บทที่ 5 บ้านท้ายไร่

บทที่ 5

บ้านท้ายไร่

แสงแดดอ่อน ๆ ยามเช้าสอดส่องผ่านผ้าม่านบาง ๆ เข้ามาในห้องไอร้อนจากแสงแดดสัมผัสร่างบางในผ้าห่มคนตัวเล็กลืมตาตื่นขึ้นมาจากห้วงความฝันกับความปวดหนึบกลางร่างกาย

เสียงสั่งการของพ่อเลี้ยงเจ้าของไร่แฝงด้วยบารมีน่าเกรงขามเฉกเช่นผู้มีอำนาจเหนือกว่าดังแว่วอยู่กลางโถงบ้านขนาดใหญ่กลางพื้นที่ไร่องุ่นกว่าหนึ่งพันไร่ ดังเล็ดลอดเข้าไปยังห้องนอนที่เธอใช้เป็นเรือนหอเมื่อคืน

“จัดการห้องนั้นให้เรียบร้อย เปลี่ยนผ้าปูทั้งหมด แล้วก็ล็อกไว้ ผมจะไม่ใช้มันแล้ว” บ้านจันทร์หัวหน้าแม่บ้านเก่าแก่ของไร่แห่งนี้รับคำสั่งอย่างรวดเร็ว บรรยากาศเงียบสงบไม่มีใครกล้าถามเหตุผลว่าทำไมเขาถึงไม่ใช้มันอีกแล้ว

ภริตาที่แอบยืนอยู่ในห้องเปิดประตูเล็กน้อยตั้งใจฟังฟังอยู่ไม่ไกล ได้ยินทุกคำพูดของเขานั้น ห้องที่เขาพูดถึงคือห้องหอของเธอและเขาเมื่อคืน ซึ่งก็คือห้องที่เธออยู่ในตอนนี้

เมื่อคืนมันเป็นเพียงหน้าที่เป็นเพียงข้อตกลงทางธุรกิจ เขาบอกตัวเองชัดเจนว่าจะไม่แตะต้อง จะไม่ปล่อยให้ผู้หญิงที่ “เสนอชีวิตตัวเองแลกเงิน” เข้ามามีอิทธิพลเหนือความรู้สึก

แต่ทุกอย่างกลับพังลงในคืนเดียว เธอไม่ใช่ผู้หญิงมากเล่ห์อย่างที่เขาคิด ไม่ใช่คนที่ช่ำชองเรื่องอย่างว่า 

เธอกลัวทุกการกระทำของเขาเพราะไม่เคยผ่านเรื่องแบบนั้นมาก่อนและนั่นทำให้เขาเป็น....คนแรกของเธอ....

ความจริงนั้นทำให้พ่อเลี้ยงผู้ทรงอำนาจที่ผ่านผู้หญิงมานับครั้งไม่ถ้วนหงุดหงิดยิ่งกว่าเดิม

“ย้ายไปบ้านไม้ท้ายไร่วันนี้” เขาพูดโดยไม่หันมามองเพราะรู้ดีแล้วอยู่แล้วว่าคนตัวเล็กยืนแอบอยู่ “ห้ามขึ้นมาบ้านใหญ่เด็ดขาดถ้าไม่ได้รับอนุญาต”

คำว่า เด็ดขาด ชัดเจนเหมือนเส้นแบ่งอาณาเขต

ภริตานิ่งไปชั่วครู่ ก่อนพยักหน้ารับเงียบ ๆ ซึ่งเธอเองเคยชินกับการถูกจัดวางไว้ในที่ที่ไม่ใช่ของตัวเองตั้งแต่แรกอยู่แล้ว

รถจิ๊บคันโปรดของเจ้าของไร่แล่นออกจากบ้านหลังใหญ่อย่างไม่รีบร้อน ท่ามกลางอากาศยามสาย เจ้าสาวป้ายแดงนั่งนิ่งอยู่ข้างคนขับ เธอมีเพียงผ้าคลุมผมบางเบาพลิ้วไหวตามแรงลมที่เล็ดลอดเข้ามาทางหน้าต่าง

