All Chapters of ในปกครองมาเฟีย: Chapter 11 - Chapter 20

รถซีดานหรูไฟฟ้ากันกระสุนแล่นไปบนถนนทางหลวงในเมืองใหญ่มุ่งหน้าตรงไปที่ลูเธอร์กาสิโนเพื่อให้ทันเข้าประชุมเพราะความล้าที่สั่งสมมาทั้งคืนเข้าโจมตี เปลือกตาสีอ่อนจึงพับลงหวังจะงีบเอาแรงก่อนเริ่มทำงานต่อในช่วงบ่ายของวันทว่า…“คุณเนธานโทรมาครับ” มือซ้ายคนสนิทเอ่ยบอกหลังจากมาเฟียหนุ่มพักสายตาได้ไม่นาน“บอกมันว่าใกล้ถึงแล้ว”“ครับนายท่าน” เมื่อทำตามคำสั่งเรียบร้อยไทเลอร์จึงหันมามองผู้เป็นนายก่อนจะเอ่ยถามในสิ่งที่ค้างคาใจมาตั้งแต่เมื่อตอนอยู่บ้านตระกูลปลายแถวในปกครองเพราะรู้ดีว่าผู้เป็นนายยังไม่หลับ“เมื่อกี้…จำเป็นต้องลงมือเองเลยเหรอครับ”เนื่องจากราฟาเอลเป็นคนที่สุขุมและเปี่ยมไปด้วยอำนาจ หากมีความขัดแย้งเกิดขึ้นก็มักจะจบลงอย่างรวดเร็วด้วยการเจรจาเป็นส่วนใหญ่ เพราะเพียงแค่นายเหนือหัวลูเธอร์ปรายตามอง คู่สนทนาก็พร้อมจะยอมจำนนให้กับอำนาจในมือและอิทธิพลของเขา ในทางตรงกันข้ามหากการเจรจาไม่เป็นผล การใช้ความรุนแรงส่วนใหญ่จะเป็นหน้าที่ผู้ติดตามอย่างตน และมือขวาอย่างเบนจามินในทันที น้อยครั้งที่นายเหนือหัวอย่างราฟาเอลจะลงมือด้วยตัวเองคนคนนี้เป็นประเภทหัวเย็น ใจเย็น ตั้งแต่ทำงานใกล้ชิดผู้เป็นนายมาน้อยค

“ก็ดีนะคะ ฉันจะได้ไปเริ่มต้นชีวิตใหม่ที่อื่น”“หึ”ถึงจะทั้งหวั่นเกรงและหวาดหวั่นในอำนาจล้นฟ้าของผู้นำมาเฟียอย่างเขา ทว่าไม่รู้เพราะอะไรความดื้อรั้นและอยากลองเป็นฝ่ายชนะดูบ้างถึงชอบแทรกเข้ามา ท่ามกลางความหวาดหวั่นในใจทุกครั้งคนตัวเล็กหรี่ตามองคนตรงหน้าที่กระตุกยิ้มล้ำลึกยากจะคาดเดา พลางประเมินสถานการณ์ ก่อนจะตัดสินใจเอ่ยถามเขากลับไปบ้าง“ขำอะไรเหรอคะ”แทนที่จะตอบคำถาม มาเฟียหนุ่มกลับเอาแต่จ้องไปที่คนในปกครองด้วยสายตาที่ยากจะตีความ ทำให้คนที่กล้าเอ่ยถามยอกย้อนเขาเมื่อครู่เริ่มเสียวสันหลังวาบขึ้นมาเดี๋ยวนั้นอ่า…ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าลึก ๆ แล้วเธอกลัวเขามาก เพียงแค่สายตาคมดุคู่นั้นมองมา นัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนก็หลุบลงมองพื้นพรมเบื้องล่าง พลางนึกก่นด่าตัวเองในใจที่ปากไว จนอาจจะนำพาความเดือดร้อนมาสู่ตนไม่ใช่ว่าเธอไม่สู้คน แต่กับเขา กับคนที่สามารถสั่งเป็นสั่งตายใครก็ได้ เพียงแค่ปรายตามองอย่างราฟาเอล ไม่มีทางเลยที่สัญชาตญาณการเอาตัวรอดจะไม่เตือนให้เธอเกรงกลัวเขา“มานี่มา” ร่างบางสะดุ้งเฮือก เมื่อเสียงแหบทุ้มเปี่ยมอำนาจเอ่ยสั่ง คนที่รู้ตัวว่าปฏิเสธไม่ได้จึงได้แต่สูดลมหายใจเข้าให้ลึกที่สุด เพื่อไล่

