ในปกครองมาเฟีย のすべてのチャプター: チャプター 61 - チャプター 70

เม็ดฝนที่จู่ ๆ ก็โหมกระหน่ำลงมา ดึงสติที่หลุดลอยไปไกลให้กลับมาอยู่กับปัจจุบัน ทว่าชั่วพริบตาที่สัญชาตญาณสั่งร่างกายให้หลีกหนีหยาดน้ำที่เทกระหน่ำลงมา ร่างทั้งร่างก็อยู่ภายใต้เสื้อสั่งตัดราคาแพงของใครบางคนอย่างรวดเร็ว ครั้นดวงหน้าหวานหันไปมองคนข้าง ๆ ก็พบว่ามาเฟียหนุ่มเหลือเชิ้ตสีดำห่มร่างท่อนบนเพียงตัวเดียว“รีบไปขึ้นรถ” สิ้นประโยคนั้นคนทั้งคู่ก็สาวเท้าถี่ ๆ ตรงไปที่รถหรูที่จอดอยู่ไม่ไกลนัก“ใส่นี่ไว้” เสื้ออีกตัวในรถถูกส่งมาให้ มือบางกล่าวขอบคุณก่อนจะรับเสื้อมาคลุมร่างกายเปียกโชกอย่างว่าง่าย ครั้นเหลือบมองอีกคนที่นั่งฝั่งคนขับก็พบว่าเขาไม่มีอะไรมาบดบังร่างกายจากอุณหภูมิเย็นเยือกภายในรถเลยสักชิ้น“มีเสื้ออีกไหมคะ”“ไม่มีค่ะ” เขาตอบเพียงเท่านั้นก่อนจะขับรถออกจากเขตไร่ไวน์ของตระกูลหวังเนื่องจากวันนี้เป็นการมาแบบไม่เป็นทางการและข้อพิพาททุกอย่างระหว่างสองตระกูลได้ยุติลงด้วยดีแล้ว นายเหนือหัวลูเธอร์จึงพาเธอมาที่นี่โดยไร้ผู้ติดตามและใช่…ดันเกิดปัญหาในวันที่เขาไม่มีผู้ติดตามมาดูแลความกดดันเกิดขึ้นในใจเมื่อเป็นฝ่ายรับอยู่ฝ่ายเดียว“คุณชายเอาเสื้อไปใส่ดีกว่าค่ะ”“ไม่ต้องถอด” เสียงแหบทุ้มเอ่ย

สร้อยข้อมือที่มีชิ้นเดียวในโลกถูกยื่นมาตรงหน้าพร้อม ๆ กับที่น้ำตาใสเอ่อรื้นขึ้นมาบนขอบตาร้อนผ่าวอ่า…เธอร้องไห้เพราะเขาอีกแล้ว“คุณชาย…”“บอกแล้วไงว่าอย่าร้องไห้เพราะฉันอีก” สีหน้าของมาเฟียหนุ่มเยือกเย็นราวกับพยายามแช่แข็งความร้อนรนในใจเอาไว้เมื่อไหร่คนตรงหน้าเขาจะรู้ตัวสักทีว่าการร้องไห้ในเวลาที่เขาดึงเธอมากอดปลอบไม่ได้มันทรมานจนแทบจะฆ่าเขาทั้งเป็นได้จริง ๆ“ฉันย้อนมาหาตั้งหลายครั้ง แต่ก็ไม่เคยเจอ ทำไมไม่เอามาคืนคะ”“เพราะอยากให้เธอมา”วินาทีนั้นนัยน์ตาอำพันใต้เรือนผมสีบลอนด์เงินปราศจากความซับซ้อนเหมือนอย่างปกติ เวลานี้เขาเปลือยเปล่าทุกอย่าง รวมถึงความลับที่เก็บซ่อนไว้มาตลอดสิบห้าปี“ฉันควรคืนให้เธอ…แต่ไม่กล้าพอ” เขาหลุบตาลงต่ำ สีหน้าของเขายังคงสงบนิ่งไม่เปลี่ยนแม้จะเอ่ยคำว่าไม่กล้าออกมาต่อหน้าผู้หญิงตัวเล็ก ๆ คนหนึ่งภายใต้ความสูงส่งที่เขาถูกยกย่องจากคนรอบข้าง ธารเดือนคือคนเดียวที่ได้เห็นด้านที่เขาไม่เคยเปิดเผยให้ใครเห็นความขี้ขลาดตลอดสิบห้าปีผุดขึ้นตรงกลางระหว่างคนทั้งคู่ และเธอรับรู้ถึงมันผ่านดวงตาอำพันที่หม่นแสงลง เป็นครั้งแรกที่เธอรู้สึกว่าคนที่มั่นคง เปี่ยมอำนาจพร้อมกดดันโลก

