พ่อเลึ้ยงปัทม์

บทที่ 1

เจ้าสาวของคนที่เกลียดเธอ

แสงแดดยามบ่ายทอดตัวเหนือผืนไร่กว้างขวางสุดสายตาท่ามกลางความงดงามของหุบเขาที่รายล้อมเขียวขจี ใบองุ่นกำลังพลิ้วไหวตามสายลมในฤดูหนาว ซุ้มดอกไม้ถูกจัดวางอย่างวิจิตรท่ามกลางดอกไม้หลากหลายชนิดเรียงราย

แขกผู้มีเกียรติที่มีหน้ามีตาต่างสวมรอยยิ้มแสดงความยินดี ไออุ่นของเสียงดนตรีคลอเบา ๆ กับกลิ่นไวน์ชั้นดีราวกับนี่คือวันแห่งความสุขที่สมบูรณ์แบบที่สุด

แต่สำหรับภริตา มันคือเวทีที่เธอยืนอยู่เพียงลำพังในชุดเจ้าสาวสีงาช้างปักคริสตัลอย่างสง่างาม ผ้าลูกไม้ละเอียดที่แสนประณีต ทว่าไม่ได้ช่วยให้หัวใจน้อยของเธอเบาขึ้นแม้แต่น้อย มือที่คล้องแขนเจ้าบ่าวเย็นเฉียบ ทั้งที่อากาศอบอุ่น

พ่อเลี้ยงปัทม์ เจ้าของไร่องุ่นและตอนนี้เป็นเจ้าบ่าวของภริตา ยืนเคียงข้างเธอด้วยความสูงกว่าหนึ่งร้อยแปดสิบเซนติเมตรรูปร่างกำยำผิวเนียนละเอียด จมูกคมรับสันโด่งอย่างสมบูรณ์แบบในสายตาแขกที่มาร่วมงาน เขาสวมชุดสูทสีเข้มเข้ากับบุคลิกสุขุมเย็นชา ใบหน้าคมคายไร้ซึ่งรอยยิ้มและอารมณ์ใดๆ แววตาคมกริบที่กำลังมองเธอไม่มีกระทั่งแววตาแห่งความรักแม้แต่นิดเดียว....

ทว่ามันคือสายตาของคนที่กำลังมองอย่างประเมินค่าสิ่งของ ไม่ใช่ผู้ชายที่กำลังมองภรรยาของตัวเอง

ในวินาทีนั้น ภริตารู้สึกชัดเจนเหลือเกินว่าเขาไม่ได้มองเธอในฐานะภรรยาหรือผู้หญิงที่กำลังจะใช้ชีวิตร่วมกัน แต่กลับมองเธอเป็นเพียง “สินทรัพย์” ที่เพิ่งถูกขัดดอกที่รอการชำระกว่าห้าสิบล้านบาท

ห้าสิบล้านบาท ตัวเลขนั้นดังสะท้อนอยู่ในหัวเธอราวกับมันถูกจารึกบนหน้าผากให้ทุกคนอ่านได้ เสียงปรบมือดังกึกก้องเมื่อพิธีกรประกาศให้เจ้าบ่าวจูบเจ้าสาว

ปัทม์ยื่นมือหนามาประคองเอวเธอต่อหน้าสายตาคนนับร้อย ริมฝีปากเขาแตะลงบนหน้าผากเธออย่างแผ่วเบา นิ่ง เย็นชา ไร้ซึ่งอารมณ์ใดเจือปน

เป็นจูบที่ทำตามมารยาทแม้ภายในใจเขาจะขยะแขยงคนตรงหน้ามากเพียงใด

ภริตาที่กำลังฝืนยิ้มให้กับโทรศัพท์มากมายที่ชูขึ้นมาเก็บภาพบรรยากาศที่แสนจะโรแมนติก ทั้งที่หัวใจหนักอึ้งราวกับถูกถ่วงด้วยหนี้สินมหาศาล

วันนี้เธอคือเจ้าสาวที่สมบูรณ์แบบในสายตาแขกที่มาร่วมงาน แต่ในสายตาของผู้ชายคนนั้นเธออาจเป็นแค่หนี้ที่รอถูกชำระ....ไม่ใช่ภรรยาที่ถูกเลือก.