราย ภริตาเผลอกำชายสูทของว่าที่สามีแน่นโดยไม่รู้ตัว

เธอหวังเพียงว่าเขาจะพูดอะไรสักคำ หรืออาจจะติเตียนบอกว่าน้องสาวพูดเกินไป บอกว่าเรื่องนั้นไม่ใช่ความจริงแต่เขากลับยืนนิ่งจนความรู้สึกยากจะคาดเดา

แม้แต่บิดาและคนที่ขึ้นชื่อว่าเป็นครอบครัวเธอเองยังไม่มีใครออกมาโต้แย้งแทนเธอเลยสักคน

แววตาของเขาไม่ได้ขุ่นเคืองไม่ได้ตำหนิน้องสาวสักคำเดียวกลับกัน เขามองภริตาด้วยสายตาที่เหมือนกำลังยืนยันคำพูดนั้น

“ก็จริงไม่ใช่เหรอ” เสียงเขาเอ่ยเรียบ ๆ ในที่สุดประโยคนั้นเหมือนมีดที่เสียบลงกลางอก น้องสาวหันไปยิ้มให้พี่ชายอย่างผู้ชนะ

“เห็นไหมคะ พี่ชายฉันยังยอมรับเลย”

ภริตารู้ดีสำหรับเขา น้องสาวคือคนที่เขาปกป้องเสมอคำพูดของเธอคือความจริง ความรู้สึกของเธอสำคัญกว่าใคร

ส่วนภริตา…เป็นเพียงผู้หญิงที่เขาตัดสินเธอว่าเสนอร่างกายและชีวิตตัวเองแลกกับเงินห้าสิบล้านบาทไปแล้ว

“หวังว่าการลงทุนครั้งนี้จะคุ้มค่านะคะพี่” น้องสาวกระซิบเบา ๆ แต่ดังพอให้คนรอบข้างได้ยิน

“หยุดเดี๋ยวนี้นะ ถ้ายังเห็นว่าแม่เป็นแม่ ถ้าลูกสองคนไม่หยุดแม่จะออกไปจากที่นี่ทันที” น้ำเสียงเด็ดขาดของแม่เลี้ยงสูงวัยจนทุกคนต้องเคารพและหยุดนิ่งทันที

เขาเพียงยกแก้วไวน์ขึ้นจิบ ไม่แม้แต่จะปฏิเสธ หรือแก้ต่างจากสิ่งที่น้องสาวพูด

ความเงียบของเขาคือการเห็นด้วยอย่างชัดเจน ส่วนเธอที่ยืนนิ่งท่ามกลางคำพูดที่เจ็บปวดภายใต้แสงไฟสว่างไสว เสียงหัวเราะกลับมาดังอีกครั้งดนตรีกลับมาบรรเลงต่อ ทุกอย่างเหมือนปกติ ยกเว้นศักดิ์ศรีของเธอที่ถูกเหยียบย่ำต่อหน้าคนทั้งห้อง

ในค่ำคืนที่เธอควรได้รับการปกป้องจากบิดามากที่สุดกลับไม่เป็นเช่นนั้น ส่วนคนที่กำลังยืนข้างเธอกลับเลือกยืนข้างคนที่ทำร้ายเธอแทน...