วันต่อมามาเก๊ารถหรูกันกระสุนหลายคันพร้อมกำลังคน และอาวุธครบมือขับเข้าไปภายในกาสิโนของมาเฟียเจ้าถิ่นโดยไม่ได้นัดอีกฝ่ายล่วงหน้า ช่วงขายาวของผู้นำลูเธอร์เดินตรงเข้าไปด้วยท่าทีสุขุม สง่าที่มาพร้อมแรงกดข่มมหาศาล ข้างกายขนาบไปด้วยบรรดาสมาชิกระดับสูงในองค์กร รวมถึงเบนจามินและไทเลอร์แน่นอนว่าข้างหลังราฟาเอลไม่กี่ก้าวเป็นคุณชายสามอย่างคิริลล์ ที่ในมือแกร่งมีข้อเท้าสกปรกข้างหนึ่งของไอ้ตัวทรยศ สวะในคราบนักการเมือง ที่ทำหน้าที่จัดการอำนวยความสะดวกให้ลูเธอร์ในการเข้ามาทำธุรกิจในเขตนี้ ที่มันกล้าพลิกลิ้นย้ายฝั่งไปรับใช้มาเฟียเจ้าถิ่นภาพที่นักการเมืองชื่อดังถูกลากไปกับพื้นเย็นเฉียบ พร้อมกับเสียงร้องโหยหวนสร้างความแตกตื่นให้กับบรรดาลูกค้าที่เข้ามาใช้บริการทั่วทั้งบริเวณนั้น รวมถึงบรรดาลูกกระจ๊อกปลายแถวที่รีบเข้ามาขวางทางตามสัญชาตญาณ ทว่าก็ถูกคนของลูเธอร์จัดการได้อย่างง่ายดายกระสุนปริศนาพุ่งเข้ามาเจาะกบาลคนที่คิดจะเข้ามาขวางทางนายเหนือหัวอย่างเด็ดขาดและเลือดเย็น หลังจากนั้นผู้คนที่ไม่เกี่ยวข้องต่างก็กรีดร้องแตกกระเจิงวิ่งหนีตายกันให้วุ่น ไม่มีแม้สักรายที่กล้ายกโทรศัพท์ขึ้นมาบันทึกภาพเหตุการณ์อัน

