All Chapters of สยบรักแม่ทัพเลือด: Chapter 11 - Chapter 20

“เรื่องฮูหยินข้าไม่อาจตอบรับได้ นั่นเพราะทั้งเจ้าและข้าต่างเป็นบุรุษ…” “แต่เมื่อคืน ข้าไม่เห็นว่ามันจะเป็นปัญหาสิ่งใด ท่านเองก็พึงพอใจ” “มันเป็นเพราะกำยานที่เจ้าจุด” “นั่นคือเหตุผลของท่านหรือ หากข้าบอกว่าข้ารู้สึกดีกับท่านเล่า” “เรื่องนั้นข้าไม่รู้” หยางจื่อหลงตอบทั้ง ๆ ที่ไม่สบตาของ จ้าวหยุนปิง เพราะเขาไม่ต้องการให้จ้าวหยุนปิงสังเกตเห็นสิ่งที่เขากำลังหวาดหวั่นภายในใจยามนี้ จ้าวหยุนปิงมองแม่ทัพเลือดที่เอาแต่หลบสายตาของเขา ดวงตาเรียวหลบลงเพื่อสงบอารมณ์ขุ่นมัวในใจ พยายามทำความเข้าใจกับคำพูดของอีกฝ่ายให้มากที่สุด ก่อนที่จะลืมตาขึ้นและยิ้มอย่างอ่อนโยนเช่นเดิม “เช่นนั้นข้าเองก็ขอปฏิเสธป้ายนี้เช่นกัน” ป้ายตราสัญลักษณ์ถูกวางไว้ตรงหน้าของแม่ทัพเลือดที่เดิม “ข้าขอโทษที่รบกวนท่าน” พูดจบจ้าวหยุนปิงก็ลุกขึ้นเดินจากไปทันที เหลือเพียงหยางจื่อหลงที่นั่งหน้านิ่งขบคิดว่าเพราะเหตุใดจ้าวหยุนปิงจึงมีท่าทีเปลี่ยนไป แม่ทัพเลือดไม่แม้แต่คิดจะตามไป เพราะเขาเองก็รู้สึกไม่ดีเช่นกันที่อีกฝ่ายปฏิเสธสิ่งที่เขามอบให้

ภายใต้ห้องหอเงียบสนิท มีเพียงเสียงลมหายใจของคนทั้งคู่ ทว่ากับมีอีกคนที่เสียงลมหายใจยามนี้ไม่ปกติดีนัก หลังจากที่ล้มตัวลงนอนได้ไม่นาน จู่ ๆ ร่างกายก็เกิดอาการแปลกประหลาด รู้สึกกระสับกระส่ายจนไม่อาจข่มตาลงได้ ยิ่งได้กลิ่นกายหอม ๆ จากคนด้านข้าง หยางจื่อหลงก็แทบความคุมสติไม่อยู่ ผิดกับจ้าวหยุนปิงที่นอนหลับตานิ่ง ๆ ลมหายใจสม่ำเสมอราวกับว่าอยู่ในห้วงนิทรา “ท่านนอนไม่หลับหรือ ข้าเองก็เช่นกัน สงสัยว่าสุรามงคลที่ดื่มไปคงออกฤทธิ์” จ้าวหยุนปิงพูดราวกับว่าไม่มีสิ่งใดร้ายแรงมากนัก เขาขยับกายนอนตะแคงข้างใช้มืออีกข้างชันศีรษะเอาไว้ แล้วจ้องมองหยางจื่อหลงที่นอนอยู่ข้าง ๆ ก่อนจะเอ่ยด้วยเสียงแหบพร่า “หากท่านอยากทำข้าก็ไม่ขัดขืน” “หยุดก่อน…ข้าไม่” หยางจื่อหลงจับมือบางที่กำลังลูบไล้อยู่บน แผงอก ลมหายใจหอบถี่พยายามสะกดกลั้นอารมณ์มิให้เตลิด ทว่าเขากลับรู้สึกดีไม่น้อยที่อีกฝ่ายลูบเรือนร่างของเขาเช่นนี้ ใบหน้าหล่อเหลาจ้องมองดวงตาหวานเยิ้ม ในที่สุดเส้นความอดกลั้นก็ขาดผึง เมื่อจ้าวหยุนปิงขยับกายคร่อมทับร่างหนาก่อนจะโน้มใบหน้าประกบจูบที่ริมฝีปากของหยางจื่อหลง ข้อมือเรียวถูก

