Semua Bab ในปกครองมาเฟีย: Bab 1 - Bab 10

ลูเธอร์ กาสิโนม่านฝนในคืนฟ้าหม่นหอบเอาความชื้นแฉะและความหวังริบหรี่ของใครบางคนให้มายังสถานที่อันตรายแห่งนี้กลิ่นน้ำที่กระทบผืนดินเบื้องล่างคละเคล้ากับกลิ่นไอดินที่ลอยฟุ้ง ทำให้หัวใจของหญิงสาวสั่นระริกด้วยความหวาดหวั่นไม่ชอบฝนเอาซะเลยยิ่งฝนกระหน่ำลงมามากเท่าไหร่ ความทรงจำโหดร้ายในวัยเด็กก็ย้อนกลับมาทำให้เจ็บปวดมากขึ้นเท่านั้น“ขอพบคุณราฟาเอลค่ะ” เสียงสั่นเพราะความหนาวเย็นจากเครื่องปรับอากาศ กอปรกับความชื้นของเสื้อผ้าราคาแพงเพราะโดนละอองฝน เอ่ยบอกเจ้าหน้าที่สักคนตรงล็อบบี้ทันทีที่เข้ามา“เอ่อ…”“นัดไว้แล้วค่ะ” คำโกหกคำโตถูกเอ่ยออกไปพร้อมกับความกล้าภายในใจที่เริ่มลดน้อยถอยลง เมื่อเห็นบรรดาการ์ดตัวสูงใหญ่เดินตรวจตราประจำจุดท่ามกลางลูกค้าจำนวนมาก ที่ปักหลักใช้บริการจนเต็มแทบทุกพื้นที่ชั้นแรกของตึกสูงแห่งนี้พนักงานหญิงที่เชื่อสนิทใจว่าสาวสวยตรงหน้านัดผู้เป็นนายเหนือหัวไว้แล้วจริง ๆ ยกหูโทรศัพท์แจ้งใครสักคน ก่อนจะผายมือพาร่างบางเดินตรงไปยังส่วนพื้นที่รับรอง จากนั้นไม่นานก็มีร่างสูงโปร่งของใครบางคนเดินเข้ามาทักทายด้วยรอยยิ้มเป็นมิตร ทว่าแผ่รังสีน่ากลัวออกมาปกคลุมไปทั้งบรรยากาศตรงพื้นที่น

กลิ่นไอดินหลังฝนตกที่ฟุ้งกระจายคละเคล้าเข้ากับกลิ่นปูนของสิ่งก่อสร้าง และถนนสร้างความรู้สึกผ่อนคลาย ต่างจากบรรยากาศภายในรถหรูที่มาเฟียหนุ่มเพิ่งเข้ามานั่งแม้ใบหน้าคมคายหล่อเหลาของราฟาเอลจะเรียบนิ่งปราศจากคลื่นอารมณ์ ทว่าบรรยากาศรอบตัวเขากลับเต็มไปด้วยแรงกดดันบางอย่างที่ทั้งน่าหวาดหวั่นและน่าเกรงกลัวไปพร้อมกัน“เบาหน่อยเสี่ย อากาศกำลังดีแท้ ๆ” เสียงแหบทุ้มเอ่ยทำลายความเงียบพร้อมกับที่นัยน์ตาสีอเมทิสต์เหลือบมองเพื่อนสนิทครู่หนึ่ง ก่อนจะเบนกลับไปมองที่พื้นถนนเบื้องหน้าเช่นเดิม“ได้เรื่องว่าไงบ้าง”“ก็พล็อตน้ำเน่า คุณหนูตระกูลปลายแถว พ่อแม่ตายกะทันหันญาติพี่น้องเลยตามรุมทึ้งจะฮุบสมบัติ” ข้อมูลเบื้องต้นที่เจ้าตัวสั่งให้ลูกน้องไปรวบรวมมาถูกรายงานด้วยน้ำเสียงไม่จริงจังนักตามนิสัยกวน ๆ ของคุณชายตระกูลหลักอีกตระกูลอย่าง คิริลล์ บุราณีพิพัฒน์“งั้นเหรอ” นัยน์ตาสีอำพันดุดันเบนออกไปมองนอกหน้าต่างรถที่กำลังแล่นด้วยความเร็วไปบนถนนที่ทอดยาวเบื้องหน้าภาพหญิงสาวตัวคนเดียวที่สั่นระริกต่อหน้าเขาเมื่อไม่กี่นาทีก่อนฉายวนกลับเข้ามาในหัว สร้างคลื่นอารมณ์บางอย่างในนัยน์ตาคมคู่นั้นก่อนจะถูกเจ้าตัวสลัดออกไปอ