คฤหาสน์ลูเธอร์กว่าจะเย็บแผลที่โรงพยาบาลเสร็จแล้วกลับถึงบ้านเวลาก็ล่วงเลยมากระทั่งดึกสงัด มาเฟียหนุ่มค่อย ๆ ทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาปลายเตียงช้า ๆ ก่อนจะใช้มือข้างหนึ่งปลดกระดุมออกทีละเม็ดเขาทำมันอย่างเก้ ๆ กัง ๆ ไม่ใช่เพราะไม่ถนัด แค่ปลดกระดุมด้วยมือข้างเดียวมันไม่ยากเลยสักนิด เพียงแค่ตอนนี้เขาอยากให้ใครบางคนที่เพิ่งจะเดินตามเข้ามาช่วยปลดมันให้มากกว่าก็เท่านั้นแล้วก็เป็นไปตามที่เขาคาดการณ์เอาไว้ ร่างบอบบางเดินตรงเข้ามาหาก่อนจะยื่นมือเรียวมาช่วยปลดกระดุมเชิ้ตสีสะอาดออกให้ทีละเม็ดนัยน์ตาสีอำพันสว่างไล่มองดวงหน้าหวานที่ยังคงไว้ซึ่งความนิ่งเฉย ทว่าพวงแก้มและใบหูซับสีระเรื่อที่ปฏิกิริยาของร่างกายแสดงออกมานั้นกลับไม่เป็นไปในทิศทางเดียวกันกับที่เจ้าตัวต้องการ“ขอบคุณครับ” คำขอบคุณผ่านน้ำเสียงแหบทุ้มที่มาพร้อมกับนัยน์ตาลุ่มลึก ราวกับเชื้อไฟที่มาเฟียหนุ่มจงใจเติมลงไปเพื่อกระตุ้นให้คนเด็กกว่าแสดงความเขินอายออกมามากกว่าเดิมทว่าเรียวคิ้วสวยที่พาดเหนือนัยน์ตาสีอ่อนกลับปรากฏรอยย่นจาง ๆเสื้อเชิ้ตถูกถอดออกอย่างช้า ๆ กระทั่งเผยให้เห็นหัวไหล่ส่วนที่ถูกผ้าพันเอาไว้ หัวใจดวงน้อยกระตุกไหววูบในวินาทีนั้น

“ฉะ…ฉันมาช่วยดูแลเพราะคุณชายบาดเจ็บ…”“อือฮึ” คนเอาแต่ใจตอบรับแผ่วในลำคอขณะที่จมูกโด่งยังคงปัดป่ายอยู่ตรงซอกคอขาว“ถ้านอกเหนือจากนี้…ฉันคง…ดูแลให้ไม่ได้ค่ะ” กระทั่งจบประโยคเมื่อครู่ ใบหน้าคมคายจึงละจากผิวขาวขึ้นมาสบตากัน“คอฉันไม่เคยมีใครได้มีสิทธิ์ทำรอย” เวลานี้ความคิดเชิงตรรกะถูกโยนทิ้งไป มาเฟียหนุ่มที่ดิ่งลึกในนัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนสั่นระริก ใช้เพียงความปรารถนานำทางความคิดเท่านั้นเพราะเนิ่นนานกว่าครึ่งปีที่ร่างกายของเขาและเธอไม่ได้สัมผัสลึกซึ้ง ความปรารถนาที่ถูกกักเก็บไว้นานจึงท่วมท้นจนแทบจะประคองเส้นความอดทนบางเบาเอาไว้ไม่ไหว“จะสื่ออะไร…คะ” ท้ายประโยคแผ่วลงขณะที่ใบหน้าสวยเชิดขึ้นทันทีที่ริมฝีปากร้อนกดจูบลงมาที่ลำคอขาวอีกครั้ง ก่อนที่เสียงแหบทุ้มจะกระซิบแผ่วชิดใบหูซับสีระเรื่อ“มันรอเธอกลับมาทำ กลับมาแสดงความเป็นเจ้าของ” ฝ่ามือแกร่งเคลื่อนผ่านแนวกระดูกสันหลังต่ำลงไปกระทั่งถึงขอบแพนตี้ลูกไม้ตัวจิ๋ว ร่างกายเล็กสะท้านวาบในวินาทีนั้น คนตัวเล็กพับเปลือกตาลงพลางเม้มริมฝีปากแน่นหวังกดข่มความปรารถนาที่พวยพุ่งขึ้นมาอย่างบ้าคลั่ง“คุณชาย…เราไม่ได้ตกลงกันไว้แบบนี้”“ถึงบอกให้อดทนกับฉันหน่อย…”