บทที่ 2 ห้าสิบล้านบาทที่แลกด้วยศักดิ์ศรี

บทที่ 2

ห้าสิบล้านบาทที่แลกด้วยศักดิ์ศรี

ตัวเลขห้าสิบล้านบาทบนแผ่นกระดาษสีขาวสะอาดตัวหนังสือคมชัดยิ่งกว่าคมของใบมีด

ภริตายืนนิ่งราวกับถูกสาบอยู่ท่ามกลางผู้ที่มาร่วมงาน เขาชายผู้ที่มีอำนาจปกครองผืนแผ่นดินไร่องุ่นนี้ ราวกับจำเลยที่กำลังรอฟังคำพิพากษา

“หนี้ของพ่อคุณ” พ่อเลี้ยงปัทม์ผู้ทรงอำนาจพูดเสียงเรียบ “ห้าสิบล้านบาท แลกกับการที่คุณจะเป็นนางบำเรอขัดดอกของผม”

คำว่า นางบำเรอขัดดอก ทำให้หัวใจของเธอกระตุกวูบ

“ฉันไม่ได้เป็นนางบำเรอของใคร”

“อย่าทำตัวเป็นไร้เดียงสา บริสุทธิ์หน่อยเลย” น้ำเสียงทุ้มต่ำของเขาโฟกัสมาที่เธอคนเดียว ใบหน้าดุดันของเขาแผ่รังสีอำหิตปนดูแคลน

“พ่อคุณมาคุกเข่าขอร้องอ้อนวอนผม แล้วคุณก็อาสาเสนอ ‘ตัวเอง’ เป็นทางออกของเงินจำนวนนี้” ถ้อยคำดูแคลนของคนตรงหน้า ทำให้เธอเหมือนถูกเหยียบจนจมดินหัวใจดวงน้อยขมขื่นจนไม่อาจอธิบายได้

ความจริงในคืนนั้นไม่มีคำว่าอาสา มีเพียงเสียงของภรรยาใหม่บิดาเธอร้องไห้สะอื้นแม้เธอจะรู้ดีว่านั่นเป็นเพียงสิ่งลวงตา มีเพียงบิดาที่ไม่กล้าสบตาลูกสาวคนโตเพราะละอายแก่ใจ

“ทำไมต้องเป็นไวน์คะคุณพ่อ” สายตาที่เอ่อด้วยหยาดน้ำตามองไปยังบุคคลในห้อง

“ไพน์ไม่แต่งนะคะคุณพ่อ คุณแม่” น้องสาวอ้อนวอนเพราะเธอคิดว่าพ่อเลี้ยงเจ้าของไร่คงจะแก่ เนื้อตัวไม่สะอาด

“ไม่เป็นไรค่ะลูก หนูไม่อยากแต่งก็ไม่ต้องแต่ง”

“แล้วทำไมไวน์ต้องแต่งด้วยคะ หนูก็อยากแต่งกับคนที่หนูรักนะคะคุณพ่อ” เธออ้อนวอนทั้งน้ำตา มีเพียงแม่นมจันทร์ที่ลูบแขนเธออย่างปลอบประโลม

“ถือว่าช่วยพ่อ ช่วยน้อง ช่วยครอบครัวเรานะลูก”

“หนูไม่แต่งนะคะคุณพ่อ คุณแม่ พ่อเลี้ยงคนนั้นน่ากลัว หนวดเคราคงจะรุงรังจนดูไม่ได้” ต้นเสียงนั้นไม่ต้องบอกก็คงเดาไม่ยากว่าเป็นเสียงของน้องสาวของเธอ

“ช่วยบ้านเราสักครั้งเถอะนะ ถือว่าตอบแทนบุญคุณที่คุณพ่อท่านเลี้ยงหนูมาจนโตนะลูก” ภรรยาใหม่ของบิดาย้ำคำว่า บุญคุณ คือโซ่ตรวนที่ล่ามเธอมาตลอดชีวิต ตั้งแต่จำความได้ บ้านหลังนี้ไม่เคยมีที่ที่เป็นของเธอจริง ๆ

ไพน์ พรีมา น้องสาวต่างแม่ของเธอซึ่งเป็นลูกสาวอีกคนของบิดา อายุห่างกับเธอกว่าสิบปีซึ่งถูกสอนมาจากมารดาของเธอให้เกลียดพี่สาวอย่างภริตา เธอเป็นลูกรักที่ทุกเอาใจทุกคนเชิดชู ได้ใช้ของที่ใหม่ทุกอย่าง เพียงแค่เธอเอ่ยปากทุกอย่างจะมาอยู่ตรงหน้าเธอไม่ว่าจะเป็นห้องนอนใหญ่ เสื้อผ้าใหม่ โรงเรียนดี ๆ เสียงหัวเราะ เสียงเอ็นดู แม้กระทั่งออกงานสังคมก็จะมีเพียงพรีมาเท่านั้นที่ได้ไปกับบิดา

