All Chapters of ในปกครองมาเฟีย: Chapter 51 - Chapter 60

“กลับเถอะ” เสียงแหบทุ้มเปี่ยมอำนาจเอ่ยบอกทั้งที่นัยน์ตาคู่นั้นยังคงวางไว้ที่หน้าต่างบานเดิมรถกันกระสุนคันหรูค่อย ๆ เคลื่อนตัวออกไปท่ามกลางสายฝนที่ยังคงเทกระหน่ำลงมาอย่างต่อเนื่องก่อนจะค่อย ๆ พ้นจากอาณาเขตของบ้านศิรวศิน“ให้คนตามดูคุณหนูห่าง ๆ ต่อไป”“ครับนายท่าน” ความเงียบโรยตัวเข้าปกคลุมห้องโดยสารเย็นเยือกอีกครั้ง ทว่าไม่นานผู้ติดตามคนสนิทก็เอ่ยบางอย่างพร้อมกับเหลือบมองผู้เป็นนายผ่านกระจกใส“ผมขอเสียมารยาทถามอะไรหน่อยนะครับ”“อืม”“นายท่านจะทวงคุณธารเดือนคืนใช่ไหมครับ” นัยน์ตาสีอำพันเหลือบมองไทเลอร์ผ่านกระจกบานเล็กหน้ารถทันทีที่จบประโยคคำถามนั้น ก่อนที่คำตอบผ่านแววตามั่นคงจะถูกย้ำอีกครั้งด้วยประโยคถัดมาของมาเฟียหนุ่ม“แน่นอน”“โล่งอกไปทีครับ” เสมือนมาเฟียหนุ่มเข้าไปนั่งอยู่ในหัวของมือซ้ายคนสนิท เมื่อจับสังเกตถึงความผิดปกติผ่านน้ำเสียงและนัยน์ตาสีฟ้าน้ำทะเลของอีกฝ่ายได้ มุมปากหยักจึงคลี่ยิ้มบาง ๆ แล้วเป็นฝ่ายเอ่ยถามบ้าง“มีอะไร ปกติไม่ถามเรื่องส่วนตัวนี่” ความเป็นห่วงถูกส่งผ่านนัยน์ตาสีอำพันคู่คม และแน่นอนว่าอีกฝ่ายที่ทำงานด้วยกันมานานย่อมรับรู้ถึงความเมตตานั้นนัยน์ตาสีฟ้าหม่นแสงลงเ

น้ำเสียงเย็นเยือกที่เอ่ยลอดไรฟันราวกับเสียงกระซิบของมัจจุราช ทว่ามาเฟียหนุ่มอีกขั้วอำนาจตรงหน้ายังสามารถคงไว้ซึ่งท่าทีสุขุม เยือกเย็นได้ หากแต่ไม่สามารถเก็บซ่อนริ้วคลื่นอารมณ์บางอย่าง ที่สั่นไหวในก้นบึ้งของนัยน์ตาคู่คมได้ดังปกติ เมื่อเสียงสะอื้นแผ่วของคนที่ถูกจับเป็นตัวประกัน แหวกอากาศเย็นเยือกกดดันมาเสียดแทงหัวใจของเขาโดยที่ไม่ต้องรอให้อีกฝ่ายพูดซ้ำเป็นครั้งที่สอง เข่าที่ไม่เคยแตะพื้นเพื่อใครหรือสิ่งใดของราฟาเอล ลูเธอร์ค่อย ๆ ลดระดับลงไปอยู่ในท่าคุกเข่าทั้งสองข้าง…แต่โดยดีภาพนายเหนือหัวลูเธอร์ผู้สูงส่งที่ยอมศิโรราบต่อคุณชายตระกูลต่างขั้วอำนาจปรากฏต่อสายตาหลายคู่ของคนในตระกูลหวัง รวมถึงผู้ติดตามคนสนิทสองคนที่ถูกพันธนาการจากคนของอีกฝ่ายนัยน์ตาของคนทั้งคู่สะท้อนความเจ็บปวดมากมาย เมื่อเห็นผู้เป็นนายเหนือหัวถูกคนตระกูลหวังเหยียบย่ำศักดิ์ศรีอย่างง่ายดาย เข่าคนทั้งคู่ทรุดลงกับพื้นตามผู้เป็นนาย ขณะบดกรามแกร่งด้วยความคับแค้นใจภาพตรงหน้าทั้งหมดล้วนสร้างความพึงพอใจให้กับคุณชายรองตระกูลหวัง รอยยิ้มผ่านริมฝีปากหยักต่างออกไปจากทุกครั้งที่ผ่านมา ทั้งเยือกเย็นและคาดเดาได้ยากกว่าปกติหลายเท่าหึ