สองข้างทางคือไร่องุ่นที่ทอดยาวสุดสายตา ใต้แสงตะวันของดวงอาทิตย์ในอากาศหนาว ปลายทางของเขาคือบ้านสวนท้ายไร่…สถานที่ที่ห่างจากความเจริญ ห่างผู้คน ห่างแม้กระทั่งความสบาย

ก่อนรถจะชะลอและหยุดนิ่งหน้าบ้านไม้สองชั้นเก่า ๆ ที่ตั้งโดดเดี่ยวอยู่ท้ายไร่ แม้ตัวบ้านจะซีดจางตามกาลเวลา ใบไม้แห้งปลิวเกลื่อนลานดิน ฝุ่นแดงเกาะตามขั้นบันไดและราวระเบียงราวกับไม่มีใครเหยียบย่างมาที่นี่

เสียงลมแรงพัดวูบผ่านต้นองุ่น ใบองุ่นเสียดสีกันดังผ่านเป็นระลอก คล้ายเสียงกระซิบของไร่กว้างคนตัวเล็กกำชายผ้าคลุมผมแน่น หัวใจเต้นหนักเมื่อสายตามองบ้านตรงหน้านี่หรือ…สถานที่ที่เธอต้องเริ่มต้นชีวิตแต่งงานที่บิดายัดเยียดให้เธอหนักหนา

ร่างสูงเปิดประตูลงจากรถอย่างไม่ลังเล ก่อนจะหันมามองเธอผ่านกระจกหน้าต่าง ดวงตาคมเรียบนิ่งจนอ่านไม่ออกว่าเขาคิดอะไรอยู่

“ลงมา” เขาพูดเสียงเย็น ดูทรงอำนาจอย่างไม่อาจต้านทาน

ลมอีกระลอกพัดแรงกว่าเดิม พาใบไม้ปลิวกระทบตัวบ้านดังกรอบแกรบ เหมือนการต้อนรับที่ไม่ได้อบอุ่นนัก…ของบ้านสวนท้ายไร่ที่กำลังจะกลายเป็นโลกทั้งใบของเธอ

รอบ ๆ บ้านเงียบขนาดได้ยินเสียงร้องของนกและเรไรบ้านหลังนี้ห่างไกลจากบ้านใหญ่ราวคนละโลก

“คุณจะอยู่ที่นี่”

“คุณจะให้ฉันอยู่ที่นี่ได้ยังไงคะ สภาพบ้านมันไม่น่าจะอยู่นะคะ และที่นี่ก็น่ากลัวด้วย” เสียงเธอสั่นเล็กน้อย ทั้งความผิดหวังและหวาดหวั่นปะปนกันในประโยคเดียว

เขาแค่นหัวเราะในลำคอ “คุณหวังสูงเหมือนกันนะ คิดว่าแต่งงานแล้วจะได้อยู่สุขสบายหรือ ที่นี่เหมาะกับคุณที่สุดแล้ว” เขาพูดจบแล้วขับรถออกไปโดยไม่หันมามองคนที่ยืนนิ่งมองตามรถที่กำลังออกไปจนรถเล็กลงเรื่อย ๆ แล้วหายลับไปหลังแนวต้นองุ่น

“เห้อ!” เสียงถอนหายใจพรืดออกมาอย่างหมดแรงเพียงจะหันไปมองบ้านข้างๆ ก็แทบจะไม่มีเลย มีเพียงคนงานที่กำลังเก็บองุ่นอยู่ห่างออกไปไม่ไกลนัก

“แล้วฉันจะอยู่ยังไงเนี่ย” ทว่าแม้ภายในใจจะหวาดกลัวเพียงใด สองเท้าก็ยังค่อย ๆ ก้าวขึ้นบันไดไม้ทีละขั้น เสียงไม้ลั่นเอี๊ยดอ๊าดใต้ฝ่าเท้า คล้ายเสียงเตือนถึงชีวิตบทใหม่ที่ไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบ

มือบางผลักประตูออก เสียงบานพับก็ดังเอี๊ยดอ๊าด ฝุ่นหนาทึบลอยฟุ้งขึ้นจนเธอต้องยกมือปิดจมูก ดวงตาคู่สวยกวาดมองไปรอบ ๆ ห้องโถงที่เงียบเหงา ใยแมงมุมเกาะตามมุมเพดาน พื้นไม้เต็มไปด้วยคราบดินจากรองเท้าที่ไม่มีใครคิดจะเช็ด

“คงไม่มีใครอยู่ที่นี่มานานแล้วสินะ…” เธอพึมพำกับตัวเองเบา ๆ

เธอพับแขนเสื้อขึ้น คว้าไม้กวาดที่พิงอยู่ข้างผนังแล้วเริ่มกวาดพื้น ฝุ่นแดงถูกรวบรวมเป็นกองเล็กกองใหญ่ เหงื่อเริ่มซึมตามไรผมตั้งแต่ยังไม่ทันครึ่งชั่วโมงผ่านไป มือเล็กที่ไม่เคยจับงานหนักมาก่อนสั่นระริก แต่ก็ยังฝืนทำต่อ

เธอเช็ดหน้าต่างทีละบานปัดใยแมงมุมออกจากมุมเพดานลากถังน้ำขึ้นบันไดไม้ที่ส่งเสียงลั่นทุกครั้งที่เหยียบ

แสงเย็นเริ่มทอดผ่านช่องหน้าต่างตอนที่พื้นบ้านสะอาดขึ้นบ้างแล้ว เสื้อผ้าของเธอเปื้อนฝุ่นจนหม่นหมอง ฝ่ามือแดงช้ำจากการบิดผ้าแรง ๆ หลายครั้ง

หญิงสาวทิ้งตัวนั่งลงบนพื้นไม้ที่เพิ่งถูจนแห้ง ลมหายใจหอบถี่ หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงอย่างเหนื่อยล้า เหงื่อไหลตามขมับ หยดลงบนแก้มที่เปรอะคราบฝุ่นจนดูเลอะเทอะไม่ต่างจากบ้านหลังนี้เมื่อเช้า

เธอยกมือขึ้นเช็ดหน้าอย่างลวก ๆ ก่อนเงยหน้ามองรอบห้องอีกครั้ง

อีกด้าน

บ้านใหญ่กลับคืนสู่ความสงบ แต่ภายในห้องทำงานของเขา ความสงบกลับไม่มีอยู่จริงภาพเมื่อคืนยังติดอยู่ในหัวยังค้างอยู่ในความรู้สึก

แววตาที่สั่นไหวเสียงหายใจที่พยายามกลั้นสะอื้นของคนตัวเล็กเขาควรจะพอใจที่ผลักเธอออกไปแล้ว ควรจะรู้สึกว่าทุกอย่างอยู่ในที่ที่ควรอยู่แต่ร่างกายกลับจดจำสัมผัสนั้นได้ชัดเจน

แก้วไวน์ในมือถูกวางลงแรงกว่าปกติ

“บ้าชะมัด…” เขาไม่ควรคิดถึงเธอ ไม่ควรนึกถึงเรื่องเมื่อคืน กระทั่งรถของเขาก็แล่นฝ่าความมืดไปตามทางดินแดงอีกครั้งในเวลาเกือบหนึ่งทุ่ม

โชคดีที่บ้านไม้หลังนี้ ไฟยังใช้ได้อยู่ สภาพบ้านตอนนี้ต่างกันสิ้นเชิงกับในตอนเช้า ภริตานั่งอยู่บนโซฟาเล็ก ๆ เสื้อคลุมบางห่มไหล่ ใบหน้าซีดจากลมเย็นในฤดูหนาวและยังไม่มีอะไรตกถึงท้องตั้งแต่เช้า

