All Chapters of สยบรักแม่ทัพเลือด: Chapter 21 - Chapter 30

ภายใต้แสงจันทรา จวนตระกูลหยางค่อนข้างวุ่นวาย แม่ทัพหยางกลับจวนมาผู้เดียวไร้วี่แววฮูหยินที่ติดตามไปด้วยเมื่อเช้า รองแม่ทัพจิ้นเหอเองก็แปลกใจเหตุใดคนที่บอกจะไปรับฮูหยิน ถึงเดินออกจากจวนตระกูลจ้าวเพียงลำพัง ซ้ำไม่พูดสิ่งใดรีบเร่งควบม้ากลับจวนในทันที เมื่อมาถึงแม่ทัพเลือดก็มีคำสั่งให้ทหารเตรียมกองทัพออกเดินทางไปชายแดน ทหารในจวนต่างพากันวุ่นวายเพราะคำสั่งของท่านแม่ทัพ ทว่าก็มิมีผู้ใดกล้าปริปาก ไม่ถึงสองชั่วยามกองกำลังแม่ทัพเลือดก็พร้อมออกเดินทาง คงมีเพียงจิ้นเหอเท่านั้นที่รับรู้ถึงความผิดปกติบางสิ่ง ตั้งแต่ออกจากจวนตระกูลจ้าว ท่านแม่ทัพไม่เอ่ยถึงฮูหยินอีกเลย ในที่สุดความอยากรู้ก็ทำให้จิ้นเหอทนไม่ไหว เดินเข้าไปถามกับผู้เป็นนายอย่างไม่หวั่นเกรง“ท่านแม่ทัพขอรับ ฮูหยินเล่า” จิ้นเหอถามด้วยน้ำเสียงแสนเบา ผิดกับความฮึกเหิมก่อนหน้า เมื่อดวงตาคมจ้องมองมายังเขาราวกับว่าเขาพูดสิ่งที่มิควรออกไป จิ้นเหอลอบกลืนน้ำลายลงคอ อากาศยามกลางคืนเย็นเฉียบทว่าบนใบหน้าของรองแม่ทัพกลับมีแต่เหงื่อผุดขึ้น“หากเจ้าห่วงฮูหยินของเจ้ามากนักก็อยู่ที่นี่แล้วกัน” น้ำเสียงหนักแน่นและเฉียบขาด ทำจิ้นเหอรู้สึกราวก

สองร่างกายสอดประสานกันจนเป็นจังหวะหลายต่อหลายรอบตลอดค่ำคืน ใบหน้าหล่อเหลาชื้นไปด้วยเหงื่อโทรมกาย เขาถูกปรนนิบัติจากผู้ที่ได้ชื่อว่าฮูหยิน สุขสมจนแทบเจียนจะขาดใจ แขนแกร่งยกขึ้นโอบรอบลำคอ หยางจื่อหลงกัดเม้มริมฝีปากจนห้อเลือดเมื่อจ้าวหยุนปิงโหมกายสอดแทรกแก่นกายเข้ามาข้างในไม่หยุด ดวงตาเอ่อคลอไปด้วยหยาดน้ำใส ๆ เมื่อแก่นกายถูกกอบกุมจากมือเรียวที่ขยับตามจังหวะเช่นกัน “ข้าเหนื่อย” เสียงแผ่วเบาหลุดลอดออกจากปากแม่ทัพหยาง เมื่อร่างหนากระตุกเกร็งปลดปล่อยน้ำขาวขุ่นออกมาจนเลอะเต็มไปหมด หยางจื่อหลงจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าตนเองสุขสมไปแล้วกี่ครั้ง ความมึนเมาและเหนื่อยล้าสะสมมาตลอดหลายวันทำเขาหมดแรงจนเผลอหลับไปครั้งแล้วครั้งเล่า หากก็ถูกภรรยาตามธรรมเนียมปลุกเร้าขึ้นมาทุกครั้งเช่นกัน จ้าวหยุนปิงเร่งจังหวะกดเอวสอบกระแทกช่องทางชื้นแฉะที่เต็มไปด้วยคราบน้ำขาวขุ่นที่เขาหลั่งเอาไว้ ไม่นานเขาก็ปลดปล่อยจนเต็มช่องทางของสามีตามธรรมเนียมเป็นรอบที่เท่าไหร่ก็ไม่รู้เช่นกัน มือเรียวยกขึ้นเกลี่ยใบหน้าหล่อเหลาที่หลับตาพริ้มไปแล้วตอนที่เขาปลดปล่อย ทว่าตัวตนยังมิได้ถอนออกซ้ำยังไม่อ่อน

