All Chapters of ในปกครองมาเฟีย: Chapter 41 - Chapter 50

“คุณชายคะ…ตะ…ตรงนั้น” เสียงแหบกระเส่าเอ่ยพลางเบนสายตาไปหยุดที่ความปรารถนาที่ตั้งชันของเขา แท่งนิ้วร้อนถอนออกจากรอยแยกของกลีบดอกไม้ฉ่ำน้ำหวาน ก่อนจะจับร่างสั่นระริกไปพิงกับพนักพิงโซฟาแบบปรับสี่สิบห้าองศาแล้วเปรย“ทนไม่ไหวแล้วสินะ” น้ำเสียงแหบทุ้มที่เอ่ยชิดริมใบหูเห่อร้อนกอปรกับประโยคเมื่อครู่ชวนให้ลมหายใจคนฟังขาดห้วงไปชั่วขณะ โดยไม่รอให้คนเด็กกว่าเอ่ยสิ่งใด มาเฟียหนุ่มจุมพิตเบา ๆ ที่ขมับชื้นเหงื่อ ก่อนจะผละออกไปเพื่อหยิบบางสิ่งในห้องนอนใช้เวลาไม่นานร่างกายเปลือยเปล่าที่อุดมไปด้วยกล้ามเนื้อก็เดินกลับมาหยุดอยู่ตรงหน้าคนในปกครอง พร้อมกับฉีกซองคอนด้อมด้วยปาก ขณะที่มือแกร่งอีกข้างเลื่อนขึ้นมาสาวแก่นกายใหญ่โตแรง ๆ สองสามทีจนมันตื่นตัวเต็มที่ ก่อนจะจัดการสวมเครื่องป้องกันลงไปช่วงเวลาเมื่อครู่ราวกับมาเฟียหนุ่มแช่แข็งโลกทั้งใบเอาไว้ รู้ตัวอีกทีระยะห่างทุกอย่างก็อันตรธานไป ห้วงอำพันคู่คมที่จงใจวางไว้ที่อีกฝ่ายไม่ละไปไหนราวกับจะย้อมทุกสิ่งทุกอย่างที่ถูกตรึงไว้ในนั้นให้เป็นสีอำพันไปด้วยอ่า…เหมือนว่าเธอจะหาทางออกจากวังวนของเขาไม่ได้อีกต่อไป คนตัวเล็กกว่าเริ่มหายใจสับสนไม่เป็นจังหวะ เมื่อถูกไล่

กลิ่นน้ำที่ตกกระทบผืนหญ้าคละเคล้าเข้ากับกลิ่นไอดินที่ยังคงลอยฟุ้งอยู่ในอากาศหลังฝนตก สามารถปลุกจิตใจที่เหนื่อยล้าของผู้คนให้ผ่อนคลายได้เป็นอย่างดีหากแต่ไม่ใช่กับคนตัวเล็กในผ้าห่มผืนหนา ที่ตอนนี้กลิ่นหอมหวานลุ่มลึกของไม้สนซีดาร์ ที่ลอยคละคลุ้งในห้องนอนกว้างกลบกลิ่นหอมของไอดินหลังฝนตกจนสิ้นแม้จะไม่ชอบฤดูฝนมากนัก ทว่าเมื่ออยู่ใกล้เจ้าของกลิ่นกายนี้คุณหนูตระกูลในปกครองลูเธอร์กลับรู้สึกปลอดภัยและอบอุ่นกว่าทุกครั้งอยากหยุดเวลาไว้ตรงนี้จัง…“คิดอะไรอยู่” ห้วงภวังค์ความคิดเมื่อครู่อันตรธานไป เมื่อเสียงแหบทุ้มเอ่ยถามพลางทิ้งตัวลงนั่งข้าง ๆ ก่อนที่ฝ่ามือแกร่งจะแทรกเข้ามารวบเอาร่างบอบบางใต้ผ้าห่มเข้ามาไว้ในอ้อมกอด โดยที่คนเด็กกว่าไม่ทันตั้งตัวแม้การกระทำเมื่อครู่จะทั้งเอาแต่ใจและเผด็จการ ทว่าหัวใจดวงน้อยที่ต้านทานเขาไม่เคยได้กลับเต้นสับสนไม่เป็นจังหวะ ด้วยยังไม่ชินกับสัมผัสใกล้ชิดของเขาเสียทีแม้เธอและเขาจะมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกันมากี่ครั้งต่อกี่ครั้ง ทว่าจะให้เธอคุ้นชินกับการโอบกอด กับทุกสัมผัสของเขามันยัง…เร็วไปเพราะคนที่อยู่บนสุดของยอดพีระมิดอย่างราฟาเอล ลูเธอร์ไม่เคยยอมให้ใครถึงเนื้อถึง