บุหรี่นอกราคาแพงถูกจุดสูบพร้อมกับที่นัยน์ตาสีอำพันจ้องมองภาพตรงหน้าอย่างพึงพอใจ น้ำลายสีใสที่ไหลเลอะมุมปากเมื่อก้านนิ้วเรียวส่งเข้าออกในโพรงปากนุ่มตามคำสั่งของเขา เรียกรอยยิ้มจาง ๆ ให้ปรากฏบนใบหน้าคมคายเด็กนี่ยังไม่เคย?ท่าทางเงอะงะดูไม่ประสีประสาที่อีกฝ่ายพยายามเก็บซ่อนไว้ มีหรือที่จะรอดพ้นสายตานายเหนือหัวมาเฟียอย่างเขา แท่งนิโคตินถูกเผาไหม้ครั้งแล้วครั้งเล่าโดยที่ยังไม่ออกคำสั่งถัดไปร่างบางสั่นระริกตรงหน้าจึงหยุดทุกการกระทำ แล้วดึงก้านนิ้วเรียวออกจากกลีบปากสวยอย่างถือวิสาสะ เมื่อความกระดากอายและไฟโทสะสายหนึ่งแล่นปราดเข้ามาอัดแน่นอยู่กลางโพรงอก“ขอถามได้ไหมคะ” แม้จะไม่ชอบใจกับการกระทำนอกเหนือคำสั่งของอีกฝ่าย ทว่ามาเฟียหนุ่มก็พยักหน้าเล็กน้อยเป็นเชิงอนุญาตในที่สุด“ทำไมคุณชายไม่รีบทำให้มันจบ ๆ แทนที่จะเสียเวลาให้ฉันยั่ว”หึควันบุหรี่สี่หม่นถูกพ่นออกมาพร้อมกับนัยน์ตาคมดุที่หลุบต่ำลงมามองใบหน้าซับสีระเรื่อเจือความเย่อหยิ่งตรงหน้ามองปราดเดียวเขาก็รู้ว่าธารเดือนเป็นคนประเภทไหนปากกล้า ขาสั่น แต่ใจสู้ใช้ได้“ยั่วไม่เป็น?” เสียงแหบทุ้มเอ่ยถามพลางหรี่ตาคมมองคุณหนูในปกครองที่ยังคงไว้ซึ่งค

บ้านศิรวศินหลังจากที่ธารเดือนหอบสังขารและจิตใจที่บอบช้ำกลับมาที่บ้านได้ ความเฮงซวยในชีวิตก็ยังไม่หยุดพุ่งเข้าใส่ เบื้องหน้าเธอมีบุคคลคุ้นหน้าคุ้นตานั่งรออยู่ด้วยท่าทีวางอำนาจ ราวกับว่านี่เป็นบ้านของตน“ปล่อยให้ผู้ใหญ่รอมันเสียมารยาทไม่รู้หรือไง” ทันทีที่เห็นหน้าคุณหนูของบ้าน คำพูดค่อนแคะก็ดังแหวกอากาศมากระทบโสตประสาทพ่วงด้วยนัยน์ตาตำหนิอย่างไม่คิดปิดบังวันเฮงซวยยังไม่จบสินะเจ้าของบ้านลอบถอนหายใจ พลางเดินเข้าไปนั่งบนโซฟาฝั่งตรงข้ามแขกที่ไม่ได้เต็มใจรับเชิญ ก่อนจะเอ่ยเข้าประเด็นทันทีเพราะไม่อยากเห็นหน้าผู้เป็นอานาน ๆ“มีธุระอะไรคะ” ก่อนหน้านี้ระหว่างทางที่ธารเดือนจะกลับมาถึงบ้าน ผู้เป็นอาได้ติดต่อมาหาเพราะต้องการคุยธุระด่วนเดิมทีเธอไม่อยากเจอหน้าญาติพี่น้องของเธอเลยสักคน ทว่าครั้งนี้ต่างออกไป เธออยากรู้เหมือนกันว่าคนพวกนี้จะเข้าหาเธอด้วยเรื่องอะไร อีกอย่างการที่มีคนของลูเธอร์รายล้อมอยู่ใกล้ ๆ ทำให้เธอมั่นใจในระดับหนึ่งว่าคนพวกนี้จะไม่กล้าแตะต้องเธอมากนัก“คนของลูเธอร์เต็มบ้านเลยนี่” น้ำเสียงกวนอวัยวะเบื้องล่างเอ่ยขึ้นพลางกวาดสายตามองบรรดาการ์ด ที่ราฟาเอลสั่งให้มาดูแลความปลอดภัยภายในบ

รถหรูคันใหญ่ที่ภายในกว้างขวางและเป็นส่วนตัวเพราะกระจกชนิดพิเศษ ที่ทั้งกันกระสุนและดำทึบจนคนภายนอกไม่สามารถมองเข้ามาได้ แล่นออกไปตามท้องถนนที่ค่อนข้างโล่งในช่วงเช้าวันหยุดไม่มีเสียงเพลงหรือแม้แต่เสียงข่าวจากวิทยุดังลอดออกมา เพราะโซนคนขับกับห้องผู้โดยสารถูกกั้นด้วยกระจกหนาทึบกันกระสุนไม่ต่างจากกระจกบานอื่นของตัวรถ อีกทั้งกระจกบานเล็กหน้ารถก็ถูกปรับให้พ้นจากตำแหน่งที่ผู้เป็นนายเหนือหัวนั่งอยู่ไม่ต่างจากการอยู่ในห้องปิดตายกันสองต่อสองบรรยากาศภายในรถชวนอึดอัดจนธารเดือนลอบกลืนน้ำลายเหนียวหนืดลงคอหลายต่อหลายครั้ง เหงื่อชื้นผุดขึ้นที่ฝ่ามือเล็กอย่างควบคุมไม่ได้ สมองเอาแต่ครุ่นคิดอย่างหวาดระแวงว่ามาเฟียหนุ่มจะนึกสนุกสั่งให้เธอทำอะไรแผลง ๆ เหมือนเมื่อวานหรือไม่หลุมหลบภัยเดียวของเธอทั้งน่าหวาดหวั่นและอันตรายไอ้คนใจบาปนี่ต้องโตมายังไงถึงเลือดเย็นและร้ายกาจได้ขนาดนี้จู่ ๆ ความคิดที่ว่าตอนวัยเด็กคนคนนี้จะเป็นคนแบบไหนก็ผุดขึ้นมาในหัวนัยน์ตาสีอ่อนลอบมองเสี้ยวหน้าคมคายของมาเฟียหนุ่ม ที่นั่งอ่านเอกสารในแล็ปท็อปตั้งแต่ขึ้นมานั่งในรถ ใบหน้าด้านข้างของราฟาเอลทั้งงดงาม ประณีต สมมาตรและดุดันแฝงไปด้วยอ