ส่วนเธอ…มีแค่เพียงชื่อว่าเป็นลูกสาวอีกคนของบิดาทว่ากลับไม่ได้สิทธิใด ๆ เธออาศัยอยู่บ้านหลังเล็กท้ายไร่ซึ่งเป็นบ้านที่มารดาเธอรักมาก ชอบมาใช้เวลาว่างอยู่ที่นี่ในตอนที่ยังมีชีวิตอยู่

ภริตาอาศัยอยู่ในบ้านหลังใหญ่ที่มีภรรยาใหม่ของบิดาและน้องสาวนั้นเธอเปรียบเสมือนกาฝากที่มาขออาศัยอยู่ ทั้งที่ทุกอย่างเคยเป็นของเธอ แม้แต่ชีวิตที่สุขสบายที่มีความสุข จนกระทั่งภรรยาใหม่ของคุณพ่อเข้ามา

เพียงแค่นั่งกินข้าวโต๊ะเดียวกัน แต่ไม่มีที่นั่งประจำของตัวเอง ที่ที่เคยเป็นของเธอทว่าตอนนี้กลับเป็นที่ประจำของพรีมาแทน

และในตอนนี้เมื่อธุรกิจของครอบครัวพังลง หนี้ก้อนมหาศาลถาโถม สายตาทุกคู่ในบ้านจึงหันมาไม่ใช่น้องสาว แต่เป็นที่เธอ!

“แกโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว ยัยไพน์ยังเด็กเพิ่งจะยี่สิบปีและแกก็เป็นพี่ แกควรตอบแทนฉันและเสียสละเพื่อน้องสาวของแก” ประโยคนั้นยังดังก้องในหัว

เธอไม่เคยถูกถามว่าอยากแต่งไหม ไม่มีใครถามว่าเธอรักหรือเกลียดมีแค่คำว่า กตัญญู ที่กดทับจนเธอแทบหายใจไม่ออก

ความรู้สึกของเธอดำดิ่งลงในห้วงภวังค์แห่งความเจ็บปวด กระทั่งพ่อเลี้ยงผู้ทรงอำนาจเดินเข้ามาหยุดตรงหน้าของคนที่กำลังเหม่อลอย

“คุณคิดว่าผมโง่เหรอภริตา” เสียงเขาต่ำและชัด “ผู้หญิงที่โตมาแบบคุณ จะยอมแต่งงานโดยไม่ได้อะไรตอบแทนงั้นเหรอ” คำพูดนั้นทำให้เธอเงยหน้าขึ้นทันที

“แบบฉัน…หมายความว่ายังไงคะ”

“คนที่ขายตัวแบบเธอเพื่อความสบายไงล่ะ” เขาตอบโดยไม่ลังเลก่อนจะพูดต่อ

“ผู้หญิงที่ไม่มีค่าแบบเธอ ยอมเอาตัวเองเข้าแลกเพื่อความสุขสบายไงล่ะ หรือผมพูดผิดตรงไหน”

มันเจ็บไม่ใช่เพราะเขาพูดผิด แต่เพราะเขาพูดถูกเกินไปเธอไม่มีค่าอะไรจริง ๆ ไม่มีแม้กระทั่งสิทธิ์ในการเลือกชีวิตของตัวเอง

“ถ้าคุณอยากใช้ตัวขัดดอก ผมก็จะทำให้คุณจำไว้ว่า เงินห้าสิบล้านไม่ใช่เศษเงิน” ดวงตาลุ่มลึกเหี้ยมเกรียมแสยะยิ้ม น้ำเสียงนั้นไม่มีความโกรธเจือปนทว่ากลับมีเพียงความดูแคลน

ภริตากลืนก้อนสะอื้นลงคออย่างยากเย็น

“ฉันไม่ได้เลือกเพราะอยากได้เงิน” เธอพูดช้า ๆ เพื่ออธิบายว่าเธอไม่ได้เสนอตัวเองมาขัดดดอก เธอเพียงแค่ไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธ

ในบ้านหลังนั้นเธอไม่เคยสำคัญในสายตาใคร และในห้องนี้เธอก็เป็นเพียงแค่ข้อตกลงขัดดอก ห้าสิบล้านบาท หนี้ของครอบครัว

ทว่ามันกลับเปิดเผยความจริงอีกอย่างนึงว่าในสายตาของทุกคนเธอคือของที่ถูกหยิบไปวางบนตาชั่งและถูกตีราคาสูงส่งเกินตัว

ส่วนคำว่า ศักดิ์ศรี ของเธอ…ไม่มีใครเคยเอ่ยถามสักครั้งว่ามันมีค่าหรือไม่...