หลังจากที่ราฟาเอลจัดการเรื่องที่จะให้ธารเดือนเข้ามาเรียนรู้งานบริหารต่อจากพ่อผู้ล่วงลับเขาก็ค่อย ๆ จัดการคนในตระกูลศิรวศินที่คิดร้ายกับธารเดือนไปทีละราย ไม่ถึงกับเอาชีวิตแต่ก็ได้รับบทเรียนอย่างสาสม โดยเฉพาะพวกที่ไปล็อบบี้ผู้ถือหุ้นให้ไปเข้าร่วมเป็นพวกเดียวกับตนเพื่อหวังจะฮุบบริษัทการจัดการเก็บกวาดเหลือบไรเป็นไปอย่างเงียบ ๆ ในตลอดระยะเวลาเกือบหนึ่งเดือนที่ผ่านมา บางคนหวาดกลัวจนต้องย้ายหนีอำนาจมืดของมาเฟียใหญ่ไปต่างประเทศ บางคนติดคุกเพราะคดีเก่า ๆ ที่เคยซุกไว้ใต้พรมถูกขุดขึ้นมา แน่นอนว่าทุกคำสั่งให้จัดการพวกญาติพี่น้องสารเลวของคุณหนูตระกูลย่อยนั้นเจ้าตัวไม่มีทางรับรู้รวมไปถึงการคอยกรุยทางให้อีกฝ่ายอย่างเงียบ ๆ ในการบริหารงานในบริษัท เหตุผลเพียงเพราะผู้นำอย่างเขาได้รับปากไปแล้วว่าจะปกป้องดูแลคุณหนูตระกูลในปกครองให้ปลอดภัยส่วนจะเอาคืนหรือรีดไถในสิ่งที่พ่อของธารเดือนทำไว้เมื่อไหร่มันก็ขึ้นอยู่กับอารมณ์ของเขาเช่นในตอนนี้ที่มาเฟียหนุ่มรู้สึกว่าหมากตัวน้อยของเขาควรทำประโยชน์ให้เขาได้บ้างแล้ว“วันนี้ปล่อยเนื้อไปล่อหมามันหน่อยก็ดีเบน” ด้วยรู้ดีว่าอีกฝ่ายกำลังตามสืบเรื่องเขากับผู้หญิงที่ไปไหน

“พูดบ้าอะไรของคุณ”“ออกรถ” จบประโยครถหรูกันกระสุนก็แล่นออกจากลานจอดรถชั้นใต้ดินของห้างสรรพสินค้าชื่อดัง พร้อมกับเสียงโวยวายของคนที่ไม่เต็มใจไปด้วยนัก ทว่าไม่มีทีท่าว่ารถหรูจะชะลอหรือจอดให้ตามที่ร้องขอ กลับยิ่งเพิ่มความเร็วราวกับไม่มีรถคันอื่นบนท้องถนน เมื่อเห็นว่าโวยวายไปแล้วไร้ประโยชน์ธารเดือนจึงเลือกที่จะลองพูดคุยกับอีกฝ่ายดูอีกครั้ง“คุณทำแบบนี้ไม่ฉลาดเลยนะคะ”“แล้ว?” สิ้นเสียงกระจกรถสีทึบก็เลื่อนลงพร้อมกับที่มือแกร่งยื่นออกไปปล่อยให้สร้อยคอหรือเครื่องติดตามราคาแพงห้อยลู่ลมอยู่นอกหน้าต่างรถ“ไม่คิดว่านี่เป็นกับดักเหรอ”“ใครสน” ใบหน้าคมคายเรียบเฉยของมาเฟียหนุ่มเป็นเครื่องยืนยันได้เป็นอย่างดีว่าเขารู้อยู่แล้วและไม่สนว่านี่เป็นกับดักที่ราฟาเอลวางเอาไว้คิ้วเรียวที่พาดเหนือนัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนย่นเข้าหากันเมื่อเริ่มตระหนักได้ถึงข้อเท็จจริงบางอย่าง“เดี๋ยวนะคะ แปลว่าพวกคุณตีกันได้โดยไม่ต้องมีฉันด้วยซ้ำ” นัยน์ตาสีรัตติกาลเหลือบมามองหญิงสาวข้างกายที่กำลังใช้ความคิดอย่างหนัก มุมปากหยักยกยิ้มหนึ่งทีก่อนจะเปรย“ไม่เห็นต้องเครียดขนาดนั้น ฉันไม่เอาเธอจริง ๆ หรอกน่ายัยคุณหนู”“…”“ก็แค่อยากเช็กอ

ปัง! ปัง! ปัง!เป็นเวลาเกือบครึ่งชั่วโมงที่นายเหนือหัวลูเธอร์เลือกที่จะมาระบายมวลอารมณ์หงุดหงิดในห้องซ้อมยิงปืนชั้นใต้ดินที่ออกแบบมาให้เก็บเสียงได้เป็นอย่างดีเพื่อไม่ให้รบกวนแขกที่เข้าพักหรือลูกค้าที่กำลังเสี่ยงดวงอยู่เต็มพื้นที่ในโซนต่าง ๆ ของตึกสูงสี่สิบชั้นแห่งนี้ครืดดดลูกปืนนัดสุดท้ายพุ่งทะลุกลางเป้าเป็นจังหวะเดียวกับที่มีสายเรียกเข้าจากมือขวาคนสนิทพอดี“ว่ามา” เสียงแหบทุ้มเจืออารมณ์หงุดหงิดกรอกลงไปทันทีที่กดรับสาย[เรียบร้อยครับนาย พวก…] เบนจามินรายงานกลับมาในทันทีทว่าแทนที่ผู้เป็นนายจะสนใจในสิ่งที่ตนเพิ่งรายงานกลับพุ่งความสนใจไปที่อย่างอื่นแทน“ขอคุยกับคุณหนู” ประโยคเมื่อครู่เรียกรอยยิ้มจาง ๆ ที่แทบจะสังเกตไม่เห็นให้ปรากฏบนใบหน้าหล่อเหลาของมือขวาคนสนิทก่อนที่สมาร์ตโฟนจะถูกส่งให้คุณหนูในปกครองทันทีตามคำสั่ง[ฮัล…]“บาดเจ็บตรงไหนหรือเปล่า” น้ำเสียงที่ถูกปรับให้ราบเรียบเปี่ยมอำนาจตามปกติเอ่ยถามทันทีที่ได้ยินเสียงใสจากคนปลายสายก่อนที่อีกฝ่ายจะเอ่ยในสิ่งที่ทำให้กราฟความหงุดหงิดร้อนใจลดระดับลงอย่างไร้เหตุผล[ไม่ค่ะ]ทว่ากราฟความหงุดหงิดที่ว่านั่นลดฮวบได้ไม่นานก็พุ่งสูงขึ้นตามเดิมเมื