อีกด้านหนึ่ง“เจ็บมากไหม” น้ำเสียงราบเรียบทว่าแฝงไปด้วยความรู้สึกผิดเอ่ยถามคนตัวเล็กกว่าที่นั่งปฐมพยาบาลอยู่บนโซฟาคนเจ็บกล่าวขอบคุณพยาบาลที่ช่วยดูบาดแผลให้อีกครั้งแล้วหันไปหาตัวต้นเหตุที่ทำให้เธอเจ็บตัวในครั้งนี้ ก่อนเอ่ยตำหนิอีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงไม่คงที่นัก“เกินกว่าเหตุไปไหมคะ” นัยน์ตาสีอ่อนรื้นไปด้วยหยาดน้ำใสเมื่อภาพเหตุการณ์เมื่อครู่ฉายวนเข้ามาในหัวอีกครั้ง“ขอโทษ” คำขอโทษที่เอ่ยผ่านน้ำเสียงและแววตารู้สึกผิดถูกส่งมาให้ แม้มีม่านน้ำตาบดบังอยู่ ทว่าคนตัวเล็กกลับเห็นถึงความจริงใจที่ฉายชัดในนัยน์ตาคุณชายรองตระกูลหวัง แต่…“ตอนลั่นไกคุณมั่นใจได้ไง ว่ามันจะแค่เฉียดต้นแขนกับผมฉัน” ร่างสมส่วนขยับเข้ามาใกล้มากขึ้นขณะตั้งใจฟังในสิ่งที่อีกฝ่ายพูด“ถ้าเกิดว่า…ฮรึก…” ท้ายประโยคถูกเว้นเอาไว้ก่อนที่น้ำตาที่รื้นขึ้นมาอยู่ก่อนแล้วจะร่วงลงมาอาบสองแก้มเนียน ความหวาดกลัวในวินาทีที่ลูกเหล็กพุ่งมาหาตัวยังคงกัดกินภายในจิตใจ“ฉันไม่โง่ทำเธอตายหรอกน่า” จบประโยคมือแกร่งก็ส่งไปลูบกลุ่มผมสีน้ำตาลอ่อนอย่างทะนุถนอม แม้จะดูเป็นประโยคห้วน ๆ ทว่ากลับเต็มไปด้วยความหนักแน่น จริงใจเขามั่นใจว่ากระสุนที่พุ่งไปแค่ถากผิ

