บทที่ 4 คืนเข้าหอที่ไม่มีความรัก

บทที่ 4

คืนเข้าหอที่ไม่มีความรัก

หลังจากเสร็จพิธีงานเลี้ยงและส่งตัวเจ้าบ่าวเจ้าสาว ประตูห้องหอปิดลงพร้อมกับความเงียบหลังงานเลี้ยงหรูหรา

ทำให้บรรยากาศภายในห้องยิ่งอึดอัดขึ้นกว่าเดิม

ภริตายืนนิ่งอยู่ข้างเตียงครู่ใหญ่ ชุดเจ้าสาวยังแนบกาย เธอรู้ดีว่าอีกไม่กี่นาทีต่อจากนี้ ชีวิตของเธอจะเปลี่ยนไปอย่างไม่มีทางย้อนกลับ

เขาทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาปลายเตียงขนาดคิงไซต์อย่างเหนื่อยล้า มือปลดกระดุมสูทราคาแพงช้า ๆ สายตาคมเข้มมองเธออย่างไม่ปิดบัง

ใบหน้าหล่อเหลาคมคายจ้องมองเธอไม่วางตา ในแววตานั้นไม่มีความอ่อนโยน ไม่มีแม้แต่ความรักแบบคู่บ่าวสาวทั่วไป มีแค่เพียงแรงอารมณ์ที่คุกรุ่นมาจากคำดูถูกในงานเลี้ยงและความเชื่อฝังแน่นว่าเธอคือผู้หญิงที่ยอมแลกร่างกายและศักดิ์ศรีทุกอย่างด้วยเงิน

“ตอนนี้ไม่มีแขก ไม่มีคนดู เลิกแสดงได้แล้วผมสะอิดสะเอียน” น้ำเสียงเกรี้ยวกราดบีบคั้นความรู้สึกของอีกฝ่าย พร้อมสาวเท้าเข้ามาใกล้จนเธอถอยหลังชนฝา ดวงตาสีดำรัติกาลฉ่ำวาวจ้องมองสำรวจคนตรงหน้า ลมหายใจอุ่นร้อนโน้มลงใกล้ใบหน้ากลิ่นไวน์จาง ๆ ปะปนกับกลิ่นน้ำหอมผู้ชาย

เป็นครั้งแรกที่ได้ใกล้ชิดขนาดเห็นและสัมผัสลมหายใจเขารดต้นคอทำให้หัวใจดวงน้อยสั่นไหวไม่เบา

“ฉันไม่เคยแสดง” เมื่อตั้งสติได้มือบางยกขึ้นดันแผงอกล่ำให้ถอยห่างออกจากตัว

ปลายนิ้วเขาเชยคางมนขึ้นอย่างไม่เบานัก บังคับให้เจ้าสาวป้ายแดงสบตา “ผู้หญิงที่เสนอแต่งงานเพื่อเงิน จะบริสุทธิ์ได้แค่ไหนกัน” น้ำเสียงเกรี้ยวกราดบีบคั้นความรู้สึกของอีกฝ่ายคำพูดนั้นเจ็บยิ่งกว่าการสัมผัสใด ๆ ปากบางได้รูปเม้มเข้าหากันเป็นเส้นตรงเมื่อรู้ว่าคนตรงหน้ากำลังมีอารมณ์โกรธ

ภริตาปิดเปลือกตาแน่นเมื่อเขาดึงเธอเข้าไปแนบ

ชิดกลิ่นวานิลลาหอมหวานมาจากคนที่กำลังหลับตาปี๋

ริมฝีปากหนาได้รูปกระตุกยิ้มอย่างพอใจ ก่อนจะก้มลงปิดเรียวปากเล็กดูดดื่มน้ำหวานจากในนั้น เพื่อแสดงความเป็นเจ้าของ

“อื้อออ! ปล่อยนะ”

เธอรวบรวมแรงทั้งหมดผลักคนตัวโตออกเมื่อเขาจู่โจมจูบเธออย่างไม่ทันตั้งตัว

“หึ! อย่าหลงตัวเองว่าฉันจะพิศวาสคนอย่างเธอ ทำหน้าที่ให้คุ้มกับการเสนอตัวเองมาขัดดอกเงินห้าสิบล้านดีไหม” มุมปากยกยิ้มเย็นชาราวกับก้อนน้ำแข็ง

มันไม่ใช่จูบของความรักแต่เป็นจูบแห่งการครอบครองแสดงความเป็นเจ้าของว่าเธอคือเบี้ยล่างของเขาหรือ นางบำเรอ ของเขานั่นเอง..