“เหตุใดจึงไวนัก” หยางจื่อหลงเอ่ยถามเมื่ออีกฝ่ายออกมาไวกว่าที่คาดไว้ “บ่าวใช้บอกว่าเหยียนเต๋อมีแขก ข้าไม่อยากรบกวนจึงขอกลับก่อน ไว้ข้าค่อยมาใหม่คราวหลัง” จ้าวหยุนปิงอธิบายก่อนจะทำสีหน้ารู้สึกผิด “จริงสิ ท่านต้องตรวจตรามิใช่หรือ เช่นนั้นข้ากลับจวนก่อน ไม่รบกวนท่านดีกว่า” “ไม่…ไม่ได้รบกวน” หยางจื่อหลงปฏิเสธทันควัน “เจ้าอยากไปไหนหรือไม่” ก่อนจะเอ่ยถามเสียงเบา ไหน ๆ ก็ออกมาข้างนอกแล้ว หากปล่อยให้อีกฝ่ายกลับไปก่อนเห็นทีคงเสียเที่ยว และวันนี้เขาเองก็ว่างเช่นกัน เพราะคิดว่าจะต้องรอนานจึงได้สั่งให้ทหารออกตรวจตราแทนเขาเสียหมดแล้ว โดยมอบหมายให้รองแม่ทัพจิ้นเหอทำแทนจ้าวหยุนปิงลอบมองใบหน้าหล่อเหลาของผู้ที่ได้ชื่อแค่สามี ก่อนจะคลี่ยิ้มบาง ๆ “เห็นทีข้าคงทำให้ท่านแม่ทัพอู้งานเสียแล้ว” สายลมพัดพลิ้วพัดพาลมเย็น ๆ กระทบกับผิดกาย สามีและภรรยายืนเคียงคู่กันท่ามกลางหมู่มวลต้นไม้และใบหญ้า ด้านหน้าของพวกเขาคือ ลำธารเล็ก ๆ จ้าวหยุนปิงนั่งลงข้างลำธาร มือเรียวกวักน้ำใสเล่นเบา ๆ ก่อนจะผินใบหน้ามามองอีกคนที่กำลังยืนนิ่งมองดูเขาเล่นน้ำอยู่คนเดียว “ข้าชอบที่นี่” จ้าวหยุนปิงบอกพร้อมระบายยิ้มออกมา

“คือว่า…” จิ้นเหอมองท่านแม่ทัพ สลับกับมองไปที่ฮูหยินของจวนเพื่อขอความช่วยเหลือ และเหมือนตัวการอย่างจ้าวหยุนปิงจะรู้ตัว ว่าทำให้ผู้อื่นเดือดร้อนเพราะความนึกสนุกของตนเอง ร่างสูงโปร่งจึงเดินขึ้นจากสระ ก่อนจะเดินตรงมาทางแม่ทัพเลือดที่ยืนหน้าบึ้งตึงอยู่บนฝั่ง จิ้นเหอก็รู้งานเช่นกัน รองแม่ทัพจึงหยิบอาภรณ์ที่จ้าวหยุนปิงถอดทิ้งเอาไว้ยืนให้ “ข้าเพิ่งรู้ว่าแม่ทัพเลือดของเจ้าดุถึงเพียงนี้” จ้าวหยุนปิงกระซิบเบา ๆ กับจิ้นเหอให้พอได้ยินแค่สองคน รองแม่ทัพหน้าซีดเผือด ได้แต่ก้มหน้าก้มตาไม่สบตากับท่านแม่ทัพ แม้จะเห็นด้วยกับคำพูดของฮูหยินก็ตาม “ท่านไม่พอใจข้าด้วยเหตุใดกัน” จ้าวหยุนปิงเอ่ยถามอย่างข้องใจเมื่อกลับเข้ามาภายในห้อง เขายืนมองสามีตามธรรมเนียม ใบหน้าหล่อเหลานั่นบึ้งตึงดูอารมณ์ไม่ค่อยดีเท่าใดนัก แม้นอยู่ภายในสองต่อสองทว่า แม่ทัพเลือดกลับยังคงมีอาการไม่พอใจอยู่บ้างเล็กน้อย เขาไม่แน่ใจว่าเหตุใด หยางจื่อหลงจึงต้องบึ้งตึงถึงเพียงนี้ แค่เขาลงไปเล่นน้ำในสระและออกไปฝึกกับทหารก็เท่านั้น ทว่าหยางจื่อหลงกลับไม่ได้ตอบสิ่งใด

แม่ทัพเลือดหน้าขึ้นสี ไม่คิดว่าที่เขานึกเป็นห่วงความรู้สึกของ จ้าวหยุนปิงนั้น อีกฝ่ายในใจกลับคิดเรื่องพวกนี้อยู่ หยางจื่อหลงเม้มปากใบหน้าบ่งบอกว่าเป็นตนเองที่พลาด ที่เอ่ยปากออกไปเช่นนั้น “ข้าไม่ได้หมายความเช่นนั้น ข้าไม่ได้สบประมาทเจ้า เจ้าทำหน้าที่ของเจ้าได้ดี ขะ…ข้ารู้สึกดี” แม่ทัพเลือดตอบเสียงแผ่ว แต่นั่นก็ทำให้ จ้าวหยุนปิงคลี่ยิ้มได้เช่นกันเมื่อได้ฟังจบ คำว่ารู้สึกดีของอีกฝ่ายทำให้จ้าวหยุนปิงใจชื้นขึ้นมาหลายเท่า จากที่กังวลอยู่นานว่าอีกฝ่ายอาจจะไม่ชอบที่เขาเป็นฝ่ายกระทำ หากแต่เขาก็ไม่เคยคิดที่จะไม่ปรนเปรออีกฝ่ายให้สุขสมเช่นกัน “เช่นนั้นแล้ว ส่งตลับยามาให้ข้าเถิด ฮูหยินต้องดูแลสามีเป็นหน้าที่ข้า” พูดจบจ้าวหยุนปิงยื่นมือไปตรงหน้า แบมือรอสิ่งที่เอ่ยปากขอจากสามีตามธรรมเนียม รอยยิ้มจากคนตรงหน้าทำเอาหยางจื่อหลงแทบไม่กล้าปฏิเสธ ความขัดเขินอัดแน่นอยู่บนใบหน้า ร่างกายรู้สึกร้อนวูบวาบราวกับมีไข้ ทว่ามือหนาก็ยื่นตลับยาส่งให้แต่โดยดี “ข้าจะทาเบา ๆ ท่านนอนหันหลังให้ข้าหน่อยเถิด” หยางจื่อหลงจำเป็นต้องทำตามอย่า