เมื่อได้ยินเสียงรถ เธอเงยหน้าขึ้นอย่างตกใจ

“คุณ…บอกให้ฉันห้ามขึ้นบ้านใหญ่” เสียงเธอเบา “แล้วคุณมาที่นี่ทำไมคะ”คำถามนั้นทำให้เขานิ่งไปเสี้ยววินาทีใช่…เขาเป็นคนสั่งเอง แต่เขาไม่เคยสั่งห้ามตัวเองมาที่นี่

“ผมไม่ได้ใจร้ายขนาดที่จะให้คนอดข้าวอดน้ำตายที่นี่หรอกนะ” ใช่เธอเหนื่อยและกลัวจนลืมว่ายังไม่ได้ทานอะไรต้องแต่เช้า

“อยากกินอะไรก็ทำเอาเอง” ในมือถือถุงกระดาษที่ใส่ของจากตู้เย็นบ้านใหญ่มาเล็กน้อยพร้อมน้ำสองสามขวด

เธอไม่ได้สนใจกับสิ่งที่เขาพูดมากนัก ตอนนี้เธอดื่มน้ำจนท้องตึงไม่ไหวแล้ว พลางมือบางยกแก้วขึ้นดื่มอีกครั้ง

“อ๊ะ!” เขาแย่งแก้วในมือออกจนเจ้าของไม่ทันตั้งตัว หกเลอะเสื้อของเธอ

“นี่ ทำอะไรของคุณคะคุณปัทม์!” น้ำเสียงปนตะคอกเล็กน้อยสายตาหวานตวัดมองเขาด้วยความโกรธ

“เธอกินน้ำจากไหน”

“ก็จากก๊อกที่ล้างจาน” เธอพูดเรียบเฉย เพราะเธอเอามาจากตรงนั้นจริง ๆ คนฟังรู้สึกผิดก่อตัวขึ้นในอกทันที

“ไม่ต้องกินแล้ว”

“ทำไมคะ ฉันไม่เห็นจะตายนี่” น้ำเสียงหวานประชดเล็กน้อยแม่ไม่ได้หันมองหน้าเขา สายตาเธอยังมองออกไปนอกหน้าต่างบานใหญ่ที่มีเพียงดวงดาวกระจ่างแจ้งในความมืดมิด

เขาเดินเข้ามาใกล้ สายตาคมเข้มกวาดมองเธอช้า ๆ

“ผมขอโทษ” น้ำเสียงแผ่วเบาจนแทบจะไม่ได้ยินเป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกผิดต่อคนตรงหน้า แรงดึงดูดที่เขาพยายามปฏิเสธตั้งแต่ก่อนแต่งงานกลับชัดเจนยิ่งกว่าเดิม

มือหนาเชิดปลายคางมนเบา ๆ จาบจ้วงที่ริมฝีปากบางที่เขาโหยหามาทั้งวันจนไม่เป็นอันทำงาน ไม่มีคำว่ารัก ไม่มีคำสัญญา มีเพียงความต้องการที่ร่างกายของคนทั้งสองพยายามไม่ยอมรับ แม้ภริตาไม่ได้ขัดขืนไม่ใช่เพราะอยากใกล้ชิดแต่เพราะเธอรู้ดีว่า ต่อให้ผลักเขาออกไปเธอก็ไม่มีที่ให้หนี

คืนนั้น บ้านไม้ท้ายไร่จึงไม่ได้เป็นเพียงที่เนรเทศแต่มันกลายเป็นความลับระหว่างเขากับเธอความลับที่ยิ่งเขาพยายามผลักไสก็ยิ่งดึงดูดเขาให้กลับมา ทั้งที่ปากบอกว่าเธอไม่มีที่ยืนในบ้านใหญ่

ทว่าร่างกายและหัวใจของเขากลับเลือกเดินทางมาหาเธอ…ทุกครั้งที่ดวงตะวันลับฟ้าความมืดปกคลุมไร่องุ่น