เขาบอกกับตัวเองว่าไม่ได้แตะต้องเธอเพราะความต้องการของหัวใจ ทว่าเขาแตะต้องเธอเพียงเพราะความต้องการของร่างกายเพียงเท่านั้น

“เธอคงรู้ตัวเองดีว่าตัวเองอยู่ในฐานะอะไร และอีกอย่างไม่ว่าฉันจะ...อยาก...ตอนไหนเธอก็ไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธ” เขาเอ่ยเสียงต่ำแหบพร่า ลมหายใจร้อนจัดแผ่วอยู่ข้างใบหูของเธอ แต่ละถ้อยคำที่เปล่งออกมายิ่งกว่าคมมีดที่กรีดลึกลงบนศักดิ์ศรีของเธอโดยไม่ต้องใช้แรง

ริมฝีปากบางเม้มแน่นเป็นเส้นตรง กลั้นความโกรธและความเจ็บไว้หลังดวงตากลมโตที่ไม่อาจปกปิดความเสียใจไว้ได้

แม้หัวใจดวงน้อยจะสั่นไหวแค่ไหน ไม่อาจยอมให้หยดน้ำตาทรยศร่วงหล่นต่อหน้าเขาเด็ดขาด

มือบางกำชุดเจ้าสาวแน่น กลั้นเสียงสะอื้นไว้ในอกทุกสัมผัสคือการตอกย้ำทุกจังหวะคือการย้ำเตือนว่าเธอถูกตีค่าไว้แล้ว

“จำไว้นะ” เขากระซิบข้างหู “ผมไม่เคยเชื่อว่าคุณใสสะอาด อย่ามาทำตัวไร้เดียงสา” แม้ใบหน้าหล่อเหลาทว่าดวงตานั้นดุร้ายเหลือเกิน

น้ำตาไหลอาบเงียบ ๆ ลงข้างแก้มอย่างสุดกลั้นไม่ว่าเธอจะอยู่ที่ไหนที่นั่นรังเกียจเธอเสมอ เธอไม่ได้ร้องขอ ไม่ได้อ้อนวอนเพราะรู้ดีว่าในสายตาเขา น้ำตาอาจเป็นเพียงอีกหนึ่งการแสดงเท่านั้น

“แล้วคุณจะมาอะไรกับคนไม่ใสสะอาดแบบฉันล่ะ”

“ผมเอาคุณเพราะ...อยาก” หยุดไว้เพียงเสี้ยววินาที

“เธอรู้ตั้งแต่แรกแล้วว่าต้องเจออะไร” ใช่…เธอรู้แต่การรู้ล่วงหน้าไม่ได้ทำให้มันเจ็บน้อยลง

เธอหลับตาแน่นเมื่อเขาดึงเธอเข้ามาใกล้อีกครั้ง ริมฝีปากแตะลงอย่างครอบครอง ไม่อ่อนโยน แต่ก็ไม่ถึงกับโหดร้าย ทว่าไร้ความรู้สึกใดนอกจากการทำตามหน้าที่

ร่างบางถูกแรงผลักกดให้เอนล้มลงไปตามแรงโน้มถ่วงแม้ริมฝีปากเขายังดูดดื่มน้ำหวานจากเธอ มือเล็กขยุ้มเสื้อเชิ้ตสีขาวของเขาอย่างลืมตัว กลีบกุหลาบสีแดงที่โรยอยู่บนเตียงยับช้ำใต้แผ่นหลัง ราวกับสะท้อนชะตาของเจ้าสาวในคืนนี้

มือใหญ่ปลดชุดเจ้าสาวจนเสียงผ้าขาดดังแผ่วในความเงียบงัน ลมหายใจร้อนจัดเคลื่อนต่ำลงอย่างถือสิทธิ์เหนือร่างที่กำลังแข็งเกร็ง

“ปล่อยฉะ…ฉัน” เสียงเธอสั่นพร่าแทบไร้เรี่ยวแรงเมื่อเจอสัมผัสร้อนจากคนที่เพิ่งขึ้นชื่อว่าเป็นสามี

