All Chapters of ในปกครองมาเฟีย: Chapter 21 - Chapter 30

ร่างบางถูกมือแกร่งยกขึ้นไปวางบนแท่นปูนเปลือยสำหรับวางอุปกรณ์ซ้อมยิงปืนโดยไม่ทันตั้งตัว ใบหน้าสวยนิ่วหน้าด้วยความเจ็บปวดเมื่อกำลังนั่งทับอุปกรณ์แข็ง ๆ หลายอย่าง ครั้นทำท่าจะกระโดดลงจากพื้นที่อันตรายมือหนาใหญ่ก็ดันตัวและกักขังเธอไว้ไม่ให้มีโอกาสได้หลบหนี“ฉันเจ็บ…อ๊ะ!!” มาเฟียหนุ่มอุ้มร่างเล็กขึ้นด้วยแขนข้างเดียวส่งผลให้มือเรียวเล็กต้องโอบรอบลำคอแกร่งเอาไว้ตามสัญชาตญาณ คนใจร้อนกว่าปกติจัดการกวาดทุกสิ่งทุกอย่างบนแท่นเย็นเฉียบนั่นให้ร่วงหล่นลงพื้นอย่างไม่ไยดีก่อนจะวางร่างคุณหนูในปกครองลงแล้วเอ่ยในสิ่งที่สามารถช่วงชิงลมหายใจคนฟังได้ในวินาทีนั้น“อ้าขาออก” นัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนสั่นระริกเมื่อความแข็งกร้าว เย็นชาในนัยน์ตาสีอำพันจากคนตรงหน้าส่งผ่านมาถึงเธออย่างที่ไม่เคยพบเจอมาก่อน ความหวาดกลัวแล่นปราดเข้าเกาะกุมจิตใจดวงน้อยอย่างไม่ลดละ ทว่าไฟโทสะในหัวของเธอก็ลุกโชนไม่น้อยไปกว่าความหวาดกลัวนั้นเช่นกันเรื่องอะไรจะยอมให้เขาข่มเหงอยู่ฝ่ายเดียว“ไม่…ฉันไม่ทำค่ะ”“กล้าขัดใจ?”“คุณมันเผด็จการ!”“ฉันจะไม่พูดซ้ำ”“ไม่ทำเด็ดขาดค่ะ”“เจ็บตัวขึ้นมาก็เรื่องของเธอแล้วกันนะธารเดือน” จบประโยคมือแกร่งก็จับขาเรีย

“คุณ…ล่ะคะ?”เสียงหวานเอ่ยถามพลางเบนสายตามองไปทางอื่นไม่กล้าสบตาสีอำพันดุดันคู่นั้นที่เอาแต่จ้องไม่ละไปไหน ขณะที่หว่างคิ้วเข้มปรากฏรอยย่นชัดขึ้นเมื่อเห็นท่าทางแปลก ๆ ที่มากกว่าการเขินอายจากคุณหนูตระกูลในปกครอง“ฉันอะไร”“ก็…”มือเรียวกำแขนแกร่งแน่นยิ่งกว่าเดิมเมื่อนึกถึงสิ่งที่จะพูดออกไปก่อนจะรวบรวมความกล้าแล้วเปรยออกมาในที่สุด“คุณ ยังไม่…” ท้ายประโยคถูกแทนที่ด้วยการเบนนัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนไปที่ส่วนอ่อนไหวที่นูนเด่นเบียดเนื้อผ้าขึ้นมาของเขาเพียงครู่ก่อนจะเบนสายตาแสร้งมองไปทางอื่นด้วยความเขินอายหึฉับพลันขาแกร่งก็ก้าวเข้าไปประชิดตัวคนตัวเล็กกว่าตามสัญชาตญาณของผู้ล่าบนยอดพีระมิดที่ชอบไล่ต้อนให้เหยื่อจนมุม ใบหน้าคมคายโน้มลงมาใกล้จนลมหายใจร้อนผ่าวสัมผัสแก้มเห่อร้อนซับสีระเรื่อตรงหน้า“พูดมันออกมา สิ่งที่อยู่ในหัวของเธอตอนนี้เด็กดี” มือแกร่งเลื่อนมาลูบศีรษะคนตัวเล็กกว่าแผ่วเบาราวกับกำลังปลอบโยนว่าสิ่งที่เธอคิดหรือพูดต่อจากนี้ไม่มีอะไรเสียหายเป็นเรื่องธรรมชาติก็แค่ความอยากแค่สัญชาตญาณที่ติดตัวมนุษย์ทุกคนมาก็เท่านั้นจากที่หลบตานัยน์ตาสวยก็เบนมาสบเข้ากับนัยน์ตานักล่าสีอำพันที่แทบจะหลอมละล