ลูเธอร์ กาสิโนส่วนต่อเติมหลายส่วนคืบหน้าไปมากด้วยการคุมงานที่ค่อนข้างเข้มงวดของคุณชายสามอย่างคิริลล์ แม้ภายนอกบุคลิกเจ้าตัวจะค่อนข้างขี้เล่นกว่าคุณชายอีกสามคนทว่าเมื่อเข้าสู่โหมดทำงาน คิริลล์กลับกลายเป็นคนจริงจังขึ้นมาได้อย่างน่าประหลาดเจ้าของรูปร่างสูงโปร่งในชุดไปรเวทสบาย ๆ เดินตรวจงานส่วนของบาร์ที่กำลังต่อเติมใหม่ ก่อนที่สายตาจะเหลือบไปเห็นเจ้าของตึกสูงสี่สิบชั้นแห่งนี้เดินมาพร้อมถุงกระดาษใบใหญ่ อีกทั้งยังไร้เงาผู้ติดตามคนสนิททั้งสองรอยย่นจาง ๆ ปรากฏระหว่างคิ้วเข้มที่พาดเหนือนัยน์ตาสีอเมทิสต์ลึกลับ ขณะกำลังสาวเท้าเดินตรงไปหาคุณชายใหญ่ลูเธอร์“หายากนะ นายท่านเดินคนเดียวแบบไม่มีผู้ติดตาม” น้ำเสียงยียวนเอ่ยแซวเมื่อครู่เรียกนัยน์ตาสีอำพัน ที่วางไว้ที่โครงสร้างที่กำลังต่อเติมให้เหลือบไปมองตามที่มาของเสียง“กูจะออกไปข้างนอกสักพัก”“อ่าฮะ”“เดี๋ยวจะมีวีไอพีเข้ามา ฝากเทคแคร์ด้วย”“ราล์ฟ มึงไม่เคยทิ้งงานไปหาใคร”คนถูกเพื่อนรู้ทันไม่ตอบอะไร ทำเพียงแค่หยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดอะไรบางอย่าง ก่อนที่ไม่กี่วินาทีต่อมาข้อความแจ้งเตือนโอนเงินเข้าจะปรากฏที่หน้าจอแสดงผลของอีกฝ่าย“นี่มึงติดสินบนกูเหรอเสี

“พ่อมึงมาโน่นแล้ว”บทสนทนาจบลงแค่นั้นเมื่อร่างสมส่วนของราฟาเอลเดินเสยผมระบายความหงุดหงิดมาหย่อนตัวลงนั่งบนโซฟาตัวที่ว่าง แม้เวลานี้แรงกดข่มจากเขาจะมีมากกว่าปกติจนทำให้บรรดาผู้ติดตามรู้สึกหวาดหวั่นในอารมณ์ที่ไม่คงที่ของผู้เป็นนาย ทว่าผู้คนที่อยู่ใต้ปีกลูเธอร์ล้วนรู้ดีว่าผู้เป็นนายไม่เคยระบายโทสะกับคนในปกครองเลยสักครั้ง ยกเว้นคนที่ทำเรื่องผิดพลาดจนไม่สามารถปล่อยผ่านได้ “เครียดเลยเสี่ยกู” เจ้าของเรือนผมสีควันบุหรี่ปรายตามองคุณชายบุราณีพิพัฒน์เพียงครู่ก่อนจะกระดกน้ำสีอำพันที่อีกฝ่ายยื่นมาให้ลงคอรวดเดียวจนหมด“ไหนมึงบอกไม่มีจุดอ่อน…” ประโยคจี้ใจดำเอ่ยผ่านน้ำเสียงราบเรียบ หลังจากที่ริมฝีปากหยักพ่นควันสีขุ่นออกมาระลอกหนึ่งอย่างใจเย็นนัยน์ตาสีอำพันปรากฏระลอกคลื่นอารมณ์บางอย่างที่หาได้ยากในแววตาคู่นั้นอย่างปิดไม่มิด ราวกับแสงอำพันที่เคยส่องแสงเรืองอำนาจกำลังถูกความมืดมิดสิ้นหวังเข้าแทนที่ทีละนิดรองบอสลูเธอร์ที่ประเมินแล้วว่าอีกฝ่ายยังสามารถคงไว้ซึ่งความสงบนิ่งได้จึงเอ่ยต่อ“ไม่เคยมีสักครั้งที่มึงรักษาผลประโยชน์องค์กรไว้ไม่ได้…” ท้ายประโยคที่ถูกเว้นว่างไว้เรียกนัยน์ตาสีอำพันให้ปราดมองไปที่คู

“จากนี้ศิรวศินจะเป็นอิสระจากลูเธอร์” โลกเงียบลงทันตา เมื่อความเงียบโรยตัวเข้าปกคลุมทั่วทั้งห้องทำงานชั้นสามสิบเก้า พร้อม ๆ กับที่ความชาวาบไร้ที่มาค่อย ๆ ตีแผ่ไปทั่วทั้งร่างมือเล็กสองข้างกำรวบเข้าหากันแน่น หวังรวบรวมสติที่เริ่มพร่ามัวให้กลับเข้าที่ ก่อนจะเค้นเสียงที่แหบแห้งถามคนตรงหน้า“เพราะ…อะไรคะ” นัยน์ตาของคนตรงหน้าปราศจากอุณหภูมิอย่างน่าใจหาย“พ่อเธอยกเธอและตระกูลให้กับหวังไปแล้ว” คำตอบที่ได้ไม่ต่างจากมีมือปริศนาจากนรกภูมิมากระชากวิญญาณเธอให้ร่วงหล่นลงไปให้ห้วงความผิดหวัง“จากนี้ไปตระกูลหวังจะรับศิรวศินไปไว้ในปกครอง” ความชาวาบเมื่อครู่เริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความเจ็บปวดที่เสียดลึกลงไปถึงแกนกระดูก ริมฝีปากอิ่มเม้มเข้าหากันจนเป็นเส้นตรง ขณะที่ดวงตาสวยร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างควบคุมไม่ได้อ่า…เธอไม่ได้คิดไว้ว่าสุดท้ายแล้วมันจะออกมาเป็นแบบนี้แม้จะรู้ดีว่าตัวเองไม่ได้สลักสำคัญอะไรกับเขา ทว่าอย่างน้อยเธอก็เชื่อมั่นในคำพูดที่เขาบอกว่าชาตินี้เขาจะไม่ปล่อยเธอไปมัน…กะทันหันเกินไป“มีคำถามอะไรอีกไหม” หยาดน้ำใสที่รื้นขึ้นมาถูกมือบางปัดออกไปอย่างไม่ไยดี ก่อนที่ธารเดือนจะรวบรวมความกล้าเอ่ยถามคนตรงหน้าไ