แต่คำขอร้องนั้นกลับเลือนหายไปท่ามกลางบรรยากาศร้อนผ่าว เขาโน้มกายลงครอบครองพื้นที่หวงแหนของเธออย่างไม่เปิดโอกาสให้ถอยหนี

“อ๊ะ!! เจ็บ ปล่อยนะ!” สองฝ่ามือเล็ก ๆ ผลักเขาออกอย่าแรงเมื่อรู้สึกถึงสิ่งแปลกปลอมเข้ามาสำรวจพื้นที่หวงห้ามของเธอ

“ผะ...ผม” น้ำเสียงที่เคยแข็งกร้าวเมื่อครู่อ่อนลงอย่างชัดเจน เขารับรู้ได้ถึงความคับแน่นและครั้งแรกของหญิงสาวใต้ร่าง ความจริงที่ว่าเธอไม่เคยผ่านเรื่องแบบนี้มาก่อน กระแทกเข้าใส่หัวใจเขาอย่างแรง

แรงปรารถนาที่เคยรุนแรงเมื่อครู่กลับถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกผิด

เขาสบตากับดวงตาคู่สวยที่เอ่อล้นไปด้วยหยาดน้ำตา แม้ว่าตอนนี้นัยต์ตานั้นกำลังมองเขาอย่างหวาดหวั่น

“ออก...ไปนะ” เสียงเธอพร่าจนแทบขาดหายมือเล็กที่ดันแผงอกแน่นของเขาออกอย่างสุดแรงเมื่อเจอความเจ็บนั้น

มือใหญ่ประคองใบหน้าสวยไว้หลวม ๆ ราวกับเพิ่งรู้ตัวว่ากำลังทำร้ายสิ่งที่หวงแหนที่สุดของเธอไป

“อย่าเกร็ง...ผมสัญญาว่าจะไม่ทำให้คุณเจ็บ” น้ำเสียงต่ำลงกว่าเดิม ไม่ใช่คำสั่ง แต่คล้ายคำขอมากกว่า

เขาลากปลายลิ้นละเลงไปทั่วทรวงอก ขบเม้มเบาๆ ที่เม็ดบัวชมพู ตอเคราครูดไปกับขาวๆ ของหญิงสาวจนเป็นรอยแรง

หญิงสาวหลับตาแน่น หยาดน้ำตาเอ่อคลอเต็มหน่วย ครั้งนี้ไม่ใช่เพียงเพราะความเจ็บหากเป็นความสับสนในหัวใจ

เมื่อสัมผัสของเขาเริ่มแปรเปลี่ยนจากการครอบครอง…เป็นการประคองค่ำคืนที่โหดร้ายสำหรับเธอจึงค่อย ๆ คลี่คลายเป็นความเงียบงันที่อบอวลไปด้วยลมหายใจสองจังหวะ…ที่กำลังพยายามหาทางเดินร่วมกัน แม้จะเริ่มต้นจากความไม่เต็มใจก็ตาม

กุหลาบสีแดงสดถูกบดขยี้อยู่ใต้ร่างสองร่างที่ผูกพันกันด้วยความใคร่ในตอนนี้ค่ำคืนนี้ยาวนานกว่าที่เธอเคยรู้จัก เสียงลมหายใจสั่นไหวของเธอปะปนกับความเงียบของเขา

และในความมืดนั้นเธอเพิ่งเข้าใจว่า “ภรรยา” บางครั้ง ก็เป็นเพียงตำแหน่ง…ไม่ใช่ความรักเลยแม้แต่น้อย

เมื่อทุกอย่างสงบลง เขาลุกขึ้นโดยไม่หันกลับมามอง

“อย่าคาดหวังอะไรจากผม” เขาพูดเสียงราบเรียบทว่ากลับแฝงด้วยความเย็นยะเยือก “คุณได้ในสิ่งที่ต้องการแล้ว” ประตูห้องน้ำปิดลง

ภริตานอนนิ่งอยู่ท่ามกลางความเงียบคืนแรกของชีวิตคู่ไม่ได้เริ่มต้นด้วยความหวานชื่นแต่มันเริ่มต้นด้วยความเข้าใจผิดและบาดแผลที่มองไม่เห็น