“ช่วย…ขยับแบบเมื่อกี้อีกได้ไหมคะ”ประโยคขอร้องเมื่อครู่ราวกับชนวนอันบ้าคลั่ง ความปรารถนาไร้การยับยั้งชั่งใจอีกต่อไป ไม่มีคำพูดใดจากนายเหนือหัวลูเธอร์เมื่อสิ้นประโยคนั้น ริมฝีปากร้อนประกบลงมาครอบครองโพรงปากนุ่มพร้อมขยับสะโพกดันลำแท่งร้อนผ่าวให้เบียดสอดลึกเข้ามาด้วยแรงกายที่โถมกระทั้นแรงขึ้นกว่าครั้งก่อนหน้าทำเอาร่างเล็กสะท้านวาบกับสัมผัสแปลกใหม่ที่ไม่เคยเจอ เลือดในกายดิ่งวูบในวินาทีที่ตัวตนอวบใหญ่แทรกเข้ามาลึกจนสุดความยาวก่อนที่คนตัวโตกว่าจะถอยร่นออกไปแล้วส่งแรงกระแทกลำกายเข้ามาอีกครั้งอย่างไม่นึกผ่อนปรน“อ๊ะ…”เสียงครางหวานหลุดออกมาเมื่อร่างกายเล็กสั่นเทิ้มแม้แต่ส่วนอ่อนไหวข้างในยังสั่นสะท้านวาบ มือเรียวเล็กจิกลงบนลาดไหล่แกร่งแรงขึ้นตามแรงอารมณ์ที่อยากระบายออกมา ใบหน้าสวยชื้นเหงื่อเชิดขึ้นเมื่อความอึดอัดคับแน่น กอปรกับความเจ็บแปลบแล่นปราดไปทั่วทั้งร่างก่อนที่ความรู้สึกดีประหลาดจะค่อย ๆ ตีรวนขึ้นมาเมื่ออีกฝ่ายออกแรงโถมลำกายเข้าใส่รัวเร็วขึ้นอุณหภูมิในร่างกายสูงขึ้นสวนทางกับอุณหภูมิในห้อง ไม่รู้ว่าร่างกายของเธอปรับตัวเข้ากับความใหญ่โตนั้นได้ตั้งแต่เมื่อไหร่เพราะแรงปรารถนาที่ซัดถาโถมเข้