ความปวดร้าวหลังต้นคอเจ็บแปลบขึ้นจนใบหน้างดงามต้องนิ่วหน้าพร้อมกับสติที่ค่อย ๆ กลับมาทีละนิด จ้าวหยุนปิงสะบัดศีรษะเบา ๆ ไล่ความมึนงงเนื่องจากอาการปวดตึงที่ต้นคอ ครั้นจะยกมือขึ้นสำรวจก็กลับทำมิได้เพราะมือทั้งสองข้างถูกพันธนาการไว้ด้วยเชือกแน่นหนา เขาขมวดคิ้วทบทวนความจำอันเลือนรางที่ค่อย ๆ เริ่มชัดขึ้น เขาเดินตามทหารผู้หนึ่งออกมาจากกระโจมเพราะอีกฝ่ายแจ้งว่าท่านแม่ทัพหยางรออยู่ แล้วรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาอีกทีพร้อมกับความเจ็บปวด ใบหน้างดงามค่อย ๆ สอดส่ายสายตามองสิ่งรอบข้าง ยามนี้รู้แค่ว่ามีเพียงเขาที่ถูกจับมัดติดไว้กับเสาไม้ต้นหนึ่ง มือของเขาถูกมัดไขว้หลังทำให้ขยับร่างกายได้ยากลำบาก แม้ตกใจทว่าจ้าวหยุนปิงเพียงถอนหายใจเบา ๆ มิได้โวยวายลั่นดั่งที่ควรจะทำ จ้าวหยุนปิงไม่แน่ใจว่าตอนนี้ตนเองถูกพามาขังอยู่ที่ใด คล้าย ๆ จะเป็นกระโจมสักแห่ง เพียงแต่ว่าในนี้ค่อนข้างมืดกว่าเท่านั้น รอบข้างเงียบงันไม่มีแม้แต่เสียงอื่นใดให้ได้ยิน ยังดีที่เขามีสติหากเป็นคนอื่นตื่นมาพบว่าตนเองอยู่ในสภาพเช่นนี้คงไม่อาจสงบนิ่งจิตใจได้ “ดูเถิดว่าใคร ฮูหยินตระกูลหยางงดงามสมคำร่ำลือเสียจริง”

ใบหน้างดงามซบอยู่กับอกแกร่ง สูดดมกลิ่นหอมของผู้เป็นสามีตามธรรมเนียมอย่างชอบใจ แม้นเนื้อตัวของแม่ทัพหยางยามนี้จะเต็มไปด้วยเหงื่อจนชุ่มกายก็ตามที มือเรียวยกขึ้นคล้องคออย่างที่อีกฝ่ายทำตอนที่เขาอุ้มอย่างไม่คิดขัดเขิน ตั้งแต่เรื่องราวในกระโจมจบลงด้วยการจับผู้อยู่เบื้องหลังกองกำลังของคนเถื่อน จ้าวหยุนปิงที่โดนมีดของแม่ทัพเฉินอี้ปักเข้าที่หัวไหล่พร้อมกับถูกพิษด้วยนั้น ทำเอาแม่ทัพหยางถึงกับใจเสียเมื่อต้องเห็นฮูหยินของตนเองหมดสติไปต่อหน้า ทว่าเรื่องทั้งหมดกลับไม่เป็นเช่นนั้น จ้าวหยุนปิงที่หมดสติเพราะถูกพิษกลับเป็นเพียงแค่การแสดงของอีกฝ่าย แผนการทั้งหมดถูกวางแผนไว้เป็นอย่างดีไม่มีผิดพลาด หากจะพลาดอย่างเดียวก็คงตอนที่แม่ทัพเลือดไว้ใจแม่ทัพเฉินอี้มากเกินไปเท่านั้น จ้าวหยุนปิงร่วมมือวางแผนกับสามีของตนเอง สตรีที่มาพร้อมกับแม่ทัพหยางในคืนนั้นช่างบังเอิญเสียจริงที่พวกนางทำบางอย่างตกไว้ในกระโจม และเป็นไปดังที่คาดไว้สิ่งที่พวกนางนำมานั้นคือยาพิษ จ้าวหยุนปิงวางแผนใช้ตนเองเป็นเหยื่อล่อ และก็เป็นไปตามที่คิดแม่ทัพเฉินอี้เดินตามแผนการอย่างง่ายดาย เพราะคิดว่าจ้าวหยุนปิงที่เป็นฮูหยิ

แสงตะวันถูกแทนที่ด้วยแสงจันทรา ฮูหยินตระกูลหยางกำลังนั่งชงชาในที่ประจำของเขา โดยมีสามีตามธรรมเนียมนั่งอยู่ข้างด้านหน้าเช่นเดิม มือเรียวยื่นถ้วยชาให้สามีเป็นรอบที่สามแล้ว หยางจื่อหลงก็ยินดีที่จะรับถ้วยชามาดื่มอย่างไม่ติดขัด ถึงแม้มือหนาจะรับถ้วยน้ำชาด้วยความยินดี ทว่าใบหน้าหล่อเหลากลับฉายแววไม่พึงพอใจ ผิดกลับจ้าวหยุนปิงที่ยังคงยิ้มแย้มเหมือนดั่งว่าไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้น “เจ้าจะไปจริงหรือ” ผู้เป็นสามีตามธรรมเนียมเอ่ยถามด้วยสีหน้าไม่พอใจเมื่อเช้าเหยียนเต๋อมาพบจ้าวหยุนปิงที่จวนและขอร้องให้ฮูหยินของตระกูลหยางไปช่วยงานที่โรงน้ำชาในค่ำนี้ เพราะเหตุว่าโรงน้ำชาเงียบเหงา สาวงามที่คอยดีดฉินเรียกแขกยามนี้หายไป อีกทั้งเวลานี้โรงน้ำชาที่เปิดใหม่ไม่ไกลนักสามารถเรียกแขกได้ดีกว่าโรงน้ำชาของเยียนเต๋อ ทำให้คุณชายเหยียนถึงกับต้องบากหน้ามาขอความช่วยเหลือจากสหายสนิทถึงจวน แม้จ้าวหยุนปิงจะปฏิเสธไปแล้วก็ตาม หากแต่เหยียนเต๋อกลับตัดพ้อเสียจนฮูหยินตระกูลหยางลำคาญใจ จึงตกปากรับคำอย่างเสียไม่ได้ ครั้นเมื่อสามีตามธรรมเนียมกลับมา หน้าที่ของภรรยาตามธรรมเนียมคือต้องรายงานสามีเสียก่อน หากแต่แม่ทั