หลังจากคิดไตร่ตรองมาทั้งคืน เขาก็ได้คำตอบแล้วว่าควรต้องรีบปรับความเข้าใจ ส่วนอีกฝ่ายจะพร้อมหรือไม่พร้อมค่อยมารับมือหน้างานอีกทีราวสองชั่วโมงที่มาเฟียหนุ่มนั่งเฝ้าคนที่กำลังฝันหวานอยู่ในห้วงนิทรา ระหว่างนั้นเขาก็จัดการเคลียร์ปัญหาที่คาราคาซังระหว่างหวังกับลูเธอร์ไปด้วย เพื่อให้ทุกอย่างกลับเข้าที่เข้าทางที่ควรจะเป็นให้เร็วที่สุดขณะที่เขากำลังใช้สมาธิไปกับการเคลียร์ปัญหา คนป่วยที่หลับอยู่ก่อนหน้าก็รู้สึกตัวตื่นขึ้นมา ร่างสมส่วนละจากทุกอย่างตรงหน้าแล้วลุกไปหาอีกฝ่ายทันทีมือแกร่งเลื่อนไปปรับเตียง ก่อนจะจัดการเทน้ำสะอาดใส่แก้วแล้วส่งให้คนป่วยที่ยังคงมึนงงกับสิ่งที่เห็นการกระทำที่ผิดแปลกไปจากปกติส่งผลให้เรียวคิ้วสวยขมวดเข้าหากัน แม้ก่อนหน้านี้จะมีบ้างที่มาเฟียหนุ่มปฏิบัติกับเธอด้วยท่าทีอ่อนโยน ทว่าไม่เคยมีสักครั้งที่เขาละทิ้งความสูงส่งในฐานะนายเหนือหัวคนปัจจุบันของลูเธอร์ได้จริง ๆ แต่ตอนนี้เขากลับ…การที่คนอย่างมันยอมคุกเข่าให้ฉัน แปลว่าสำหรับมันแล้ว เธอเป็นคนที่มีค่าและสำคัญพอที่มันจะยอมทิ้งศักดิ์ศรีตัวเองประโยคนั้นของคุณชายหวังไหลวนกลับเข้ามาในหัวอีกครั้ง หัวใจดวงน้อยไหววูบไปชั่วขณะ

คิดถึงคือความรู้สึกที่แจ่มชัดที่สุดในใจของคุณหนูศิรวศินในเวลานี้ แม้ว่าตัวตนของคนคนนั้นจะหายไป ทว่าเขากลับทิ้งร่องรอยและกลิ่นอายมากมายเอาไว้ในจิตใต้สำนึกของเธอร่องรอยจาง ๆ ที่ชวนให้…คิดถึงหลายวันมานี้ธารเดือนยังไม่ได้รับอนุญาตให้ออกจากโรงพยาบาลทั้งที่อาการก็ไม่ได้สาหัสอะไร ตลอดระยะเวลาที่ต้องนอนโรงพยาบาลคุณชายหวังได้ไหว้วานให้เพื่อนสนิทอย่ามีนมานอนเฝ้า โดยที่เขาจะแวะมาเยี่ยมช่วงเช้าของทุกวันส่วนใครอีกคนที่เพิ่งจะหลุดจากวงโคจรกันไปก็ไม่ได้มาหาหรือติดต่อมาอีกเลยทว่ามีหลายสิ่งที่ทำให้หัวใจดวงน้อยเผลอกระตุกไหววูบทุกครั้ง ที่สิ่งเหล่านั้นชวนให้นึกถึงเจ้าของนัยน์ตาสีอำพันลึกลับคู่นั้นอาหารที่พยาบาลเตรียมมาให้ก็เป็นอาหารที่เธอโปรดปรานไหนจะกลิ่นน้ำหอมปรับอากาศกลิ่นที่ชอบรวมไปถึงดอกไม้ป่าสีขาวกลิ่นเดียวกับน้ำหอมประจำกายที่ถูกเอามาใส่ในแจกันไว้ในทุก ๆ วันองค์ประกอบเล็ก ๆ น้อย ๆ เหล่านั้นทำให้คนตัวเล็กอดที่จะคิดถึงเขาคนนั้นไม่ได้ ทว่าท้ายที่สุดก็ต้องปัดความคิดฟุ้งซ่านทิ้งไปเพราะความจริงตอนนี้คือเธอและเขาต่างหลุดจากวงโคจรของกันและกันไปแล้ว…ทว่า…“คุณพยาบาลคะ…ดอกไม้พวกนั้นใครสั่งให้เปลี