แสงสีทองของดวงอาทิตย์ฉาบย้อมเมืองหลวงในยามเย็นของวันถัดมา เมฆครึ้มที่เริ่มก่อตัวแผ่กระจายปกคลุมไปทั้งเมืองลดทอนความมีชีวิตชีวาของบรรยากาศยามเย็นลงไปไม่น้อยเปลือกตาสีอ่อนค่อย ๆ เปิดขึ้นเมื่อสัมผัสได้ถึงไออุ่นและกลิ่นกายคุ้นเคยจากใครบางคนที่เธอทั้งโหยหาและหวาดหวั่นในเวลาเดียวกันภายใต้แสงสลัวในห้องนอนกว้างที่ม่านปิดสนิท มีเพียงแสงสีนวลจากโคมไฟหัวเตียงจากอีกฝั่ง ใบหน้าหล่อเหลาคมคายของทายาทลูเธอร์ที่กำลังดำดิ่งในห้วงนิทรายังคงน่าเกรงขามและดึงดูดคนมองได้ไม่ต่างจากตอนตื่น ทว่าแม้จะอยู่ใกล้กันขนาดนี้ความรู้สึกเหินห่างยังคงอัดแน่นอยู่กลางใจคนมองภาพเหตุการณ์เมื่อคืนฉายวนเข้ามาในหัวทุกฉาก ทุกถ้อยคำ ทุกสัมผัสจากเขาราวกับความฝัน ทว่าร่างกายที่ร้าวระบมไปแทบทุกส่วนกอปรกับร่างกายเปลือยเปล่าใต้ผ้าห่มผืนหนาเป็นเครื่องตอกย้ำได้เป็นอย่างดีว่าเหตุการณ์เมื่อคืนเป็นเรื่องจริงหากแต่สำหรับเขาไม่ใช่เพราะความรู้สึกส่วนตัวนำพาคำว่า ‘ข้อตกลง’ ที่สลักอยู่กลางใจตีรวนขึ้นมาย้ำเตือนสถานะนางทาสในปกครองในวินาทีนั้นคนตัวเล็กผ่อนลมหายใจเฮือกหนึ่งแผ่วเบาเพื่อหวังระบายความรู้สึกจุกหน่วงกลางอกข้างซ้ายออกมาก่อนจะค่อย ๆ

“ขย่มให้ฉัน?” ท้ายประโยคถูกเติมด้วยถ้อยคำสั้น ๆ ผ่านน้ำเสียงจริงจังของนายเหนือหัวลูเธอร์นัยน์ตาสีอำพันคู่คมเรียกความเย็นวาบให้ลามเลียไปทั่วทั้งแผ่นหลัง ราวกับกำลังถูกเขาข่มขู่ทางสายตาเรียบเฉยเปี่ยมอำนาจคู่นั้น ความใจกล้าที่มีก่อนหน้ากำลังลดทอนลงไปเพียงเพราะคนตรงหน้ามองมาให้ตายเขานี่มัน…“กรุณาให้เกียรติฉันด้วยนะคะ” แทนที่อีกฝ่ายจะให้เกียรติกันตามที่ร้องขอเขากลับยังคงเอ่ยประโยคที่เหยียบย่ำศักดิ์ศรีของเธอให้จมดินต่อไปด้วยสีหน้าเรียบเฉยไม่รู้สึกรู้สา“ทั้งชีวิตฉันจะให้เกียรติผู้หญิงแค่สองคน…นั่นคือแม่กับเมีย”“…”ประโยคที่ถูกเว้นช่วงไว้ทำให้คุณหนูในปกครองเม้มริมฝีปากแน่น นัยน์ตาสีอัลมอนด์จ้องมองคนตรงหน้าหวังจะเก็บรวบรวมทุกความดูแคลนที่คนคนนี้หยิบยื่นมาให้ได้มากที่สุดทว่าชั่วขณะหนึ่งเธอกลับเห็นมวลความรู้สึกบางอย่างเจือปะปนในนัยน์ตาปราศจากอุณหภูมิคู่นั้นได้เลือนราง“แล้วฉันควรให้เกียรติเธอในฐานะอะไรดีล่ะ”อ่า…นั่นสินะ“ขย่มให้มันเป็นก่อนค่อยมาร้องขอเกียรติจากฉันธารเดือน”จะมีอะไรได้นอกจากความเหินห่าง เย็นชาในดวงตาคู่นั้น“ไม่แน่ ฉันอาจจะเมตตาเจียดให้เธอได้บ้างในฐานะของเล่นฆ่าเวลาชิ้นห